• ΕΛ
• EN

• A-
• A+

• Press Area
• Sitemap

ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ

• Σκοπός
• Μέλη Δ.Σ.
• Συμβουλευτική Επιτροπή Επί Καλλιτεχνικών Θεμάτων
• Διοίκηση
• Πολιτιστικό Κέντρο - Αίθουσες
• Συνεργασίες
• Σύνδεσμοι
• Νέα

Νέα

• ΔΙΑΒΑΣΤΕ Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012 Ξεκίνησε η προπώληση για το Master Class με τον John Randal Kleiser
  Ξεκίνησε η προπώληση για το Master Class του John Randal Kleiser, του δημιουργού που χάρισε στο παγκόσμιο κινηματογραφικό στερέωμα το Grease, το πιο επιτυχημένο μιούζικαλ όλων των εποχών.
  
  Ο διεθνούς φήμης, Αμερικανός σκηνοθέτης θα βρεθεί για πρώτη φορά στη χώρα μας, ώστε να μοιραστεί με Έλληνες κινηματογραφιστές και ηθοποιούς τα μυστικά μιας απόλυτα επιτυχημένης, διεθνούς καριέρας σε ένα 4ωρης διάρκειας Master Class, τη Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012 από τις 13:00 έως τις 17:00, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Πρόκειται για μια ακόμη πρωτοβουλία στο πλαίσιο των Act and Re- Act: Masterclasses που πραγματοποιούνται στη μνήμη του Μιχάλη Κακογιάννη, με την ευγενική χορηγία της οικογένειας Λιβανού, προσφέροντας στο καλλιτεχνικό δυναμικό της χώρας μια ακόμη δυνατότητα κατάρτισης με συμμετοχή χαμηλού κόστους.
  
  Θα προηγηθεί Ανοικτή Συνάντηση Προετοιμασίας – Ενημέρωσης για το Master Class, παρουσία του Randal Kleiser, την Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2012 με ελεύθερη είσοδο.
  
  Ο John Randal Kleiser, λάτρης του ελληνικού πολιτισμού, επιλέγει να βρεθεί στη χώρα μας, ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, σε μια όχι τυχαία περίοδο, έτοιμος ο ίδιος να συνδράμει με το κύρος του στην ανάπτυξη και προώθηση της σύγχρονης καλλιτεχνικής παραγωγής της χώρας μας. Σε ένα πρώτο βήμα, θα βρεθεί στο πλευρό Ελλήνων ηθοποιών, κινηματογραφιστών αλλά και νέων σπουδαστών και θα μοιραστεί μαζί τους γνώσεις, εμπειρίες και πρακτικές βασισμένες στην μέθοδο υποκριτικής της Nina Foch. Μαζί με τον  πολυβραβευμένο σκηνοθέτη και παραγωγό George Lucas (Star Wars, Indiana Jones, American Graffiti κ.α), ανέλαβε την παραγωγή του dvd “Nina Foch Course for Filmmakers and Actors” με στόχο τη συστηματοποίηση και διάδοση του έργου και της τεχνικής της μεγάλης καθηγήτριας υποκριτικής, Nina Foch.
  
  Η Μέθοδος της Nina Foch
  Η μέθοδος αναπτύχθηκε από την Nina Foch βάσει των σπουδών της με τους Lee Strasberg, Stella Adler και Uta Hagen, σε συνδυασμό με τις εμπειρίες που αντλούσε η ίδια όταν τη σκηνοθετούσαν μεγάλοι σκηνοθέτες όπως οι Vincente Minnelli, Stanley Kubrick, Robert Wise, Otto Preminger, Blake Edwards και Cecil B. DeMille.
  
  Για 40 χρόνια, στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας (USC) και στο Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (The American Film Institute) δίδαξε σε μια γενιά κινηματογραφιστών, μεταξύ των οποίων οι John McTiernan, Amy Heckerling, Ed Zwick, και Ron Underwood. Η μέθοδος απευθύνεται σε φοιτητές σκηνοθεσίας, υποκριτικής και συγγραφής σεναρίου όπως και σε όσους ενδιαφέρονται να γνωρίσουν τις βασικές αρχές προσέγγισης και απεύθυνσης στο κοινό. Αποτελεί ένα ανεκτίμητο εργαλείο για οποιονδήποτε εμπλέκεται στις παραστατικές τέχνες, ή το δημόσιο λόγο, στο χώρο εργασίας, τις αίθουσες δικαστηρίου ή μια ομιλία σε κοινό.
  
  Είναι αδύνατο να κατηγοριοποιήσουμε τη Μέθοδο της Nina Foch ως προς το αν απευθύνεται σε κάποια συγκεκριμένη ομάδα. Είναι για σκηνοθέτες; Απόλυτα. Για ηθοποιούς; Ναι. Αλλά είναι το ίδιο χρήσιμη για σεναριογράφους, υπεύθυνους για το μοντάζ, παραγωγούς και σε οποιονδήποτε που έχει λίγο περισσότερο από ένα φευγαλέο ενδιαφέρον για την τέχνη του κινηματογράφου. Αυτό το υλικό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ένα ολόκληρο πρόγραμμα διδασκαλίας, ως απλά ένα μέρος του, η μια πλούσια πηγή άντλησης αναφορών για την εμβάθυνση κάποιου στην τέχνη του.
  
  Κόστος Συμμετοχής: €30
  Μειωμένο Κόστος Συμμετοχής για Σπουδαστές Δραματικών Σχολών: €20
  
  Αίθουσα: Θέατρο
  Προπώληση:
  Στα ταμεία του Ιδρύματος
  Δευ - Παρ 11:00 - 14:00
  μέσω πιστωτικής κάρτας: 210 34 18 579
  Δευ - Παρ 11:00 - 14:00
  Online στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος www.mcf.gr
  και σε όλα τα καταστήματα PUBLIC
  
  Δείτε περισσότερα με ένα κλικ εδώ
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012 Το ΙΜΚ εκφράζει τα θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του Θόδωρου Αγγελόπουλου
  Στα 77 του χρόνια ο μεγάλος Έλληνας σκηνοθέτης Θόδωρος Αγγελόπουλος «έφυγε», εκεί ακριβώς όπου πραγματοποιούνταν τα γυρίσματα της νέας του ταινίας «Η άλλη θάλασσα». Ο ξαφνικός, τραγικός χαμός του έχει δημιουργήσει μεγάλη συγκίνηση διεθνώς.
   
  Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης εκφράζει τα θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του. Όπως συχνά δήλωνε ο αείμνηστος Μιχάλης Κακογιάννης «Ο Αγγελόπουλος δεν πρέπει να σταματήσει να δουλεύει, είναι πολύτιμο κεφάλαιο για τη χώρα».
  
  

  • 
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ 17 - 18 Δεκεμβρίου 2011, 7 - 8 & 14 - 15 Ιανουαρίου 2012 *etsi OΛΟΙ ΜΑΖΙ - ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ @ MCF... Το τρίτο και τελευταίο διήμερο γιορτής για όλη την οικογένεια στις 14 & 15 του Γενάρη Τρία Γιορτινά Σαββατοκύριακα - προσφορά για όλη την Οικογένεια στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
  Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, οι ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ/Metropolis και η Red Design Consultants διοργανώνουν από κοινού διήμερα γιορτής για τα παιδιά, που προσφέρονται και λειτουργούν και ως χώρος συνάντησης και διαλόγου για τους μεγάλους.
  
  Έτσι τα Σαββατοκύριακα 17 - 18 Δεκεμβρίου 2011, 7 - 8  & 14 - 15 Ιανουαρίου 2012 το Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης αλλάζει, συμμετέχει στις φετινές γιορτές και μαζί με τους συνδιοργανωτές των εκδηλώσεων, τους παλιούς και νέους φίλους του και  πολύτιμους συνεργάτες, ανοίγει τις πόρτες του από το πρωί σε μικρούς και μεγάλους, σε όλη την ελληνική οικογένεια για να απολαύσει δημιουργικές, όμορφες ώρες ψυχαγωγίας με ένα ενιαίο εισιτήριο!
  
  Τα προγράμματα και οι δράσεις ξεκινούν στις 11:00 το πρωί και ολοκληρώνονται αργά το απόγευμα. Στη διάρκειά τους, οι μικροί μας φίλοι, μαζί με τα μέλη των οικογενειών τους, έχουν τη δυνατότητα να ακούσουν παραμύθια, να παρακολουθήσουν θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές προβολές και να συμμετάσχουν σε παιχνίδια και δράσεις δημιουργικής απασχόλησης, να μάθουν Κουβανέζικους χορούς, κηπουρική για το σαλόνι, και μυστικά του υπολογιστή, πώς φτιάχνουν μια ταινία και να την απογειώνουν με μουσική, και μετά από ένα απολαυστικό μασάζ χεριών να επιδείξουν το ταλέντο τους στο καραόκε!
  
  Την ίδια στιγμή, οι γονείς τους θα μπορούν να επιλέξουν να αγοράσουν έξυπνα και φτηνά δώρα όπως:
  

  • μικρά έργα τέχνης από φοιτητές και τελειόφοιτους της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, για την ενίσχυση των ευπαθών ομάδων του Δήμου Μοσχάτου Ταύρου.

  • Επίσης ρούχα αλλά και κοσμήματα από νέους Έλληνες σχεδιαστές, σε ένα ειδικά οργανωμένο Μπαζάρ.

  Επιπλέον, έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν συζητήσεις και να συμμετάσχουν σε εκδηλώσεις όπου νέοι επιχειρηματίες και νέοι δημιουργοί αφηγούνται τη δική τους μικρή προσωπική ιστορία.
  
  Και όλα αυτά με ένα ενιαίο εισιτήριο 10€ για κάθε άτομο, που μπορεί να συνοδεύει και ένα παιδί δωρεάν!
  Εισιτήριο για δύο ημέρες: 17€
  Ειδικές τιμές για ομαδικά εισιτήρια
  
  Δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα με ένα κλικ εδώ
  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011 Μετά τη Νέα Υόρκη, ο «περίπλους» του Δώρου Δημοσθένους συνεχίζεται στην Αθήνα, με μουσικές από την Κύπρο και τη Μεσόγειο, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης ΔΩΡΟΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ «Από την Κύπρο και τη Μεσόγειο. Ένας Μουσικός Περίπλους»
  Ανήκει στους σημαντικότερους ερμηνευτές της νέας γενιάς, έχει κερδίσει την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη των σπουδαιότερων σύγχρονων συνθετών, ενώ, με κάθε του εμφάνιση, μαγεύει τον ελληνισμό απανταχού της γης. Μόλις επέστρεψε από τη Νέα Υόρκη, όπου μέσα "από ένα νοσταλγικό μουσικό ταξίδι, με ρυθμό θεατρικό και αγαπημένα τραγούδια, ο Δώρος Δημοσθένους κατάφερε να ενθουσιάσει και να γοητεύσει τους θεατές στην κατάμεστη αίθουσα εκδηλώσεων του Καθεδρικού ναού της Αγίας Τριάδας, στο Μανχάταν, αφήνοντας τη μεσογειακή αύρα να αιωρείται πάνω από την πόλη του μήλου".
  
  Με την καλοστημένη αυτή μουσική παράσταση ο Δώρος Δημοσθένους ξενάγησε το κοινό του στην Κύπρο, στην Ελλάδα και σε όλη την Μεσόγειο. Παράσταση στην οποία τώρα μας προσκαλεί να απολαύσουμε και στην Αθήνα, την Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου, στις 21:00 στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης.
  
  Σ΄ ένα Μουσικό Περίπλου της Μεσογείου μας προσκαλεί ο Δώρος Δημοσθένους με τους συνεργάτες του Lamia Bedioui από την Τυνησία, Ελένη και η Σουζάνα Βουγιουκλή από τη Θράκη,  Μάρθα Μαυροειδή κ.ά. Αποπλέουν από την Κύπρο και ταξιδεύουν σε άλλα λιμάνια και λαούς,  που μας ενώνουν η κοινή  μοίρα, οι καημοί και η ιστορία της Μεσογείου.
  
  Ένας μελωδικός περίπλους με τραγούδια των λαών μιας θάλασσας που υπήρξε το κέντρο της ιστορίας και του παγκόσμιου πολιτισμού για πολλούς αιώνες.
  
  Ο Δώρος Δημοσθένους ερμηνεύει τραγούδια δημοτικά, δημιουργήματα του λαού, αλλά και επωνύμων συνθετών, δίνοντας  έμφαση στα τραγούδια της Κύπρου, από το μεσαίωνα  και την αναγέννηση, μέχρι τις μέρες μας.
  
  Παράλληλα,  κρίκοι συνδετικοί  ανάμεσα σε μελωδίες διαφορετικής προέλευσης είναι κείμενα, από συγγραφείς που επισκέφτηκαν τους διάφορους τόπους και από τη λαϊκή παράδοση, ή κείμενα γραμμένα ειδικά για τη συναυλία.
  
  Στην παράσταση συμμετέχουν φιλικά η Lamia Bedioui από την Τυνησία, η Ελένη και η Σουζάνα Βουγιουκλή από τη Θράκη, η Μάρθα Μαυροειδή κ.ά.
  
  Αφήγηση: ο ποιητής Λίνος Ιωαννίδης
  Ενορχήστρωση: Νεοκλής Νεοφυτίδης
  
  Η παράσταση πραγματοποιείται με την χορηγία του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου και τελεί υπό την αιγίδα του Πρέσβη της Κυπριακής Δημοκρατίας, κ. Ιωσήφ Ιωσήφ.
  
  Δείτε περισσότερες πληροφορίες με ένα κλικ εδώ
  
  

  • 
• ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011 Ο ερμηνευτής και σκηνοθέτης της παράστασης "Ο Αμερικάνος", ο Θανάσης Σαράντος, μας μιλά για αυτό το καινούριο ανέβασμα
  Επίκαιρος όσο ποτέ, παραμυθένιος αλλά και ρεαλιστικός, ο λόγος του Παπαδιαμάντη, του μεγάλου Σκιαθίτη συγγραφέα, ξεδιπλώνεται για ακόμα μια χρονιά στην ατμοσφαιρική παράσταση του Black Bοx του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης. Ο ερμηνευτής και σκηνοθέτης της παράστασης Θανάσης Σαράντος μας μιλά για αυτό το καινούριο ανέβασμα και μας εξηγεί τι είναι αυτό που διατηρεί αυτό το αριστουργηματικό κείμενο αναλλοίωτο στο χρόνο και τόσο σπαρακτικά διαχρονικό.
  
  Τρίτη χρονιά επιτυχίας για τον ''Αμερικάνο'' σε ένα νέο ανέβασμα στο φιλόξενο “Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης”. Τι καινούριο θα δουν οι θεατές φέτος ; Τι καινούριο παίρνετε εσείς σαν δημιουργός από την επαφή σας για μια ακόμη φορά με το αριστουργηματικό κείμενο του Σκιαθίτη συγγραφέα;
  
  «Ο Αμερικάνος» είναι ένα ταξίδι με συνοδοιπόρο μας τον Σκιαθίτη συγγραφέα που διαρκεί σχεδόν τρία χρόνια. Η παράσταση έχει ταξιδέψει ως τώρα σε όλη σχεδόν την Ελλάδα και η απήχηση του κοινού ήταν εξαιρετική, πράγμα που αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πόση ανάγκη έχει ο κόσμος σήμερα για ο,τιδήποτε αυθεντικό και αληθινό. Επιστρέφουμε τώρα με νέο στήσιμο για το μικρό θεατράκι στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης με νέους φωτισμούς και νέα μουσική ενορχήστρωση αλλά με απόλυτο σεβασμό στο λόγο του συγγραφέα, με βασικό όχημα αυτό το σχεδόν διαστροφικό παιχνίδι των γρήγορων εναλλαγών όλων των προσώπων αυτού του αριστουργηματικού διηγήματος. Η αφήγηση «συνομιλεί» με τη μουσική την οποία συνέθεσε ειδικά για την παράσταση ο συνθέτης Λάμπρος Πηγούνης, ο οποίος παίζει μαζί μου στη μικρή σκηνή του Βlack Box. Ζούμε κάθε βράδυ την υπέροχη ιστορία του ανέστιου, περιπλανώμενου Έλληνα μετανάστη Γιάννη Μοθωνιού ο οποίος επιστρέφει στο γενέθλιο τόπο του, στη Σκιάθο μετά από είκοσι χρόνια. Κάθε φορά που παίζουμε την παράσταση συνειδητοποιώ πόσο σύγχρονος είναι ο λόγος του Παπαδιαμάντη, πόσο δίπλα στέκεται ο συγγραφέας στον απλό άνθρωπο και πόσο επίκαιρος είναι τελικά μετά από 100 χρόνια. Για μένα ως σκηνοθέτη και ηθοποιό ήταν ουσιαστικά η πρώτη φορά που καταπιάστηκα τόσο ενεργά με ένα ελληνικό κείμενο και ένιωσα πόσο λίγα σκηνικά μέσα χρειάζονται τελικά για να υπάρξει μια αυθεντική θεατρική συνθήκη όταν υπάρχει ειλικρίνεια και φαντασία και όταν το κοινό γίνεται πραγματικός συμπαίκτης με τους ερμηνευτές που αφηγούνται μια ιστορία.
  
  Πάνω στη σκηνή μεταμορφώνεστε, ''ντύνεστε'' πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες. Ποιός είναι αυτός που σας αγγίζει περισσότερο, αυτός που σας συγκινεί κάθε φορά ;
  
  Τα πρόσωπα στα διηγήματα του Παπαδιαμάντη δεν είναι “ίσκιοι”, ο συγγραφέας έχει μια απόλυτη αγάπη στους καταφρονεμένους και στους ταπεινούς, στους περιθωριακούς τους οποίους ο Παπαδιαμάντης υψώνει ως ήρωες ακόμα και αν καταλαμβάνουν μικρή έκταση στα γραπτά του και αυτό γιατί ο συγγραφέας έχει ως κέντρο του την αγάπη του για τον άνθρωπο. Με αυτή την οπτική είναι πραγματικά δελεαστική η πρόκληση να «μεταμορφώνομαι» μέσω της αφήγησης σε όλα τα πρόσωπα που ζουν και αναπνέουν μέσα στο παπαδιαμαντικό σύμπαν. Μου είναι αδύνατον να ξεχωρίσω κάποιο πρόσωπο. Όλα τα πρόσωπα με συγκινούν, έχουν τη δική τους ζωή και υπόσταση: από τα παιδιά που λένε τα κάλαντα, τη γριά-μάνα που αναρωτιέται για την τύχη της ανύπαντρης κόρης της, τους μεθυσμένους αχθοφόρους, το βλοσυρό ενοικιαστή καπετάν-Αναστάση, το γέρο –καφετζή Αναγνώστη και φυσικά το κεντρικό πρόσωπο, «τον Αμερικάνο» Γιάννη Μοθωνιό, ο οποίος παρ'όλο που είναι λιγομίλητος, μας κάνει να νιώθουμε απόλυτα το συναισθηματικό του βάρος.
  
  Πόσο δύσκολο και ταυτόχρονα ενδιαφέρον είναι να μεταφέρεις στη σκηνή ένα έργο στην καθαρεύουσα; Πως ανταποκρίνεται το κοινό ;
  
  Είναι τόσο μαγικά θεατρικό για μένα αυτό το ταξίδι της ελληνικής γλώσσας μέσα από τα πρόσωπα αυτού του χριστουγεννιάτικου διηγήματος: από τη λόγια, εκκλησιαστική γλώσσα του αφηγητή-Παπαδιαμάντη, τη Σκιαθίτικη ντοπιολαλιά των απλών ανθρώπων, τα σπαστά ελληνικά του κεντρικού ήρωα, τις ναυτικές ορολογίες που ακούγονται στα ιταλικά από τους συμπαθείς καπετάνιους στο καφενείο. Όλες αυτές οι ταχύτατες εναλλαγές αυτής της μουσικής, απαστράπτουσας και πλούσιας Παπαδιαμαντικής γλώσσας που ηχεί πραγματικά μαγικά σήμερα μας εμπνέει και μας λυτρώνει . Οι εικόνες που αναδύονται από την οξεία διεισδυτική ματιά του Παπαδιαμάντη είναι έντονα κινηματογραφικές. Το κοινό δεν δυσκολεύεται καθόλου να παρακολουθήσει την ιστορία του φτωχού μετανάστη και να ταυτιστεί με τον βασικό ήρωα καθώς ξετυλίγεται η ιστορία του μπροστά στα μάτια του. Το ευτυχές, φωτεινό τέλος του διηγήματος- μια από τις πιο λαμπρές παπαδιαμαντικές στιγμές- υμνεί την αγάπη που πλημμυρίζει τις ψυχές των ηρώων αλλά και του κοινού που σε κάθε παράσταση συγκινείται. Υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση για ένα ηθοποιό και ένα μουσικό επί σκηνής?
  
  Είστε εκείνος που ξεκίνησε το θεατρικό ''κίνημα'' Παπαδιαμάντη στα θεατρικά μας πράγματα πριν από τρία χρόνια. Πως αισθάνεσαι που ακολούθησαν αρκετές θεατρικές προσπάθειες με βάση το έργο του πάντα διαχρονικού συγγραφέα;
  
  Πιστέψτε με, δεν ξεκίνησα να ασχολούμαι με τον Παπαδιαμάντη μόνο και μόνο για να κάνω κάποιον κλασσικό συγγραφέα . Ένα νεοελληνικό θεατρικό κείμενο που ν’ απηχεί το σήμερα έψαχνα και δεν έβρισκα. Ίσως και αυτό να είναι σημείο των καιρών και της μεταπολιτευτικής παρακμής μας. Θυμήθηκα λοιπόν τον «Αμερικάνο» που διάβασα στα σχολικά μου χρόνια και διαπίστωσα ότι αυτό το κείμενο μίλησε απευθείας μέσα μου. Η συνέχεια υπήρξε με το εμβληματικό και αρκετά δύσκολο διήγημα «Όνειρο στο Κύμα» που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών 2011 και που ευτυχώς θα επαναληφθεί και το 2012. Εκεί υπήρξε μια διαφορετική προσέγγιση αφού οι κινηματογραφικές εικόνες και το υδάτινο σκηνικό της Εύας Μανιδάκη αφομοιώθηκαν στο παπαδιαμαντικό σύμπαν του πανέμορφου διηγήματος. Δεν μου προκαλεί εντύπωση που ακολούθησαν και άλλοι σκηνοθέτες αφού είναι ένας πραγματικά αστείρευτος συγγραφέας και αρκετά διαφορετικός από διήγημα σε διήγημα και από μυθιστόρημα σε μυθιστόρημα και αποτελεί πραγματικά μια πρόκληση ν’ αναμετρηθείς μαζί του. Άλλωστε πιστεύω ότι μια εμπειρία με τον Παπαδιαμάντη σε κάνει να βλέπεις καλύτερα και καθαρότερα. Πραγματικά χαίρομαι που σε αυτή την τρομερή οικονομική συγκυρία μετά από 20 χρόνια νεοπλουτισμού και ηθικού ξεπεσμού, ο Παπαδιαμάντης στέκεται ως αγέρωχος φάρος πολιτισμού σε αυτή την μαύρη τρικυμία του τόπου μας . Αφού ακόμα και το Εθνικό θέατρο του Χουβαρδά ξανανακάλυψε το ελληνικό κείμενο μετά από τόσα χρόνια Γερμανικής κατοχής, τότε σε καλό δρόμο βρισκόμαστε...
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ "Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ" ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
  

  • 
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ Δεκέμβριος 2011 «ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ» Δίκτυο Πολιτιστικών Φορέων - Δεκέμβριος 2011, Μήνας Πολιτισμού - Το ΙΜΚ συμμετέχει με ένα Μικρό Αφιέρωμα στον Γούντι Άλεν
  Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης συμμετέχει στο Δίκτυο Πολιτιστικών Φορέων «ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ» μαζί με τους φορείς: ART-ATHINA, Βυζαντινό & Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, Εθνική Λυρική Σκηνή, Εθνικό Θέατρο, Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, Μουσείο Μπενάκη, Μπιενάλε της Αθήνας, Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών-Ίδρυμα Ωνάση.
  
  Πρώτη κοινή ενέργεια αποτελεί ο Μήνας Πολιτισμού, που οργανώθηκε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, ως απόδειξη της ανάγκης για δράση, για τον Δεκέμβριο του 2011. Στόχος της ενέργειας αυτής είναι να δώσει πρόσβαση σε οικονομικά και κοινωνικά ευπαθείς ομάδες καθώς και να ενδυναμώσει το ενδιαφέρον των νέων για τον πολιτισμό.
  
  Το ΙΜΚ στο πλαίσιο της γενικότερης προσφοράς του στους φιλότεχνους της Αθήνας με τη συνεργασία και την υποστήριξη της ανεξάρτητης εταιρίας διανομής επιλεγμένων ταινιών New Star και τον Βελισσάριο Κοσσυβάκη, καθιερώνει μία άτυπη Κινηματογραφική Λέσχη, κάθε Τετάρτη στις 21:30, με ελεύθερη είσοδο, στον υψηλού επιπέδου Κινηματογράφο του.
  
  Η αρχή γίνεται στο πλαίσιο του Δικτύου Πολιτιστικών Φορέων "ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ" με ένα μικρό αφιέρωμα στον ξεχωριστό, σπουδαίο σκηνοθέτη, σεναριογράφο, ηθοποιό, συγγραφέα  και μουσικό Γούντι Άλεν και τέσσερεις από τις σπαρταριστές κωμωδίες του, με τους ανεπανάληπτους διαλόγους, την καυστική σάτιρα και τα εξαιρετικά αστεία οπτικά γκαγκς,  που  ανήκουν στις top ten από τη συνολική του φιλμογραφία: Ζητείται εγκέφαλος για ληστεία (1969), Μπανάνες (1971), Τα Πάντα Γύρω από το Σεξ (1972), Ο Υπναράς (1973). Ταινίες κλασικές πλέον, που δεν χορταίνει κανείς να βλέπει και κάθε φορά να ανακαλύπτει νέα στοιχεία.
   
  Επιπλέον, το Ωδείο Φίλιππος Νάκας επιφυλάσσει μια ευχάριστη έκπληξη στο κοινό του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης. Μικρές jazz συναυλίες αποτελούν την πιο ταιριαστή εισαγωγή στον κόσμο των "κλασικών" ταινιών του Γούντι Άλεν. Την Τετάρτη 14 και την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου, από τις 21:00  το φουαγιέ του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης θα πλημμυρίσει από jazz ρυθμούς και μελωδίες. Συμμετέχουν οι σπουδαστές του Ωδείου Φίλιππος Νάκας Παναγιώτης Αθάνατος- κιθάρα,  Παναγιώτης Τσίγκος - πιάνο,  Αντώνης Αρβανίτης - κοντραμπάσο.
  
  Τετάρτες με Κινηματογράφο στο ΙΜΚ
  Προβολές Κλασικών Κινηματογραφικών Αριστουργημάτων
  Σε συνεργασία με τη New Star και τον Βελισσάριο Κοσσυβάκη
  Κάθε Τετάρτη με ελεύθερη είσοδο
  
  Δεκέμβριος 2011
  Μικρό Αφιέρωμα στον Γούντι Άλεν και σε 4 καυτές κωμωδίες του
  στο πλαίσιο: "ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ" Δίκτυο Πολιτιστικών Φορέων
  από την Τετάρτη 7/12 έως την Τετάρτη 28/12, στις 21:30
  Αίθουσα: Κινηματογράφος
  Είσοδος Ελεύθερη
  
  Κρατήσεις θέσεων με σειρά προτεραιότητας:
  210 34 18 579 Δευ – Παρ 10:00 – 14:00
  
  Δείτε περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα Τετάρτες με Κινηματογράφο στο ΙΜΚ με ένα κλικ εδώ
  

  ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ

  • «ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ» - Δίκτυο Πολιτιστικών Φορέων ΜΗΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ - ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΜΕ ΤΟ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΡΑΣΕΩΝ [αρχείο pdf, 203,3 kb]
• ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ 5, 6, 7, 8 & 12, 13, 14, 15 Δεκεμβρίου 2011 Bijoux De Kant - Νεκροί και ζωντανοί performers, φαντάσματα και στοιχειά ανεβαίνουν στην σκηνή του Black Box... «Ελευθερία ή Θάνατος» στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
  Η ανατρεπτική μουσικοθεατρική μπάντα "Graveyard Cafe Band", που προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση στα θεατρικά δρώμενα της Αθήνας,  επιστρέφει στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης μετά τη συμμετοχή της στο Blender Festival το Μάιο του 2011 και παρουσιάζει τη μουσική παράσταση «Graveyard Cafe Band / ελευθερία ή θάνατος», σε παραγωγή της ομάδας «bijoux de kant», στο Black Box του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης από τις 5 Δεκεμβρίου και μόνο για 8 παραστάσεις.
  Την ονειρική μουσική της παράστασης υπογράφει ο μουσικός Κώστας Δαλακούρας και την ευφάνταστη σκηνοθεσία και σκηνογραφία ο εικαστικός – σκηνοθέτης Γιάννης Σκουρλέτης, δημιουργοί της ομάδας “bijoux de kant”.
  Πρόκειται για μια performance που ανασύρει τον εξεγερσιακό ρομαντικό λόγο, μέσα από ελληνικά κείμενα του 19ου και του 20ου αιώνα. Νεκροί και ζωντανοί performers, φαντάσματα και στοιχειά τραγουδούν στίχους και  λόγια από τον Κάλβο και το Σολωμό, μέχρι τον Ναπολέοντα Λαπαθιώτη και την Κατερίνα Γώγου.
  
  Ξυπνούν οι πεθαμένοι κι αγρυπνούν.
  Λέγουν πάλι, λέγουν μέσα τους, λέγουν οριστικώς και
  αμετακλήτως τη μοναδική φράση, τη μόνη αληθινή.
  Ελευθερία ή θάνατος.
  
  Περισσότερες πληροφορίες εδώ
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Από Παρασκευή 2 έως Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2011 Μια χορογραφία δίχως σκιές, με καθάριο φως και τη Yumiko Yoshioka επί σκηνής! Η Ρένα Κωνσταντάκη μιλά στο mcf.gr για τη νέα της δουλειά. Από τον Αχιλλέα Κούρια - Μετάφραση: Emily Brown
  «Κάθε έργο είναι μια προσπάθεια επικοινωνίας με τον εαυτό μας και με τους άλλους με διαφορετική κάθε φορά αφορμή, θέμα και τρόπο παρουσίασης» δηλώνει στο mcf.gr η Ρένα Κωνσταντάκη μιλώντας για την παράσταση χορού butoh που θα παρουσιαστεί από τις 2 έως και τις 4 Δεκεμβρίου στο ΙΜΚ. Αυτή τη φορά επιλέγει να μεταφέρει στη συνθήκη της νέας της χορογραφίας εκείνο το «καθαρό φως» που λούζει την ανθρώπινη ύπαρξη μονάχα για δυο στιγμές, στον κύκλο της ημέρας, όταν ο ήλιος βρίσκεται «6 μοίρες κάτω από τον ορίζοντα». Με το ίδιο φως περιβάλει και την ηρωίδα της, τη διεθνώς αναγνωρισμένη χορεύτρια – χορογράφο Yumiko Yoshioka, η οποία, απογυμνωμένη από την ίδια της τη σκιά, ξεκινά μια πορεία από τη γέννηση στην ολοκλήρωση, αναζητώντας την ταυτότητά της και τη θέση της στον κόσμο, ερχόμενη πάντοτε αντιμέτωπη με τον εαυτό της και τους άλλους.
  
  Στη νέα σας παράσταση προσεγγίζετε μια συγκεκριμένη στιγμή του χωροχρόνου που ορίζεται από τη θέση του ήλιου όταν αυτός βρίσκεται «6 μοίρες κάτω από τον ορίζοντα». Ποιο είναι το στοιχείο που σας ενέπνευσε για τη μεταφορά αυτού του φαινομένου στη συνθήκη μιας χορογραφίας;
  
  Ο ήλιος βρίσκεται «6 μοίρες κάτω από τον ορίζοντα» δύο φορές κατά τη διάρκεια ενός 24ώρου, στο χάραμα και στο ηλιοβασίλεμα. Και οι δύο αυτές περίοδοι της ημέρας χαρακτηρίζονται από ένα ιδιαίτερο φως και την απουσία σκιών. Αυτό λοιπόν που βρήκα πολύ ενδιαφέρον ήταν το γεγονός ότι στην αρχή και στο τέλος μιας ημέρας υπάρχουν δύο στιγμές κατά τη διάρκεια των οποίων, ο κόσμος γύρω μας και εμείς φωτιζόμαστε από ένα «καθαρό φως», χωρίς σκιές. Σε όλο το μεσοδιάστημα ανάμεσα στις δύο αυτές στιγμές, το μεσοδιάστημα δηλαδή από το ξεκίνημα της ημέρας έως τη δύση, μας περιβάλλουν σκιές, το μέγεθος και η κατεύθυνση των οποίων ποικίλει. Σε αυτήν την πορεία που ξεκινάει από καθαρό φως και καταλήγει σε καθαρό φως, αλλά το μεγαλύτερο τμήμα της χαρακτηρίζεται από την παρουσία σκιών, βρήκα ένα σχήμα κυκλικό, το οποίο μπορούσα να χρησιμοποιήσω ως άξονα ανάπτυξης της ανθρώπινης ύπαρξης από τη γέννηση μέχρι τη στιγμή της ολοκλήρωσης, συμπεριλαμβανομένης και της πορείας από το ένα σημείο στο άλλο, η οποία είναι μία διαρκής αναμέτρηση με τον εαυτό μας και τα σκοτεινά του κομμάτια αλλά και με τις σκιές που μας περιβάλλουν σε κοινωνικό επίπεδο. Έτσι, σε επίπεδο χορογραφίας αυτό το σχήμα γίνεται η πορεία μιας γυναίκας από τη γέννηση μέχρι την ολοκλήρωση, κατά τη διάρκεια της οποίας έρχεται αντιμέτωπη με τον εαυτό της και τους άλλους στην προσπάθεια αναζήτησης και ορισμού της ταυτότητάς της και της θέσης της στον κόσμο. 
  
  Μιλάτε για μια στιγμή ποιητική, ονειρική… Οι εικόνες που δημιουργούνται επί σκηνής φέρουν άραγε το στοιχείο του λυρισμού, κι αν ναι, έχει ο λυρισμός θέση στην πραγματικότητα του σήμερα;
  
  Δεν ξέρω αν η στιγμή είναι από μόνη της ποιητική. Η στιγμή αυτή είναι καταρχήν ένα φυσικό φαινόμενο, είναι μια πολύ κοινή στιγμή – όλοι τη βιώνουμε καθημερινά – αλλά και πολύ ιδιαίτερη ταυτόχρονα, όπως ακριβώς η στιγμή της γέννησης ενός ανθρώπου είναι πολύ κοινή – συμβαίνει σε όλους μας – αλλά και πολύ ιδιαίτερη για καθέναν από εμάς. Το στοιχείο του λυρισμού ενυπάρχει θα έλεγα στα πράγματα και σχετίζεται περισσότερο με την πρόσληψη και τα συναισθήματα που βιώνουν οι άνθρωποι που είναι μάρτυρες τέτοιων στιγμών παρά με την πρόθεση του δημιουργού. Θέλω να πω ότι δεν ξεκινάς – εγώ τουλάχιστον – με στόχο να δημιουργήσεις μία λυρική σκηνή, αλλά μπορεί σε αυτό που έχεις δημιουργήσει οι θεατές να βρουν στοιχεία λυρισμού. Το ίδιο νομίζω ισχύει και για την πραγματικότητα.
   
  Οι θεατές μοιάζει να έρχονται αντιμέτωποι με εκείνες τις δύο στιγμές, στον κύκλο της ημέρας, που στέκονται μόνοι στον κόσμο δίχως τη «συντροφιά» για κάποιους ή το «βάρος» για κάποιους άλλους της ίδιας τους της σκιάς. Άραγε για τι από τα δύο πρόκειται και ποιος ο ρόλος αυτής της απουσίας στη σύλληψη του έργου σας;
  
  Περισσότερο θα έλεγα οτι ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με τις άγνωστες πλευρές του εαυτού μας, που  στο έργο τις δείχνω σαν σκιές.Τώρα, για τι ακριβώς μιλάω, προτιμώ να το πει ο θεατής, γιατί απο τη στιγμή που θα συνδεθει με το έργο, σημασία έχει για μένα να φτιάξει τη δική του ιστορία και να τη βρει ενδιαφέρουσα για τον εαυτό του.
  
  Ισχυρίζεστε ότι επιχειρείτε την αποτύπωση μιας προσπάθειας επικοινωνίας με τους άλλους, αλλά και με τον ίδιο μας τον εαυτό στη χορογραφία σας. Πώς εκφράζεται ένα τέτοιο εγχείρημα συμβολικά μέσα από τη διαδρομή της ηρωίδας από την παιδική στην ενήλικη ζωή και σωματικά μέσα από το λεξιλόγιο του χορού butoh;
  
  Κάθε έργο είναι μια προσπάθεια επικοινωνίας με τον εαυτό μας και με τους άλλους με διαφορετική κάθε φορά αφορμή, θέμα και τρόπο παρουσίασης. Και ειδικά στις παραστατικές τέχνες, όπου το έργο πραγματώνεται στην επαφή του με το θεατή. Η παράσταση είναι μία συνάντηση ανάμεσα στους δημιουργούς και στους θεατές. Τώρα, στην παράσταση αυτή ειδικότερα, μέσα από την πορεία της ηρωίδας παρακολουθούμε την προσπάθειά της  να ορίσει τη σχέση της με τους ανθρώπους και τα πράγματα που την περιβάλλουν και για να σχετιστείς με κάποιον ή με κάτι, πρέπει πρώτα να επικοινωνήσεις  με τον εαυτό σου  και μετά με τον άλλον.Ως προς το λεξιλόγιο του butoh ....απλά αυτός ο χορός με εμπνέει ουσιαστικά και εκφραστικά, μου άνοιξε πόρτες για να εκφράσω τις δικές μου εικόνες, θα μπορούσε να εκφραστεί και με άλλους τρόπους. Γι αυτό και η Yumiko είναι Γιαπωνέζα, χορεύτρια butoh, ενώ ο χορευτής είναι Μεξικάνος,σύγχρονος χορευτής. Η ζύμωση, το κράμα που δημιουργήθηκε είναι ενδιαφέρον για μένα, είχα την ιδέα και μετά την ακολούθησα για να δω πού θα με βγάλει. Αυτό είναι κάτι που έμαθα απο το butoh, να μην βάζω βιαστικά μία φόρμα,αλλά να ανοίγω εσωτερικά πεδία και να ακολουθώ το δρόμο που ανοίγεται.
  
  Μπορείτε να μας αποκαλύψετε στιγμές από τη διαδικασία δημιουργίας της παράστασης αλλά και από τη συνεργασία σας με τη διεθνώς αναγνωρισμένη χορεύτρια-χορογράφο Yumiko Yoshioka. Πως αντιλαμβάνεστε προσωπικά αυτή τη δημιουργική συνάντηση που έχει ήδη αποδώσει σημαντικά αποτελέσματα στο παρελθόν;
  
  Σ΄αυτή τη παράσταση ειδικά αφιερώσαμε πολύ χρόνο σε συζητήσεις, είναι ένας δύσκολος ρόλος και χρειάστηκε να μπούμε σε πολύ βαθιά θέματα,νομίζω οτι αγγίζουμε ένα βαθύτερο, πανανθρώπινο θέμα, οχι μία προσωπική ιστορία.
  
  Θυμάμαι με συγκίνηση αυτές τις στιγμές και θαύμασα για άλλη μια φορά τη σοβαρότητα και συνέπεια της Yumiko σαν άνθρωπο και καλλιτέχνιδα.
  
  Η συνεργασία μου με τη Yumiko ξεκίνησε από μια αστεία παρεξήγηση. Τον καιρό που ετοίμαζα την πρώτη μου δουλειά παρακολούθησα ένα σεμινάριο της Yumiko και μαγεύτηκα απο τη κίνησή της, πράγμα που της είπα σε ένα διάλειμμα. Συγκεκριμένα έβλεπα σ΄εκείνην μία φιγούρα που επεξεργαζόμουν για τη πρώτη μου παράσταση που ετοίμαζα εκείνο το καιρό. Δεν είχα πρόθεση, όμως, ούτε είχε περάσει από το μυαλό μου να της κάνω πρόταση συνεργασίας, ακριβώς επειδή ήταν μία διεθνούς φήμης χορεύτρια ενώ εγώ μια χορογράφος που τότε ξεκινούσε την πρώτη της δουλειά και κανένας δεν την ήξερε. Εκείνη λοιπόν μου απάντησε αμέσως ότι δεν μπορούσε και πριν προλάβω να της εξηγήσω ότι άλλο εννοούσα, με ρώτησε τί δουλειά ετοιμάζω και μου είπε «Νομίζω  ότι θα μπορούσα να έρθω τον Ιούνιο». Έτσι ξεκίνησε η συνεργασία μας, η οποία στηρίζεται σε μια σχέση αλληλοεκτίμησης και αλληλοσεβασμού. Δουλεύουμε πολύ καιρό για κάθε παραγωγή. Η Yumiko έρχεται στην Ελλάδα και κάνουμε πρόβες, και  κάθε φορά μένει περίπου για ένα μήνα. Γι’ αυτή την παράσταση είναι η τρίτη φορά που ήρθε, δηλαδή δουλέψαμε περίπου 3 μήνες μαζί. Μένουμε μαζί  τον καιρό της πρόβας και γενικά, το αποτέλεσμα που βλέπετε επί σκηνής είναι ένα προϊόν της μεταξύ μας ζύμωσης. Με γοητεύει η ακρίβειά της, η πειθαρχία της, η εμμονή στη λεπτομέρεια και η συστηματικότητα με την οποία δουλεύει. Η παρουσία της στη σκηνή είναι μαγική. Εκείνης από την άλλη της αρέσει το γεγονός ότι στις δικές μας τις δουλειές ξεφεύγει από τα  όρια του butoh και ανοίγεται σε άλλα πεδία, διερευνά μαζί μου άλλους τρόπους έκφρασης, γιατί και κείνη την ενδιαφέρει η έρευνα, η εξέλιξη.
  
  Και οι δύο μας πιστεύουμε στη μαγεία της μεταμόρφωσης μέσα απο την οποία διευρύνουμε τον ορίζοντά μας, ανακαλύπτουμε καινούργιες ποιότητες. Η αλληλεπίδραση μεταξύ μας βοηθάει πολύ σ΄αυτή τη διαδικασία.
  
  Δείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση «6 μοίρες κάτω από τον ορίζοντα» με ένα κλικ εδώ
  

  • 
  • 
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ Από Πέμπτη 24 Νοεμβρίου έως Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011 Σειρά εκδηλώσεων από 24/11 έως 01/12 με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS
  Την εβδομάδα από 24/11 έως 01/12, σε συνεργασία με τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις «Θετική φωνή», «Κέντρο Ζωής» και «Praksis», το ΙΜΚ παρουσιάζει μια σειρά από εκδηλώσεις με κεντρικό άξονα τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας κατά της νόσου του AIDS.
  
  Πιο συγκεκριμένα, από τις 25 Νοεμβρίου μέχρι και την 1η Δεκεμβρίου 2011, θα προβάλλεται καθημερινά στις 20.30 στον κινηματογράφο του ΙΜΚ, η σπονδυλωτή ταινία μεγάλου μήκους (70΄) «Θετικές ιστορίες». Πέντε σκηνοθέτες σε συνεργασία με δημόσιους φορείς και ΜΚΟ, συνθέτουν 6 διαφορετικές ιστορίες με πυρήνα τον ιό H.I.V., καταγράφοντας έτσι το τεράστιο πρόβλημα της ασθένειας του αιώνα. Επίσης προβάλλεται και η μικρού μήκους ταινία (17΄) του Κυριάκου Χατζημιχαηλίδη, «Οι άντρες δεν κλαίνε».
  
  Πέντε συνεντεύξεις οροθετικών και ειδικών γύρω από τον ιό HIV παρείχαν υλικό για την ολοκλήρωση της ταινίας «Θετικές ιστορίες». Οι συνεντεύξεις αυτές, καθώς και η κατάθεση απόψεων μελών ΜΚΟ, αποτελούν το περιεχόμενο του ντοκιμαντέρ με τίτλο «ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ για τον H.I.V.», το οποίο προβάλλεται καθημερινά στο Video Room του Ιδρύματος. Οι προβολές ξεκινούν στις 18:30 και 21:00 και η είσοδος είναι ελεύθερη.
  
  Την εβδομάδα αυτή και παράλληλα με τις παραπάνω προβολές, οι ΜΚΟ «Θετική φωνή», «Κέντρο Ζωής» και «Praksis» διοργανώνουν παράλληλες εκδηλώσεις, με κορύφωση την ανοιχτή συζήτηση που θα ακολουθήσει την προβολή της ταινίας «Θετικές ιστορίες» την Πέμπτη 1η Δεκεμβρίου 2011.
  
  Τέλος, στο Φουαγιέ του Ιδρύματος, από 25/11 έως 15/12/2011, εκτίθενται  55 διαφορετικές αφίσες (1,20 x 93) με θέμα την παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS, έργα 28 φοιτητών του Εργαστηρίου Γραφικών Τεχνών, Τυπογραφίας και Τέχνης του Βιβλίου της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.
  
  Περισσότερες πληροφορίες δείτε με ένα κλικ εδώ
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 

  ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ

  • ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ AIDS - ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΡΑΣΕΩΝ [αρχείο pdf, 230,7 kb]
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ Σάββατο 26 & Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011 «Ρώσικη Ρουλέτα» για ακόμη δύο βραδιές...
  Δεν ήταν ρίσκο… το αθηναϊκό κοινό «τόλμησε» να «παίξει» τις ανθρώπινες σχέσεις στη «Ρώσικη Ρουλέτα» και να αντικρύσει κατάματα τις κωμικές, αλλά και τις ενίοτε τραγικές πτυχές της προαιώνιας μάχης μεταξύ των δύο φύλων.
  
  Συναντήθηκε με την μοναδική γραφή του Άντον Τσέχωφ και εμπιστεύτηκε την εξαίρετη δουλειά από την σκηνοθέτιδα Λίλλυ Μελεμέ σε έξι συναρπαστικές παραστάσεις, οι οποίες, όπως αποδείχθηκε, δεν ήταν αρκετές…
  
  Έτσι, λόγω της μεγάλης προσέλευσης και επιτυχίας, το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης παρατείνει τις παραστάσεις του έργου «Ρώσικη Ρουλέτα», στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, για δύο ακόμη βραδιές, το Σάββατο 26 Νοεμβρίου στις 21:30 και την Κυριακή 27 Νοεμβρίου στις 20:00, στην αίθουσα του Θεάτρου.
  
  Δείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Ρώσικη Ρουλέτα με ένα κλικ εδώ
  

  • 
  • 
  • 
• ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΑΤΡΟΥ Από Δευτέρα 21 Νοεμβρίου έως Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 2011 2ο Low Budget Festival: Το μέλλον του θεάτρου στο σήμερα…
  «Ακολουθείστε τους νέους του θεάτρου γιατί αυτοί είναι το μέλλον του», σημειώνει ο Λάκης Λαζόπουλος, αναφερόμενος στους συμμετέχοντες καλλιτέχνες του 2ου Low Budget Festival και τούτη η προτροπή αποσαφηνίζει, πλήρως, το ύφος του θεατρικού μήνα που θα ζήσουμε στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από τις 21 του Νοέμβρη έως και τις 20 Δεκέμβρη. Το μέλλον του θεάτρου, λοιπόν, στο σήμερα, σε 10 νέες παραγωγές και 30 παραστάσεις παρέα με τις δημιουργικές δυνάμεις της νέας γενιάς, ήδη αναγνωρισμένες από το κοινό, να συνασπίζονται γύρω από μια κοινή προσπάθεια: να κάνουν τέχνη χαμηλού προϋπολογισμού αλλά υψηλού επιπέδου.
  
  Μοιάζει σαν στοίχημα, ωστόσο η επιτυχής έκβαση του, στη φετινή 2η, πλέον, διοργάνωση του Low Budget Festival από τους ανθρώπους του tospirto.net, είναι κάτι περισσότερο από προδιαγεγραμμένη. Το δείγμα γραφής της περσινής πρεμιέρας του φεστιβάλ απέδειξε πως η αληθινή θεατρική τέχνη μπορεί να σταθεί ακόμη και απογυμνωμένη από περιττό φτιασίδωμα. Με αξιοζήλευτα αποτελέσματα στο ενεργητικό του, παραστάσεις που γεννήθηκαν με τα στοιχειώδη μέσα και κατάφεραν να διαμορφώσουν τη δική τους διαδρομή, όπως υπογραμμίζει η καλλιτεχνική του διευθύντρια, Άννα Βλαβιανού, το Low Budget Festival, σμιλεμένο να ανταπεξέλθει στις δύσκολες συνθήκες των καιρών, μάς υπόσχεται να δώσει βήμα στη δουλειά νέων δημιουργών, αγνοώντας τα συνήθη εμπόδια.  
  
  Δεν έχουμε λοιπόν παρά να ακολουθήσουμε τα τολμηρά βήματα των νέων δημιουργών και να στηρίξουμε το ενδιαφέρον εγχείρημα τους. Να ακούσουμε τα ελπιδοφόρα μηνύματά τους και να συλλογιστούμε, ξανά, τους δικούς τους προβληματισμούς, να ζήσουμε, εν τέλει, το μέλλον του θεάτρου στο σήμερα.
  
  Οι παραστάσεις:
  «Η Σάντρα στο φως» - Σταμάτης Κραουνάκης [21, 22, 23/11/2011]
  «Dig!» - Μάξιμος Μουμούρης  [24, 25, 26/11/2011]
  «Ένας κόμης στον Άδη» - Cheek-Bones [27, 28, 29/11/2011]
  «Η πολιτική ανυπακοή του Χένρυ Ντέιβιντ Θορώ το 2011» - So 7 [30/11 & 1, 2/12/2011]
  «Το Πάρκο» - Θέατρο Τέχνης «Ακτίς Αελίου» [3, 4, 5/12/2011]
  «Dr. Maybe Darling Version 11.0.5 in process» - Τζένη Αργυρίου [6, 7, 8/12/2011]
  «Prima Materia» - Nova Melancholia [9, 10, 11/12/2011]
  «Μια μετέωρη κυρία» - Σύλβια Λιούλιου [12, 13, 14/12/2011]
  «Ένας» - Mag [15, 16, 17/12/2011]
  «-Ο- Εχθρός του Λαού – Μια Εθνική Ενδοσκόπηση», βασισμένο στο έργο του Ερρίκου Ίψεν «Ένας Εχθρός του Λαού» (1882) - Στάθης Γραφανάκης [18, 19, 20/12/2011]
  
  Δείτε περισσότερες πληροφορίες για το 2ο Low Budget Festival και τις παραστάσεις του αναλυτικά με ένα κλικ εδώ
  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Οκτώβριος 2011 - Μάρτιος 2012 Σαββατοκύριακα στο ΙΜΚ με παιδικό πρόγραμμα αλλά και οργανωμένες επισκέψεις σχολείων ύστερα από συνεννόηση
  Το ΙΜΚ παρουσιάζει ένα πλούσιο, ενδιαφέρον και διδακτικό πρόγραμμα για παιδιά, αλλά και για οργανωμένες επισκέψεις σχολείων.
  
  
  Κάθε Σάββατο το απόγευμα μπορεί να παρακολουθήσει κανείς:
  
  

  • ΤΟ ΜΑΓΕΜΕΝΟ ΠΡΑΣΙΝΟ της Κυριακής Δοξαρά, μία κουκλοθεατρική παράσταση από το Θέατρο Σκάλα.

  
  Το Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο κάθε Σάββατο στις 17.00, το θέατρο Σκάλα  για δεύτερη χρονιά επιστρέφει με την επιτυχημένη κουκλοθεατρική παράσταση “Το Μαγεμένο Πράσινο”. Κούκλες υψηλής τεχνολογίας, ρεαλιστικού μεγέθους, ένα ζωντανό σκηνικό αλλά και πολλά άλλα, σε μία παράσταση με οικολογικό περιεχόμενο.
  
  Δείτε περισσότερες πληροφορίες με ένα κλικ εδώ
  
  
  Ενώ τις Κυριακές τα πρωινά:
  
  

  • Κυριακές με κουκλοθέατρο σε συνεργασία με την Unima Ελλάς.

  Κάθε Κυριακή από τις 13 Νοεμβρίου μέχρι και 8 Ιανουαρίου στις 11.30 το πρωΐ, η Διεθνής Ένωση Κουκλοθεάτρου Unima Ελλάς παρουσιάζει στο ΙΜΚ ένα πρόγραμμα κουκλοθεατρικών παραστάσεων. Διαφορετικού είδους κούκλες, μουσική, αφήγηση, σύγχρονα πολυμέσα κι ένας διαφορετικός θίασος κάθε εβδομάδα, ζωντανεύει με το δικό του τρόπο μία καινούρια ιστορία.
  
  Δείτε περισσότερες πληροφορίες με ένα κλικ εδώ
  
  

  • Θεατρική παράσταση για όλη την οικογένεια από το Λώτινο Ήλιο, «Ο Μεγαλύτερος Θησαυρός του Κόσμου»

  Το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο, κάθε Κυριακή στις 12.00, ο θίασος «Λώτινος Ήλιος» παρουσιάζει ένα πολυθέαμα για μικρούς και μεγάλους. Η παράσταση αντλεί τα θέματά της από την επικαιρότητα, μέσα από ένα παραμυθένιο τρόπο, γεμάτο χιούμορ, γέλιο, φαντασία και ζωντάνια. Αξίες όπως το θάρρος, η ανιδιοτελής προσφορά, η συνεργασία, η αποδοχή της διαφορετικότητας και η συγχώρεση είναι κάποια από τα μηνύματα που περνάνε οι ήρωες του έργου στους θεατές.
  
  Δείτε περισσότερες πληροφορίες με ένα κλικ εδώ
  
  

  • Προφορική αφήγηση για παιδιά από την παραμυθού Σάσα Βούλγαρη, «Περνούν εικόνες απ’ τα μάτια μου…»

  Κάθε Κυριακή στις 12.30, από τις 16 Οκτωβρίου μέχρι και το Μάρτιο (2012), η ψυχοπαιδαγωγός Σάσα Βούλγαρη παρουσιάζει ένα πρόγραμμα προφορικής αφήγησης για παιδιά. Έχοντας ως βασικά εργαλεία τη γλώσσα, τη φωνή, λιτά αλλά ευφάνταστα σκηνικά μέσα και αυτοσχέδια μουσικά όργανα ξετυλίγει παραδοσιακές αλλά και πρωτότυπες ιστορίες με συγκεκριμένη θεματολογία κάθε μήνα.
  
  Δείτε περισσότερες πληροφορίες με ένα κλικ εδώ
  
  
  Στο πλαίσιο της κοινωνικής πολιτικής του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης και σε συνεργασία με τους συμμετέχοντες καλλιτέχνες, σε κάθε παράσταση αφήγησης παραμυθιών, «Ο Μεγαλύτερος Θησαυρός του Κόσμου» και του «Μαγεμένου Πράσινου» θα δίνονται 10 δωρεάν εισιτήρια σε άνεργους γονείς, ενώ για τη σειρά παραστάσεων "Κυριακές με κουκλοθέατρο σε συνεργασία με την Unima Hellas" θα δίνονται 5 δωρεάν εισητήρια (σε άνεργους γονείς που επιδεικνύουν την κάρτα ανεργίας τους και συνοδεύουν έως και δύο παιδιά).
  
  
  ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ
  Παιδιά προσχολικής ηλικίας αλλά και μαθητές σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν παραστάσεις ύστερα από συνεννόηση με τους θιάσους.
  Δείτε περισσότερες πληροφορίες με ένα κλικ εδώ
  
  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011 Πριν συναντήσει τους Έλληνες ηθοποιούς, η Ivana Chubbuck μιλά για ερμηνείες επιπέδου Oscar στο mcf.gr/ Ειδική τιμή για τους φοιτητές δραματικών Σχολών Από τον Αχιλλέα Κούρια
  Περισσότερα από 35 χρόνια εμπειρίας στη διδασκαλία της υποκριτικής τέχνης, αλλά και η ωριμότητα, ενός ανθρώπου που δε δίστασε να αντιμετωπίσει δημιουργικά τα ίδια του τα τραύματα, κρύβονται πίσω από τη βεβαιότητα με την οποία η Ivana Chubbuck μας αποκαλύπτει τα χαρακτηριστικά που διακρίνουν τον άρτιο ηθοποιό ανάμεσα στους καλούς. Μιλώντας στο mcf.gr μοιράζεται μαζί μας στοιχεία της τεχνικής που εφαρμόζει με τους μεγαλύτερους σταρ του Χόλυγουντ, χτίζοντας οσκαρικές ερμηνείες, ενώ δηλώνει ανυπόμονη για την ημέρα που θα δουλέψει με τους Έλληνες ηθοποιούς στο πλαίσιο του Master Class που θα παραδώσει την 21η του Δεκέμβρη, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.
  
  
  Χωρίς αμφιβολία, η επερχόμενη παρουσία σας στην Ελλάδα στο πλαίσιο των Act and Re- Act: Master Classes, πάντοτε σε ό, τι αφορά το καλλιτεχνικό γίγνεσθαι της χώρας μας, θα είναι μία εξαιρετική ευκαιρία, όπως επίσης μια εξέχουσα τιμή για όλους τους συμμετέχοντες του Master Class που θα παραδώσετε. Θα μπορούσατε να μας αποκαλύψετε τις προθέσεις σας αλλά και τις προσδοκίες σας εν όψει αυτής της συνάντησής σας με τους ανθρώπους του θεάτρου στην Ελλάδα; Ποια πρόκειται να είναι τα ζητήματα που θα δουλέψετε με τους συμμετέχοντες του σεμιναρίου; Θα είναι περισσότερο θεατρικός ή κινηματογραφικός ο προσανατολισμός της προσέγγισής σας;
  
  Συνήθως δουλεύω σκηνές στα εργαστήρια που διευθύνω ανά τον κόσμο που προέρχονται από κινηματογραφικές ταινίες αλλά και θεατρικά έργα. Ένα ευρύ αντιπροσωπευτικό δείγμα υλικού. Στη δική σας περίπτωση θα κάνω ένα σεμινάριο, ωστόσο, στο σεμινάριο θα συμπεριλαμβάνονται κάποιες από τις ερμηνείες που έχουν διακριθεί σε απονομές των βραβείων Oscar, στη δημιουργία των οποίων έχω συνδράμει αλλά θα συμπεριλαμβάνεται επίσης ο τρόπος με τον οποίο φθάσαμε στο σημείο να κατακτήσουμε πιο εύκολα μια δυναμική, γεμάτη ενέργεια ζωή και να εμπλουτίσουμε την τέχνη μέσα από την υποκριτική.
  
  Επίσης θα συμπεριλάβω κάποιες από τις ερμηνείες, στις οποίες κατάφερα να μετατρέψω ένα μικρό ρόλο σε μια ευκαιρία για την καθιέρωση ενός σταρ, όπως επίσης τον τρόπο με τον οποίο κανείς υποδύεται έναν κατά συρροή δολοφόνο, μία σκηνή θανάτου αλλά και πως κανείς φθάνει σε υψηλά επίπεδα οργανικής απόδοσης στη δουλειά του αν ο ρόλος απαιτεί τα υποδυθείς έναν εθισμένο στην ηρωίνη ή την κοκαΐνη – μέσω ασκήσεων με το κοινό. Θα προβληθούν αποσπάσματα από αυτές τις ερμηνείες επίσης, ώστε να υποστηριχθεί οπτικά η εισήγησή μου αλλά και η ανάλυση που θα παρουσιάσω. Κάποια από τα αποσπάσματα θα περιλαμβάνουν τους James Franco, Brad Pitt, Charlize Theron, Halle Berry, Elisabeth Shue, Eva Mendes, Jessica Biel, αλλά και άλλους.
  
  Ανυπομονώ να επιστρέψω στην Ελλάδα για να δουλέψω σε ένα πλήρες εργαστήριο με τους Έλληνες ηθοποιούς. Μπορείτε να αντιλήφθητε το σεμινάριο ως το ορεκτικό που θα ανοίξει την όρεξη εν όψει του κυρίως γεύματος!
  
  
  Όσοι έχουν υπόψη τους την αναγνωρισμένη σας καριέρα, ίσως γνωρίζουν ότι η Τεχνική Chubbuck είναι δομημένη με τέτοιο τρόπο που εμπλέκει τα ανθρώπινα συναισθήματα στη διαδικασία της υποκριτικής τέχνης. Άραγε πόσο βαθιά πρέπει να καταδυθεί ένας ηθοποιός μέσα στην ψυχή του, ώστε να ανακαλύψει τα απαραίτητα εργαλεία για την ερμηνεία του;
  
  Όλα αυτά εξαρτώνται από τον συγκεκριμένο ρόλο που καλείται ο ηθοποιός να υποδυθεί. Εάν υποθέσουμε, για παράδειγμα, ότι ο χαρακτήρας που ο ηθοποιός ενσαρκώνει είναι ένας κατά συρροή δολοφόνος – είναι σημαντικό να ανασύρει αυτό το συγκεκριμένο κομμάτι του εαυτού του που μπορεί να βρει έναν ενάρετο και ηθικά θεμιτό λόγο για να διαπράξει έγκλημα, και φυσικά όχι ένα έγκλημα πάθους, αλλά για μια εν ψυχρώ δολοφονία – κάποιος πρέπει να βρει τον πιο σκοτεινό, τον πιο βαθύ πόνο που ενυπάρχει μέσα στην καρδιά και την ψυχή. Στη συνέχεια ο ηθοποιός οφείλει να διερευνήσει ποιος εκείνος ή εκείνη πιστεύει ότι είναι υπεύθυνος για αυτό τον πόνο, και «μεταφορικά – συμβολικά» στο φαντασιακό της υποκριτικής να πάρει εκδίκηση – να τιμωρήσει – από το άτομο αυτό μέσα στο συγκείμενο της ερμηνείας.
  
  Ωστόσο, εάν ο ηθοποιός υποδύεται κάποιον που αναζητά την αγάπη, και αντιμετωπίζει δυσκολίες στη διαδικασία αυτή – η ανάγκη του ηθοποιού προσανατολίζεται μόνο στο κομμάτι αυτών των ανθρώπων που αισθάνεται μοναξιά και απομόνωση από την ανθρώπινη επαφή. Συνεπώς, δημιουργώντας όχι απλά ένα «θέλω» αλλά μια απέλπιδα «ανάγκη» του να βρει το άλλο του μισό. Καθιστώντας έτσι το ταξίδι για τον ηθοποιό, και κατά συνέπεια για το κοινό, περισσότερο επιβλητικό και φορτικό – επείγον.
  
  Υπάρχει πάντοτε ένα συγκεκριμένο βάθος, στο οποίο κάποιος οφείλει να καταδυθεί ώστε να χτίσει ένα χαρακτήρα που είναι πανανθρώπινος - οικουμενικός στις ανάγκες του. Με αυτό τον τρόπο, ανεξαρτήτως γεωγραφίας, κοινωνικο-οικονομικής διαφοροποίησης, κοινωνικής ιεραρχίας ή θρησκευτικών πεποιθήσεων – όλοι οι άνθρωποι, σε όλες τις χώρες μπορούν να ταυτιστούν. Αυτό καθιερώνει απόλυτα μια αληθινή ανθρώπινη επαφή μεταξύ του κοινού και του χαρακτήρα που ερμηνεύεται.
  
  
  Η επιτυχία της Τεχνικής Chubbuck εξαρτάται άραγε περισσότερο από το ρόλο του δασκάλου ή είναι ζήτημα της διάθεσης του ηθοποιού ώστε πραγματικά να καταδυθεί στις πιο μύχιες πτυχές της ανθρώπινης ψυχής; Επιπλέον, με ποιόν τρόπο ο δάσκαλος διαμορφώνει το μονοπάτι το οποίο ένας ηθοποιός πρέπει να ακολουθήσει προς την κατεύθυνση αυτή;
  
  Όχι, διδάσκω στους ηθοποιούς τα εργαλεία έτσι ώστε να μπορούν να φέρουν εις πέρας τη διαδικασία μόνοι τους, να έχουν την αίσθηση, το μέτρο για να γνωρίζουν πότε κάνουν αληθινή, αυθεντική, δυναμική δουλειά.
  
  Η διαδικασία περιλαμβάνει το πώς καθιστάς έναν ηθοποιό ανοικτό, όχι μόνο πρόθυμο, αλλά ικανό να επιδιώκει την κατάδυση στα ενδόμυχα. Η βάση της Τεχνικής Chubbuck έγκειται στο να πάρει το τραύμα και τον πόνο και να τα χρησιμοποιήσει έτσι ώστε να κινητοποιήσει το ταξίδι και τον στόχο ώστε να τα ξεπεράσει και κατ’ αυτόν τον τρόπο να πετύχει το σκοπό του. Οι περισσότεροι ηθοποιοί, αλλά και πολλοί άνθρωποι, βιώνουν τον πόνο και πνίγονται μέσα σ’ αυτόν. Αυτό δημιουργεί ένα αυτό-ενδοτικό αποτέλεσμα του «να αισθάνομαι συμπόνια για κάποιον».
  
  Κανείς δεν επιθυμεί να βρίσκεται κοντά σε ανθρώπους, οι οποίοι αναζητούν το έλεος στη ζωή. Εάν κάποιος ανασύρει τα προσωπικά του τραύματα και τον πόνο του ώστε να τα χρησιμοποιήσει για να τροφοδοτήσει με έμπνευση και πάθος το «ταξίδι», η αποστολή του, το να υπερκεράσει τις συνθήκες που προκαλούν πόνο, αυτό δημιουργεί επίσης κάθαρση για τον χαρακτήρα, τον ηθοποιό και εν τέλει για το κοινό. Υπάρχει η τάση απραγίας ή αβουλίας σε ένα άτομο, το οποίο εγκλωβίζεται στον πόνο του, δημιουργώντας την ψυχολογία του «χαμένου». Αλλά ένα άτομο που προσπαθεί να μετακινήσει βουνά, ώστε να αλλάξει τις συνθήκες που θα τον βοηθήσουν να αντιπαλέψει και να κατακτήσει τον πόνο – είναι νικητής. Είναι πιο ικανοποιητικό το να υποδύεσαι και να παρακολουθείς κάποιον, ο οποίος προτιμά από το να επιθυμεί να χάσει, να είναι εκείνος ο οποίος επιθυμεί, με κάθε τρόπο, να ΚΕΡΔΙΣΕΙ!
  
  Όταν ένας ηθοποιός συνειδητοποιεί ότι με αυτό τον τρόπο δουλειάς γίνεται να ανασύρει τα πλέον βαθιά συναισθήματά του, δημιουργείται τέτοιου είδους συναίσθημα ανακούφισης και πληρότητας που κάνει τον ηθοποιό να θέλει να ψάξει βαθιά.
  
  Κάνοντας αναφορά στον ορισμό του δράματος από τον Αριστοτέλη, σημειώνετε τη διαμάχη και την τελική νίκη ενάντια στις αντιξοότητες ως θεμελιώδη ζητήματα για τη διαδικασία της υποκριτικής. Άραγε οι ηθοποιοί χρειάζεται πραγματικά να παλέψουν για να κατακτήσουν μια ολοκληρωμένη ερμηνεία, και αν ναι, ποια όπλα είναι απαραίτητα;
  
  Τα πιο αποτελεσματικά όπλα για να παλέψεις και επομένως να νικήσεις είναι: πάθος, κίνητρο, εστίαση, ανάγκη και επιμονή. Αλλά και να μην επιτρέπεις στα εμπόδια να σε σταματούν, αλλά από την άλλη να αναζωογονείς το κίνητρό σου για τη μάχη. Αν αναρριχάσαι προς την κορυφή του Έβερεστ, μπορεί να συναντήσεις εμπόδια όπως η έλλειψη οξυγόνου, οι κακές καιρικές συνθήκες, οι χιονοστιβάδες, η πιθανότητα να γλιστρήσεις και να πέσεις με θανάσιμες συνέπειες μπορεί να προκύψουν. Αλλά από τη στιγμή που θα φθάσεις στην κορυφή (επιτυγχάνοντας το σκοπό σου) γίνεται ένα εμπνευσμένο από προκλήσεις και αδρεναλίνη ταξίδι – περισσότερο ικανοποιητικό το να υποδύεσαι (και ξανά να παρακολουθείς) κάποιον να «παλεύει» αυτά τα εμπόδια ώστε να κατακτήσεις τον τελικό στόχο.
  
  
  Τι καθιστά έναν ηθοποιό πραγματικά ολοκληρωμένο; Με άλλα λόγια, τι ξεχωρίζει τον καλύτερο ηθοποιό από τον καλό; Είναι ζήτημα μιας εκτεταμένης εσωτερικής αναζήτησης και μιας ισορροπίας που ακολουθεί την ανακάλυψη της αληθινής του ταυτότητας;
  
  Αυτά που καθιστούν έναν ηθοποιό άριστο (έναντι ενός που είναι μονάχα καλός) είναι δύο στοιχεία:
  
  1.    Ισχυρή επαγγελματική δεοντολογία (χρειάζεται κανείς να τηρήσει όλες τις λεπτομέρειες της δουλειάς για να δημιουργήσει μια τρισδιάστατη ανθρώπινη φύση. Πρόβες, άσκηση στο σπίτι, αναπροσδιορίζοντας και συνεχίζοντας να αλλάζεις και να κατευθύνεις τις επιλογές σου, να αντιλαμβάνεσαι τι αποδίδει και τι όχι.)
  2.    Να ρισκάρεις! (να μη φοβάσαι ποτέ να κάνεις θαρραλέες επιλογές, τόσο στην εσωτερική σου αναζήτηση, όσο και στην επίτευξη της ιδιομορφίας που προέρχεται από την ανάγκη και από τη μοναδικότητα του συγκεκριμένου τύπου χαρακτήρα που υποδύεσαι.)
  
  Αυτά τα δύο στοιχεία, κατέληξα, δημιουργώντας εκατοντάδες επιτυχημένων σταδιοδρομιών στη διάρκεια 35 και πλέον ετών διδασκαλίας, είναι επίσης η συνταγή για επιτυχία στο καλλιτεχνικό στερέωμα.
  
  Δείτε περισσότερα για το Master Class της Ivana Chubbuck στην ενότητα πρόγραμμα με ένα κλικ εδώ
  

  • 
• ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011 Βραδιά Μιχάλη Κακογιάννη στη Θύρα Τέχνης Παιανίας
  Μια βραδιά αφιερωμένη στον αξέχαστο σκηνοθέτη Μιχάλη Κακογιάννη διοργανώνει η Θύρα Τέχνης Παιανίας στο Θέατρο της Συνιδιοκτησίας, τη Δευτέρα 24 Οκτωβρίου, στις 8 το βράδυ.
  
  Για τον σκηνοθέτη και το έργο του θα μιλήσουν οι σκηνοθέτες Ανδρέας Θωμόπουλος και Τάσος Ψαράς, ο κριτικός κινηματογράφου Γιάννης Ζουμπουλάκης, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Μηνάς Βιντιάδης, ενώ την εκδήλωση θα παρουσιάσει ο ηθοποιός Νίκος Χύτας.
  
  Τραγούδια σε στίχους του διάσημου έλληνα σκηνοθέτη θα ερμηνεύσουν μαθητές του Δημοσθενείου Λυκείου και θα ακολουθήσει η προβολή της ταινίας «Στέλλα», με τη Μελίνα Μερκούρη και τον Γιώργο Φούντα.
  
  Είσοδος ελεύθερη.
  
  *ΘΥΡΑ ΤΕΧΝΗΣ ΠΑΙΑΝΙΑΣ, Σπ. Αγγελή 14, Παιανία, τηλ. 210-6029508
  
  
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011 Ανανεώνοντας το ραντεβού...
  Οι μέρες του Σεπτέμβρη, στο μεταίχμιο ενός κύκλου που κλείνει και ενός άλλου που μόλις αρχίζει να διαγράφεται, σηματοδοτούν την αρχή μιας, αν μη τι άλλο, δημιουργικής περιόδου. Στους μήνες που ακολουθούν, θα δούμε σπουδαίους εκπρόσωπους του πολιτισμού του σήμερα να καταθέτουν τη δική τους προσέγγιση, να καταβάλλουν τη δική τους προσπάθεια και να μας επιτρέπουν, εν τέλει, να γνωρίσουμε τη δική τους οπτική για την τέχνη. Είναι οι άνθρωποι, Έλληνες και ξένοι, που σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι για τη χώρα μας, καλούν όλους εμάς να ακολουθήσουμε την οδό της δημιουργικότητας.
  
  Άνθρωποι σαν αυτούς, λοιπόν, θα είναι παρόντες, ήδη από τις 28 Σεπτεμβρίου, στο Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, διαμορφώνοντας με τη δουλειά τους ένα πλούσιο πρόγραμμα με θέατρο, χορό, κινηματογράφο, μουσική και εικαστικά για φιλότεχνους κάθε ηλικίας. Παράλληλα, ένας σημαντικός αριθμός εκπαιδευτικών προγραμμάτων, σεμιναρίων και master classes θα ανοίξουν ένα διάλογο μεταξύ κοινού και κορυφαίων επαγγελματιών, με σκοπό την επικοινωνία της γνώσης.
  
  Έτσι λοιπόν ανανεώνεται το ραντεβού που δίνεται, σχεδόν 2 χρόνια τώρα, στο 206 της οδού Πειραιώς και για την περίοδο 2011 - 2012, εκεί όπου… πάντοτε κάτι συμβαίνει. Παραστάσεις που παρουσιάζονται για πρώτη φορά και άλλες που αγαπήθηκαν τόσο, ώστε να επιστρέψουν. Καλλιτέχνες που καινοτομούν και ανατρέπουν συμβάσεις, πηγαίνοντας την τέχνη τους ένα βήμα πιο μπροστά. Φεστιβάλ που έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν ισχυρούς δεσμούς με το κοινό. Προσωπικότητες κύρους, έτοιμες να μεταλαμπαδεύσουν γνώση κι εμπειρίες. Με άλλα λόγια νέοι στα πρώτα τους εκρηκτικά βήματα, αλλά και μεγαλύτεροι σε στιγμές ώριμης δημιουργικότητας, συναντώνται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης υποσχόμενοι να κάνουν όλους μας κοινωνούς της δικής τους έμπνευσης.
  
  Δείτε αναλυτικά το νέο πρόγραμμα του ΙΜΚ με ένα κλικ εδώ
  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ Από Πέμπτη 1 έως Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου 2011 Ο δικός του κινηματογράφος, στο δικό του τόπο, με τους δικούς του ανθρώπους Ρετροσπεκτίβα - Αφιέρωμα Μνήμης στο Κινηματογραφικό Έργο του Μιχάλη Κακογιάννη
  Με νωπή τη μνήμη, από το θάνατο του Ιδρυτή και πρώτου Προέδρου του, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης οργανώνει μία Ρετροσπεκτίβα - Αφιέρωμα μνήμης στο κινηματογραφικό του έργο.
   
  Προσκαλεί όλους τους φίλους και συνεργάτες του, όλους τους κινηματογραφόφιλους, όλους όσοι θα ήθελαν να ξαναθυμηθούν ή και να γνωρίσουν την πολιτιστική - καλλιτεχνική κληρονομιά του μεγάλου σκηνοθέτη να παρακολουθήσουν τις 15 μεγάλου μήκους ταινίες του και μία τηλεοπτική, που δεν έχει προβληθεί στην Ελλάδα. To Αφιέρωμα θα προλογίσει η Πρόεδρος του Ιδρύματος, κ. Γιαννούλλα Κακογιάννη - Wakefield.
  
  

  Το Πρόγραμμα Προβολών:
  

  
  Πέμπτη 1/9, στις 20:30
  Κυριακάτικο Ξύπνημα, 1954 (92’)
  
  Παρασκευή 2/9, στις 20:30
  Στέλλα, 1955 (90’)
  
  Σάββατο 3/9, στις 20:30
  Το Κορίτσι με τα Μαύρα, 1956 (100’)
  
  Κυριακή 4/9, στις 20:30
  Το τελευταίο Ψέμα, 1958 (112’)
  
  Δευτέρα 5/9, στις 20:30
  Ιφιγένεια, 1977 (120’)
  
  Τρίτη 6/9, στις 20:30
  Τρωάδες, 1971 (106’)
  
  Τετάρτη 7/9, στις 20:30
  Ηλέκτρα, 1962 (107’)
  
  Πέμπτη 8/9, στις 20:30
  Ερόικα, 1960 (121’)
  
  Παρασκευή 9/9, στις 20:30
  Χαμένο Κορμί, 1961 (120’)
  
  Σάββατο 10/9, στις 20:30
  Ζορμπάς, 1964 (137’)
  
  Κυριακή 11/9, στις 20:30
  Όταν τα Ψάρια Βγήκαν στη Στεριά, 1967 (104’)
  
  Δευτέρα 12/9, στις 20:30
  Αττίλας 74, 1975 (98’)
  
  Τρίτη 13/9, στις 20:30
  Γλυκιά Πατρίδα, 1986 (148’)
  
  Τετάρτη 14/9, στις 20:30
  Πάνω Κάτω και Πλαγίως, 1992 (100')
  
  Πέμπτη 15/9, στις 20:30
  Βυσσινόκηπος, 1999 (137’)
  
  Παρασκευή 16/9, στις 20:30
  Ιωσήφ και Ιακώβ -THE STORY OF JACOB AND JΟSEPH  (TV), 1974 (120’) τηλεοπτικό στα αγγλικά, χωρίς υπότιτλους.
  
  Δείτε περισσότερες πληροφορίες για τη Ρετροσπεκτίβα - Αφιέρωμα Μνήμης στο Κινηματογραφικό Έργο του Μιχάλη Κακογιάννη στην ενότητα ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ με ένα κλικ εδώ
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Τρίτη, 2 Αυγούστου 2011 Βραβείο Μιχάλη Κακογιάννη -Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τιμά τη μνήμη του σπουδαίου δημιουργού
  Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τιμά τη μνήμη του σπουδαίου δημιουργού Μιχάλη Κακογιάννη, καθιερώνοντας το βραβείο Μιχάλη Κακογιάννη, που θα απονέμεται σε ελληνική ταινία.
  
  Το βραβείο αποτελεί ελάχιστο φόρο τιμής στο σκηνοθέτη που άνοιξε το δρόμο για την ελληνική κινηματογραφία στο διεθνές στερέωμα, ενέπνευσε τις νεότερες γενιές δημιουργών και άφησε πίσω του  ένα έργο ανεκτίμητο.
  
  Οι δεσμοί του Μιχάλη Κακογιάννη, τόσο με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όσο και με το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, μετρούν δεκαετίες, στη διάρκεια των οποίων, ο σκηνοθέτης στήριξε το θεσμό, τόσο μέσα από την προβολή του έργου του, όσο και με τη διαρκή και ξεχωριστή παρουσία του.
  
  Ευχή και θέληση του φεστιβάλ είναι, αυτό το βραβείο να αποτελέσει κίνητρο για τους έλληνες δημιουργούς, βοηθώντας ουσιαστικά την κινηματογραφική τους διαδρομή και το κοινό να αγκαλιάσει το έργο τους με την ίδια θέρμη που αγκάλιασε το έργο του Μιχάλη Κακογιάννη.
  
  
  
  

  • 
• ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011 Ανακοίνωση - Νέο Δ.Σ
  Το Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, έπειτα από το θάνατο του Προέδρου του και Ιδρυτή του Ιδρύματος, συνήλθε σε έκτακτη συνεδρίαση την Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011, και έλαβε τις ακόλουθες αποφάσεις:
  
  - Μετά τον θάνατο του Προέδρου του και Ιδρυτή του Ιδρύματος υιοθέτησε ομόφωνα το ακόλουθο ψήφισμα:
  
  

  ΨΗΦΙΣΜΑ
  

  
  Πέραν της υπόστασής του ως κορυφαίου, παγκόσμια, καλλιτεχνικού δημιουργού, ως μεγάλου Κυπρίου και Έλληνα, ο Μιχάλης Κακογιάννης ήταν για εμάς φίλος ή συγγενής αγαπημένος, η αρχή, η ψυχή και ο καθοδηγητής της πορείας του Ιδρύματος.   Εμείς, τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, και το Ίδρυμά του, εκφράζουμε τη βαθιά μας λύπη για το θάνατό του και την αποφασιστικότητά μας, ως καθημερινό φόρο τιμής στη μνήμη του, να συνεχίσει το Ίδρυμά του στο δρόμο που εκείνος μας έδειξε και που εκείνος θα ήθελε, ως φορέας καλλιτεχνικής δημιουργίας και τόπος συνάντησης τέχνης και κοινωνίας, πάντα με τις πόρτες του ανοιχτές και πάντα γεμάτο δραστηριότητα και ζωή.
  
  - Η Γιαννούλλα Κακογιάννη - Wakefield διαβίβασε, με παράκληση να δημοσιοποιηθεί, τις θερμές της ευχαριστίες τόσο στην Ξένια Καλδάρα, υπεύθυνη της καθημερινής λειτουργίας του Ιδρύματος, όσο και σε όλους τους άλλους συνεργάτες και εργαζόμενους του Ιδρύματος, για την προσφορά τους στο Ίδρυμα αλλά και για τη στήριξή τους, τόσο στον Μιχάλη Κακογιάννη έως το τέλος της ζωής του όσο και στους οικείους του.
  
  
  - Εξέλεξε σε πλήρωση της κενωθείσας θέσης τον Γεώργιο Μηνούδη, και ανασυγκροτήθηκε σε σώμα ως ακολούθως:
  
  Γιαννούλλα Κακογιάννη – Wakefield, Πρόεδρος
  Μεταξία Τσιρτάβη (Ξένια Καλδάρα), Αντιπρόεδρος  
  Βασίλης Δεληκατερίνης, Ταμίας
  Γεώργιος Μηνούδης, Γραμματέας
  Γεώργιος Γιωργής, Μέλος
  Αμάντα Κακογιάννη, Μέλος
  Παναγιώτης Κακογιάννης, Μέλος
  
  Η κυρία Καλδάρα συνεχίζει να είναι υπεύθυνη για την καθημερινή λειτουργία του Ιδρύματος, με τον τίτλο της Γενικής Διευθύντριας
  
  
• ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2011 Ανακοίνωση
  Η οικογένεια του Μιχάλη Κακογιάννη και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης ευχαριστούν την Πολιτεία για την τιμή και την αναγνώριση στο πρόσωπο και το έργο του σκηνοθέτη, με την απόφαση να πραγματοποιηθεί η  κηδεία του «Δημοσία Δαπάνη».  
  
  Επιθυμία τους είναι να κρατηθεί ο τιμητικός τίτλος της προσφοράς και το χρηματικό ποσό της δαπάνης να αποδοθεί στο Υπουργείο Πολιτισμού.
  
  
• ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011 Παγκόσμια η συγκίνηση για τον Μιχάλη Κακογιάννη
  Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, χθες, Δευτέρα 25 Ιουλίου 2011, με βαθειά θλίψη ανακοίνωσε το θάνατο του μεγάλου Έλληνα σκηνοθέτη Μιχάλη Κακογιάννη,  Ιδρυτή και Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου.  Ο γεννημένος Κύπριος, αλλά αυτοπροσδιοριζόμενος Φιλέλλην, ο πατέρας του διασημότερου Έλληνα, του Ζορμπά και της διασημότερης Ελληνίδας, της Στέλλας, μα περισσότερο, ο σκηνοθέτης που «έβαλε» τον Ευριπίδη στην οθόνη και ταυτόχρονα την Ελλάδα στην παγκόσμια ιστορία του κινηματογράφου, έφυγε τα χαράματα της 25ης Ιουλίου 2011, σε ηλικία 90 ετών.
  
  Η νεκρώσιμος ακολουθία  θα ψαλεί στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου, (Σκουφά 34), την Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011, στις 16:00.
  Ακολούθως, και μετά από επιθυμία του εκλιπόντος, η ταφή θα πραγματοποιηθεί στον περίβολο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, "ως προσωπικότητα που προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες στο Ίδρυμα", δημοσία δαπάνη.
  
  Στην τελετή την Ελληνική Κυβέρνηση θα εκπροσωπήσουν η Υπουργός Παιδείας Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κυρία Άννα Διαμαντοπούλου και η Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού & Τουρισμού  κυρία Λίνα Μενδώνη, με τις οποίες ο Μιχάλης Κακογιάννης διατηρούσε και φιλικές σχέσεις. Τον Πρόεδρο και την Κυπριακή Δημοκρατία θα εκπροσωπήσει ο Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού κύριος Ανδρέας Δημητρίου.
  
  Στην Ελλάδα και την Κύπρο η απώλεια του μεγάλου σκηνοθέτη έχει προκαλέσει μεγάλη συγκίνηση. Πλήθος ανθρώπων από το χώρο των γραμμάτων και των τεχνών, του πολιτικού κόσμου, φορείς αλλά και θαυμαστές του έργου του εκφράζουν τη θλίψη τους για το χαμό του Μιχάλη Κακογιάννη. Συλλυπητήρια τηλεγραφήματα και μηνύματα φτάνουν από παντού στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης που αποτέλεσε για τον ίδιο, όνειρο ζωής. Η είδηση του θανάτου του έχει κάνει το γύρο του κόσμου και τα μεγαλύτερα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα διεθνώς έχουν ήδη δημοσιεύσει και συνεχίζουν να δημοσιεύουν αφιερώματα για το μεγάλο δημιουργό, εγκωμιάζοντας το συνολικό έργο του και τις μεγάλες του επιτυχίες.
  
  Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, μετά από πολλαπλά αιτήματα, ανακοινώνει ότι για όλους όσοι θα ήθελαν αντί για στεφάνι να προσφέρουν δωρεά στο ΙΜΚ, ο σχετικός τραπεζικός λογαριασμός είναι:
  
  Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
  ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
  Αριθμός Λογαριασμού 708/296 004-47
  IBAN code GR1701107080000070829600447
  SWIFT code ETHNGRAA  
  
  Απαραίτητη είναι η αναγραφή του ονόματος, της διεύθυνσης και του τηλεφώνου του αποστολέα.
  
  Επίσης, για τους πολυάριθμους φίλους του έχει ανοίξει βιβλίο συλλυπητηρίων στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.
  
  Ο Μιχάλης Κακογιάννης γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου στις 11 Ιουνίου του 1921, και σπούδασε Νομική, Δραματικές Τέχνες και σκηνοθεσία στο Λονδίνο. Σχεδόν ολόκληρο το διάστημα που βρισκόταν στο Λονδίνο, εργάστηκε στην ελληνική υπηρεσία του BBC, στην αρχή ως μεταφραστής και εκφωνητής, και αργότερα, σε ηλικία μόλις 22 χρόνων, ανέλαβε τη διεύθυνση της «Κυπριακής Ώρας».
  
  Το 1947, ξεκίνησε την καριέρα του στο Θέατρο της Αγγλίας ως ηθοποιός, γρήγορα όμως τον κέρδισε η σκηνοθεσία και το 1953 ήρθε στην Ελλάδα. Το 1954, με την κινηματογραφική ταινία «Κυριακάτικο Ξύπνημα», ο Μιχάλης Κακογιάννης έκανε την αρχή της διεθνούς σκηνοθετικής του καριέρας. Η «Στέλλα», το «Κορίτσι με τα μαύρα», το «Τελευταίο ψέμα» η τριλογία του: «Ηλέκτρα», «Τρωάδες» και «Ιφιγένεια» και ο «Ζορμπάς» είναι μερικές μόνο από τις ταινίες του που διαγωνίστηκαν και προβλήθηκαν στα εγκυρότερα φεστιβάλ παγκοσμίως και απέσπασαν πολλά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις. Στις ταινίες του συνεργάστηκε με μεγάλους Έλληνες ηθοποιούς, αλλά και με γνωστούς και καταξιωμένους ηθοποιούς της Αμερικής και της Ευρώπης.    
  
  Πέρα από τη σκηνοθεσία στον κινηματογράφο, σε εγχώριες αλλά και διεθνείς συμπαραγωγές, ο Μιχάλης Κακογιάννης σκηνοθέτησε πολλές θεατρικές παραστάσεις και παραστάσεις όπερας στην Ελλάδα, τις Η.Π.Α., τη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Έχει, επίσης, γράψει και έχουν εκδοθεί σενάρια και μεταφράσεις κινηματογραφικών και θεατρικών έργων, ενώ έγραψε και στίχους γνωστών ελληνικών τραγουδιών.
  
  
  Έργο του Μιχάλη Κακογιάννη είναι και ο νυχτερινός φωτισμός των μνημείων της Ακροπόλεως, τον οποίο εκείνος πρώτος οραματίσθηκε και για την επίτευξη του οποίου ίδρυσε το σύλλογο «Οι Φίλοι της Αθήνας», εξασφαλίζοντας τις υπηρεσίες του διάσημου Γάλλου φωτιστή Pierre Bideau  και αναλαμβάνοντας τη χρηματοδότηση όλων των απαραίτητων μελετών.
  
  Το 2004, ο Μιχάλης Κακογιάννης συνέστησε το κοινωφελές ίδρυμα με την επωνυμία «Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης» με σκοπό τη μελέτη, υποστήριξη και διάδοση των τεχνών του θεάτρου και του κινηματογράφου, καθώς και την καταγραφή και διαφύλαξη των δημιουργημάτων των τεχνών αυτών, ενώ το φθινόπωρο του 2009 έγινε η έναρξη λειτουργίας του Πολιτιστικού Κέντρου του Ιδρύματος που βρίσκεται στην οδό Πειραιώς 206, στον Ταύρο.
  
  Για την προσφορά και το έργο του, ο Μιχάλης Κακογιάννης τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα, την Κύπρο και διεθνώς. Έχει τιμηθεί με τον Ταξιάρχη του Χρυσού Φοίνικα (Ελλάδα), τον Ταξιάρχη των Γραμμάτων και Τεχνών (Γαλλία), τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Μακαρίου του Γ’ (Κύπρος) και το Special Grand Prix of the Americas (Μόντρεαλ). Βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά του στο έθνος, από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για το συνολικό έργο του, για έργο ζωής στα Ιεροσόλυμα, για έργο ζωής από το American Hellenic Institute στην Ουάσιγκτον και στο Κάιρο. Ανακηρύχθηκε Επίτιμος Δημότης στη Λεμεσό, στο Montpellier (Γαλλία) και στο Ντάλας (Τέξας, Η.Π.Α.) και αναγορεύτηκε Διδάκτωρ Τεχνών στο Columbia College (Σικάγο, Η.Π.Α.), Επίτιμος Διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Πανεπιστήμιο Κύπρου καθώς και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
  
  Ο Μιχάλης Παναγιώτης Κακογιάννης αφήνει πίσω του τις δύο αδελφές του Στέλλα Σουλιώτη και Γιαννούλλα Wakefield, έναν ανιψιό και δύο ανιψιές.
  
  

  • 
• ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011 H εξόδιος ακολουθία για τον Μιχάλη Κακογιάννη
  Ανακοίνωση
  
  Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης ανακοινώνει ότι η εξόδιος ακολουθία για τον Μιχάλη Κακογιάννη, ο οποίος έφυγε σήμερα 25 Ιουλίου 2011, θα ψαλλεί στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου, (Σκουφά 34), την Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011, στις 16:00.
  
  Ακολούθως, και μετά από επιθυμία του εκλιπόντος, θα ταφεί στον περίβολο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, "ως προσωπικότητα που προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες στο Ίδρυμα" .
  Η κηδεία θα γίνει δημοσία δαπάνη.
  
  
• ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 25 Ιουλίου 2011 Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης ανακοινώνει, με βαθειά θλίψη, το θάνατο του μεγάλου Έλληνα σκηνοθέτη, Μιχάλη Κακογιάννη
  Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης ανακοινώνει. με βαθειά θλίψη. το θάνατο του μεγάλου Έλληνα σκηνοθέτη, Μιχάλη Κακογιάννη, Ιδρυτή και Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του. Ο γεννημένος Κύπριος, αλλά αυτοπροσδιοριζόμενος Φιλέλλην, ο πατέρας του διασημότερου Έλληνα του Ζορμπά και της διασημότερης Ελληνίδας της Στέλλας, μα περισσότερο, ο σκηνοθέτης που «έβαλε» τον Ευριπίδη στην οθόνη και ταυτόχρονα την Ελλάδα στην παγκόσμια ιστορία του κινηματογράφου έφυγε σήμερα. 25 Ιουλίου 2011.
  
  H εξόδιος ακολουθία για τον Μιχάλη Κακογιάννη θα ψαλλεί στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου, (Σκουφά 34), την Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011, στις 16:00.
  Ακολούθως, και μετά από επιθυμία του εκλιπόντος, θα ταφεί στον περίβολο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, "ως προσωπικότητα που προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες στο Ίδρυμα" .
  Η κηδεία θα γίνει δημοσία δαπάνη.
  
  Ο Μιχάλης Κακογιάννης γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου, στις 11 Ιουνίου του 1921, και σπούδασε Νομική, Δραματικές Τέχνες και σκηνοθεσία στο Λονδίνο. Σχεδόν ολόκληρο το διάστημα που βρισκόταν στο Λονδίνο, εργάστηκε στην ελληνική υπηρεσία του BBC, στην αρχή ως μεταφραστής και εκφωνητής, και αργότερα, σε ηλικία μόλις 22 χρόνων, ανέλαβε τη διεύθυνση της «Κυπριακής Ώρας».
  
  Το 1947, ξεκίνησε την καριέρα του στο Θέατρο της Αγγλίας ως ηθοποιός, γρήγορα όμως τον κέρδισε η σκηνοθεσία και το 1953 ήρθε στην Ελλάδα. Το 1954, με την κινηματογραφική ταινία «Κυριακάτικο Ξύπνημα», ο Μιχάλης Κακογιάννης έκανε την αρχή της διεθνούς σκηνοθετικής του καριέρας. Η «Στέλλα», το «Κορίτσι με τα μαύρα», το «Τελευταίο ψέμα» η τριλογία του: «Ηλέκτρα», «Τρωάδες» και «Ιφιγένεια» και ο «Ζορμπάς» είναι μερικές μόνο από τις ταινίες του που διαγωνίστηκαν και προβλήθηκαν στα εγκυρότερα φεστιβάλ παγκοσμίως και απέσπασαν πολλά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις. Στις ταινίες του συνεργάστηκε με μεγάλους Έλληνες ηθοποιούς, αλλά και με γνωστούς και καταξιωμένους ηθοποιούς της Αμερικής και της Ευρώπης.    
  
  Πέρα από τη σκηνοθεσία στον κινηματογράφο, σε εγχώριες αλλά και διεθνείς συμπαραγωγές, ο Μιχάλης Κακογιάννης σκηνοθέτησε πολλές θεατρικές παραστάσεις και παραστάσεις όπερας στην Ελλάδα, τις Η.Π.Α., τη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Έχει, επίσης, γράψει και έχουν εκδοθεί σενάρια και μεταφράσεις κινηματογραφικών και θεατρικών έργων, ενώ έγραψε και στίχους γνωστών ελληνικών τραγουδιών.
  
  Έργο του Μιχάλη Κακογιάννη είναι και ο νυχτερινός φωτισμός των μνημείων της Ακροπόλεως, τον οποίο εκείνος πρώτος οραματίσθηκε και για την επίτευξη του οποίου ίδρυσε το σύλλογο «Οι Φίλοι της Αθήνας», εξασφαλίζοντας τις υπηρεσίες του διάσημου Γάλλου φωτιστή Pierre Bideau  και αναλαμβάνοντας τη χρηματοδότηση όλων των απαραίτητων μελετών.
  
  Το 2004, ο Μιχάλης Κακογιάννης συνέστησε το κοινωφελές ίδρυμα με την επωνυμία «Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης» με σκοπό τη μελέτη, υποστήριξη και διάδοση των τεχνών του θεάτρου και του κινηματογράφου, καθώς και την καταγραφή και διαφύλαξη των δημιουργημάτων των τεχνών αυτών, ενώ το φθινόπωρο του 2009 ξεκίνησε η λειτουργία του Πολιτιστικού Κέντρου του Ιδρύματος που βρίσκεται στην οδό Πειραιώς 206, στον Ταύρο.
  
  Για την προσφορά και το έργο του, ο Μιχάλης Κακογιάννης τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα, την Κύπρο και το εξωτερικό. Έχει τιμηθεί με τον Ταξιάρχη του Χρυσού Φοίνικα (Ελλάδα), τον Ταξιάρχη των Γραμμάτων και Τεχνών (Γαλλία), τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Μακαρίου του Γ’ (Κύπρος) και το Special Grand Prix of the Americas (Μόντρεαλ). Βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά του στο έθνος, από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για το συνολικό έργο του, για έργο ζωής στα Ιεροσόλυμα, για έργο ζωής από το American Hellenic Institute στην Ουάσιγκτον και στο Κάιρο. Ανακηρύχθηκε Επίτιμος Δημότης στη Λεμεσό, στο Montpellier (Γαλλία) και στο Ντάλας (Τέξας, Η.Π.Α.) και αναγορεύτηκε Διδάκτωρ Τεχνών στο Columbia College (Σικάγο, Η.Π.Α.), Επίτιμος Διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Πανεπιστήμιο Κύπρου καθώς και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
  
  

  • 
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ 18 Ιουλίου 2011 Ο αρχιτέκτων του Κέντρου Πολιτισμού του ΙΜΚ, ο Βασίλης Σγούτας, αποδεικνύει πως οι Έλληνες, ακόμη, διαπρέπουν
  Είναι εκείνος που έδωσε σάρκα και οστά στο όραμα του Μιχάλη Κακογιάννη για ένα πολιτιστικό κέντρο υψηλών προδιαγραφών, εκφράζοντάς το μέσα από αρχιτεκτονικές φόρμες. Ο Βασίλης Σγούτας, διακεκριμένος αρχιτέκτων της χώρας μας που, μεταξύ άλλων, ηγήθηκε της υλοποίησης ενός υπερσύγχρονου Κέντρου Πολιτισμού για να στεγάζει τη δραστηριότητα του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, αποδεικνύει πως οι Έλληνες δεν έπαψαν ποτέ να διαπρέπουν παγκοσμίως, υποχρεώνοντας ειδήμονες αλλά και πλατύ κοινό να θαυμάζουν και να τιμούν έργα τους, όταν αυτά πηγάζουν από εκείνη την αστείρευτη ελληνική διάνοια, αλλά βεβαίως και την άρτια επαγγελματική κατάρτιση. Δείγμα της εξαίρετης διαδρομής ενός επιστήμονα, που σε γκριζωπούς καιρούς καταφέρνει να ρίχνει φως αναγνώρισης στην Ελλάδα, αποτελεί η πρόσφατη απονομή βραβείου της Διεθνούς Ένωσης Αρχιτεκτόνων (UIA) που φέρει το όνομα του Βασίλη Σγούτα, πρώην προέδρου της ένωσης.
  
  Το βραβείο Βασίλης Σγούτας (Vassilis Sgoutas Prize) θεσπίστηκε από τη Διεθνή Ένωση Αρχιτεκτόνων (UIA) το 2008 και απονέμεται κάθε τριετία. Σχεδιάστηκε για να αναδεικνύει δράσεις ή εφαρμογές, οι οποίες συμβάλλουν με έναν αποτελεσματικό τρόπο στη μάχη ενάντια στην εξαθλίωση κοινοτήτων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας. Απονέμεται σε αρχιτέκτονες ή ομάδες αρχιτεκτόνων, οι οποίοι έχουν συμβάλει τα μέγιστα στη βελτίωση των συνθηκών ζωής, των πλέον φτωχών και υπανάπτυκτων κοινοτήτων, σε ό, τι αφορά το φυσικό και οικιστικό περιβάλλον τους. Το βραβείο απονέμεται σε δύο κατηγορίες, εκείνη των μεμονωμένων αρχιτεκτόνων αλλά και εκείνη της συλλογικότητας, συνήθως αποτελούμενης από μια πλειονότητα αρχιτεκτόνων ή ηγούμενης από έναν αρχιτέκτονα. Το βραβείο δημιουργήθηκε κατόπιν πρωτοβουλίας του ίδιου του Βασίλη Σγούτα, πρώην Προέδρου της Διεθνούς Ένωσης Αρχιτεκτόνων (UIA), με σκοπό να τιμήσει αρχιτέκτονες που αφιερώνουν το έργο τους σε περιοχές του κόσμου που μειονεκτούν. Γι’ αυτό, άλλωστε, φέρει και το όνομά του. 
  
  Για το 2011 η απονομή του Βραβείου Βασίλης Σγούτας τελέστηκε στην πόλη Nanjing της Κίνας, παρουσία του Έλληνα αρχιτέκτονα, μέλους της κριτικής επιτροπής, τον περασμένο Απρίλιο, κατά την οποία, μεταξύ άλλων τιμητικών διακρίσεων, βραβεύθηκε ο Ιταλός αρχιτέκτων Fabrizio Carola, στην κατηγορία μεμονωμένου αρχιτέκτονα, για το έργο ζωής του και την αφοσίωσή του στη βελτίωση των συνθηκών ζωής σε διάφορες χώρες της Αφρικής μέσω της χρήσης τοπικών υλικών για μια ποικιλία κατασκευών που σέβονται τους πολιτισμούς των ιθαγενών. Παράλληλα, στην κατηγορία συλλογικότητας, διακρίθηκε η ομάδα Espacio Maximo Costo Minimo, από το Μεξικό, με ιθύνοντα αρχιτέκτονα τον Carlos Gonzalez Lobo για το έργο τους, σε σχέση με τη δημιουργία φθηνών κατοικιών σε υποβαθμισμένες περιοχές της Λατινικής Αμερικής και της Μαυριτανίας, συνδυάζοντας έρευνα και πειραματισμό με υλικά και εκπαιδευτικές διαδικασίες που διασφαλίζουν την προώθηση και εφαρμογή της τεχνολογίας στις εν λόγω περιοχές.
  
  Επόμενη συνάντηση για τη Διεθνή Ένωση Αρχιτεκτόνων UIA μέσα στο 2011 θα πραγματοποιηθεί στο Τόκιο της Ιαπωνίας, όπου θα λάβει χώρα το Παγκόσμιο Συνέδριο της Διεθνούς Ένωσης Αρχιτεκτόνων (UIA World Congress), ένα μείζονος σημασίας γεγονός στο πεδίο της αρχιτεκτονικής διεθνώς, το οποίο προσελκύει περισσότερους από δέκα χιλιάδες συνέδρους, αρχιτέκτονες, μηχανικούς, ερευνητές και φοιτητές και έχει χαρακτηρισθεί ως «Ολυμπιάδα της Αρχιτεκτονικής». Το συνέδριο UIA2011 TOKYO αναμένεται να αποτελέσει την αφορμή για να ανακαλύψουμε την κατεύθυνση της αρχιτεκτονικής προς το έτος 2050 αλλά και πέραν αυτού… Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το “DESIGN 2050” επελέγη ως κεντρική θεματική του συνεδρίου UIA2011 TOKYO με τις υπο-ενότητές του να διαμορφώνονται στους τομείς «Περιβάλλον», «Πολιτισμός», και «Ζωή».
  
  Διαβάστε περισσότερες πληροφορίες για την απονομή του βραβείου 2011 Vassilis Sgoutas Prize στην επίσημη ιστοσελίδα της UIA με ένα κλικ εδώ
  

  • 
  • 
  • 

  ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ

  • Τιμητική διάκριση του Βασίλη Σγούτα από το Ινστιτούτο Πολωνών Αρχιτεκτόνων SARP [αρχείο pdf, 1597,1 kb]
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011 Είσαι κι εσύ ΦιλμΈλλην; 1ο ετήσιο GREEK FILM FEST CHICAGO! Celebrating Hellenic Story Telling
  Ένα νέο κίνημα γεννήθηκε στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού στοχεύοντας στην έμπρακτη υποστήριξη της σύγχρονης ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής. Οι ΦιλμΈλληνες του Σικάγο εμπνέονται από την παρακαταθήκη του ελληνικού πολιτισμού, κινητοποιούνται από την αγάπη τους για το σύγχρονο ελληνικό σινεμά και στηρίζουν το μόχθο και το ταλέντο των νέων Ελλήνων δημιουργών.
  
  Τον περασμένο Μάρτη ανακοινώθηκε η ίδρυση των FilmHellenes, μιας ανεξάρτητης συμμαχίας με έδρα το Σικάγο, αποτελούμενης από προσωπικότητες του κινηματογράφου, του χώρου των γραμμάτων, της διπλωματίας, των ΜΜΕ, αλλά και του επιχειρηματικού κόσμου που αγαπούν τον ελληνικό κινηματογράφο και θέτουν ως αποστολή τους, την προβολή ταινιών Ελλήνων κινηματογραφιστών από όλο τον κόσμο.
  
  Ήδη οργανώνουν την αναβίωση του Greek Film Fest Chicago!, το οποίο θα διεξαχθεί από τις 29 Σεπτεμβρίου έως και τις 2 Οκτωβρίου 2011 όπως ανακοινώθηκε στη διάρκεια της πρώτης δράσης τους, στο πλαίσιο τη οποίας προβλήθηκε η αποκατεστημένη κόπια του ZORBA THE GREEK και εγκαινιάστηκε η σύναψη δεσμών τους με το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.
  
  Το όνομά τους προέκυψε ως λογοπαίγνιο με τους Φιλέλληνες του παρελθόντος, επιφανείς ανθρώπους από όλα τα μήκη και πλάτη της γης, που αγαπούσαν τον ελληνικό πολιτισμό. Η κίνηση του Φιλελληνισμού, μέσα από δυναμικές καλλιτεχνικές εικαστικές αναπαραστάσεις και έργα περιηγητικής λογοτεχνίας, συνέβαλε στην καθιέρωση του πνευματικού ρεύματος του 19ου αιώνα και του ελληνικού έθνους.
  
  Άμεσος στόχος τους είναι η αναβίωση του ελληνικού κινηματογραφικού φεστιβαλ του Σικάγο, το οποίο ονόμασαν Greek Film Fest Chicago! Επίσης, η δημιουργία θεματικών ‘film events’ κατά τη διάρκεια του έτους. Στην πρωτοβουλία τους αυτη έχουν ανταποκριθεί ήδη και προσπαθούν να συσπειρώσουν τις δυνάμεις τους για την επίτευξη των στόχων τους το Προξενείο της Ελλάδας στο Σικάγο, το National Hellenic Museum, το web community Daily Frappe και το Greek Media Club, οργανισμοί που αποστέλλουν e-blasts σε χιλιάδες μέλη της ομογένειας.
  
  Η Στρατηγική τους γενικότερα είναι να αναδείξουν το ενδιαφέρον για τον Ελληνικό Κινηματογράφο και στο Σικάγο, όπως σήμερα γίνεται στη Νέα Υόρκη, το Los Angeles, το San Francisco και ευρύτερα, και η δημιουργία δεσμών μεταξύ Ελλήνων κινηματογραφιστών με τον διπλωματικό, επιχειρηματικό και ακαδημαϊκό χώρο σε παγκόσμιο επίπεδο. 
  
  Την Κυριακή 1 η Μαϊου 2011, οι FilmHellenes σε μια πρώτη προβολή ελεύθερης εισόδου, ανακοίνωσαν επίσημα τις ημερομηνίες του 1st Greek Film Fest Chicago! Η πρώτη αυτή ταινία ήταν η αποκατεστημένη κόπια του ZORBA THE GREEK, εγκαινιάζοντας παράλληλα τη σύναψη δεσμών τους με το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.
  
  Τα βασικά μέλη της επιτροπής των FilmHellenes είναι: Νίκος Φραγκιάς (σκηνοθέτης), Αλέξης Παπαδόπουλος (Associate Professor of Geography at DePaul University), Ζιζή Παπαχαρίση (Professor and Head, Dept. of Communication at University of Illinois, Chicago), Ντίνο Βλαχάκης (αιθουσάρχης), Δημήτρης Κωστόπουλος, οικονομολόγος, Βαλέρια Γκόμπος (producer, Gobos Film+Entertainment), Κυριάκος Μέλλος (web community Daily Frappe), Terry Jacobs (associate producer, EmberFrames), Μαρία Φωτεινόπουλος-Καραμήτσος (συγγραφέας/δημοσιογράφος στην παλαιότερη εφημερίδα της Ομογένειας ‘Greek Star’), Αθανάσιος Tζούρας (Manager of the Oral History Program at National Hellenic Museum), ο «ξάδελφός» τoυς από το Los Angeles, Νάσος Βακάλης (Emmy award winning animator, DreamWorks art-director) και ο Κώστας Δασκαλόπουλος (Vice Consul of Greece in Chicago).
  
  Η ιστοσελίδα τους www.greekfilmfestchicago.org βρίσκεται υπό κατασκευή. Μπορείτε όμως να ακολουθείτε τους FilmHellenes μέσω της σελίδας τους στο Facebook https://www.facebook.com/pages/Greek-Film-Fest-Chicago/202509503109745?sk=info
  
  Διαβάστε δημοσίευμα για το 1ο ετήσιο Greek Film Fest Chicago! στο ηλεκτρονικό περιοδικό REEL CHICAGO με ένα κλικ εδώ
  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 

  ΔΙΑΒΑΣΤΕ

  • ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Call for Entries for Greek Film Fest Chicago! [αρχείο pdf, 64,6 kb]
  • GUIDELINES & REGULATIONS [αρχείο pdf, 75,3 kb]

  ΕΝΤΥΠΟ

  • ENTRY FORM: Deadline for submissions is August 1, 2011 [αρχείο pdf, 197,7 kb]
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011 Ντόναλντ Τουσκ, προεδρεύων της ΕΕ: «Για μένα η Ελλάδα είναι ο Περικλής» Να μην αναζητούμε αποδιοπομπαίους τράγους, είπε ο προεδρεύων της ΕΕ
  Αν δεν υπήρχε ο Περικλής πιθανώς να μην είμαστε εδώ σήμερα, είπε ο Πολωνός πρωθυπουργός ενώπιον της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου παρουσιάζοντας τις προτεραιότητες της Πολωνίας κατά το εξάμηνο της προεδρίας της στην Ε.Ε.
  
  Πολλές φορές συζητάμε για την Ελλάδα και για πολλούς στην Ευρώπη η Ελλάδα συνδέεται μόνο με την κακή διαχείριση των δημοσιονομικών της, είπε ο Ντόναλντ Τουσκ, τονίζοντας, όμως, ότι στην περίπτωση της Ελλάδας δεν πρέπει να αναζητούμε αποδιοπομπαίους τράγους.
  
  Η Ελλάδα έχει διδάξει πολλά πράγματα στην Ευρώπη και για μένα η Ελλάδα είναι ο Περικλής, που πρώτος δίδαξε την ανάγκη της αλληλεγγύης για την επίλυση προβλημάτων, είπε.
  
  Παρουσιάζοντας τις προτεραιότητες της χώρας του στην προεδρία της ΕΕ για το τρέχον εξάμηνο, ο Πολωνός πρωθυπουργός τις συνόψισε στο τρίπτυχο ασφάλεια –αλληλεγγύη - ευημερία, διευκρινίζοντας ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να δώσει ιδιαίτερο βάρος στη διασφάλιση της ασφάλειας των Ευρωπαίων πολιτών, με έλεγχο των εξωτερικών της συνόρων, αλλά και με σεβασμό στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
  
  Πηγή: www.newsbeast.gr
  
  

  • 
• ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ Από Πέμπτη 30 Ιουνίου έως Τετάρτη 13 Ιουλίου 2011 14 βραδιές γνήσιου θερινού σινεμά, αφιερωμένες στον Ευρωπαϊκό Βωβό
  Μέσα από τη σιωπή τους αφηγήθηκαν στιγμές της εποχής τους, αλλά και έπλασαν εικόνες του μέλλοντος… Εξέφρασαν καλλιτεχνικά ρεύματα, αλλά και άρθρωσαν πολιτικό λόγο… Τέθηκαν άλλοτε στην υπηρεσία της προπαγάνδας, ενώ αποτέλεσαν και πραγμάτωση της ελευθερίας της τέχνης. Ανέδειξαν μεγάλους σταρ του σινεμά και καθιέρωσαν κορυφαίους δημιουργούς. Πέρα και πάνω απ’ όλα υπήρξαν τα πρώτα βήματα της 7ης τέχνης στην Ευρώπη, η απαρχή μιας εποχής που έμελε να κατακλυστεί από κινούμενες εικόνες.
  
  Το κάλεσμα του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης σε συνεργασία με το STUDIO - Παράλληλο Κύκλωμα και τον Πρόεδρό του Χρήστο Παπαδημητρίου καθώς και το εργαστήριο Film Scoring με υπεύθυνο καθηγητή τον Αλέξανδρο Μούζα για το 2ο Φεστιβάλ Βωβού Κινηματογράφου – Αφιέρωμα στον Ευρωπαϊκό Κινηματογράφο περιλαμβάνει 16 αριστουργηματικά φιλμ σε επιλογή του σκηνοθέτη Μιχάλη Κακογιάννη, σε 14 ημέρες προβολών με ελεύθερη είσοδο για το κοινό και με συνοδεία άλλοτε της πρωτότυπης και άλλοτε ζωντανής μουσικής υπόκρουσης, σε ένα γνήσιο θερινό σινεμά, στο αίθριο του 3ου ορόφου του Ιδρύματος. Κάθε ταινία θα συνοδεύεται από ένα σύντομο σχόλιο του συγγραφέα του πολύ γνωστού βιβλίου Vamps, Στάθη Σκλαβουνάκου.
  
  Οι ταινίες επιλέγηκαν με μεγάλη προσοχή από τον ίδιο το σκηνοθέτη με γνώμονα την αδιαμφισβήτητη αισθητική - καλλιτεχνική τους αξία αλλά και την όσο το δυνατό καλή κατάσταση του ίδιου του υλικού που θα προβληθεί σε συνεργασία με το αρχείο του Studio – Παράλληλο Κύκλωμα. Έτσι, μας προσκαλεί σε μία γιορτή όπου θα προβληθούν 16 φιλμ, γυρισμένα από το 1917 έως το 1929,  με ζωντανή μουσική συνοδεία από Έλληνες καλλιτέχνες ή με την πρωτότυπη μουσική τους, με ελληνικούς ή αγγλικούς υπότιτλους.
  
  Ανάμεσα στις ταινίες θα απολαύσουμε Το θωρηκτό Ποτέμκιν - του Sergei Mikhailovitch Eisenstein (1925) με τη θρυλική εξάλεπτη σκηνή στις σκάλες της Οδησσού στην οποία ο Eisenstein παραδίδει μαθήματα ρυθμού, αυστηρότητας, πλαστικότητας και ακρίβειας, τη φουτουριστική Metropolis – το μνημειώδες φιλμ επιστημονικής φαντασίας (1927) του Fritz Lang, τον Faust (1926), την καλύτερη ίσως ταινία του F.W. Murnau, το αριστούργημα του Σουηδικού βωβού κινηματογράφου Ο Παράνομος και η γυναίκα του του Victor Sjostrom (1918). Το πρώτο δείγμα του γερμανικού εξπρεσιονισμού στον κινηματογράφο "Το εργαστήρι του Δόκτωρα Καλιγκάρι" - του Robert Wiene (1919), το γεμάτο από αξέχαστες εικόνες έργο Το τέλος της Αγίας Πετρούπολης του Vsevolod Pudovkin (1927),  το ιδιόρρυθμο φιλμ επιστημονικής φαντασίας Aelita: Queen of Mars – The revolt of the Robots του Yakov Protazanov (1924), το υπαινικτικό έργο Michael του Carl Theodor Dreyer (1924), την ταινία του Α. Hitchcock The Manxman (Εξιλέωσις Δικαίου, 1929) και πολλά ακόμα.
  
  Ένα απάνθισμα των απαρχών της τέχνης του κινηματογράφου, στην Ευρώπη, την οποία ο Προυστ χαρακτήρισε σαν "την καινοτομία της λογοτεχνίας", που μας μαγεύει ακόμη.
  
  Δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα του 2ου Φεστιβάλ Βωβού Κινηματογράφου - Αφιέρωμα στον Ευρωπαϊκό Κινηματογράφο με ένα κλικ εδώ
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ 28 Ιουνίου 2011 Η κ. Ανδρούλα Βασιλείου Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Εκπαίδευση, τον Πολιτισμό, την Πολυγλωσσία και τη Νεολαία, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Συνάντηση και ανταλλαγή απόψεων με τον Πρόεδρο του Ιδρύματος Μ. Κακογιάννη.
  Την Παρασκευή 24 Ιουνίου 2011, ο Μιχάλης Κακογιάννης και τα στελέχη του Ιδρύματος Μ. Κακογιάννης υποδέχθηκαν την Επίτροπο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Εκπαίδευση, τον Πολιτισμό, την Πολυγλωσσία και τη Νεολαία, κ. Ανδρούλα Βασιλείου. 
  
  Η κ. Βασιλείου ξεναγήθηκε στους χώρους του Ιδρύματος και ενημερώθηκε λεπτομερώς  για τις μέχρι σήμερα δράσεις και το μελλοντικό προγραμματισμό του.  Στη συνάντησή της με τον  Μιχάλη Κακογιάννη, αφού του μετέφερε τους θερμούς χαιρετισμούς και τις ευχές του Διευθυντή του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου κ. Dieter Kosslick, δήλωσε ενθουσιασμένη και συγκινημένη για τη μεγάλη προσφορά του ίδιου και το πλούσιο έργο του Ιδρύματος, και  διατύπωσε σειρά συγκεκριμένων προτάσεων ανάπτυξης συνεργασίας με ευρωπαϊκούς και διεθνείς πολιτιστικούς και καλλιτεχνικούς φορείς σε δράσεις κοινού ενδιαφέροντος, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της.
  
  Η Επίτροπος, στην επίσκεψή της αυτή, που ανοίγει νέους ορίζοντες στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης συνοδευόταν από συνεργάτη της αλλά και τον σύζυγό της, πρώην Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Γιώργο Βασιλείου.

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011 Το γαλλικό «δώρο» στην Ελλάδα Το καλοκαιρινό τεύχος της Vogue κυκλοφορεί με πολυσέλιδο αφιέρωμα - ύμνο σε ό, τι κάνει τη χώρα μοναδική
  Της Σάντυς Τσαντάκη (Αναδημοσίευση άρθρου - πηγή: http://news.kathimerini.gr/)
  
  «Λίγο παραπάνω από τρεις ώρες πτήση από το Παρίσι, η Ελλάδα είναι ο μπλε παράδεισος εκεί όπου ο ήλιος αποτελεί εθνικό πλούτο». Την ώρα που εμείς αγανακτούμε, οι Γάλλοι μας κάνουν ένα δώρο. Στο καλοκαιρινό τεύχος που κυκλοφορεί στη Γαλλία και στον υπόλοιπο κόσμο από τις 26 Μαΐου και το οποίο έχει αναλάβει η Εμανουέλ Αλτ, στη θέση της Καρίν Ρόιτφελντ, το «χτύπημα» στο μπλε εξώφυλλο τα λέει όλα: «Escale en Grece. Ses iles, ses mythes, ses heros, ses plaisirs».
  
  Ένα διπλό τεύχος, Ιουνίου - Ιουλίου, γεμάτο Ελλάδα, ο τέλειος τουριστικός, ταξιδιωτικός, διαφημιστικός οδηγός, χωρίς ανταλλάγματα. Τη στιγμή που τα αντίστοιχα ελληνικά περιοδικά οργανώνουν υπερπαραγωγές στο εξωτερικό για editorials μόδας, η γαλλική έκδοση της Vogue τροφοδοτεί 202 σελίδες με Ελλάδα.
  
  Χωρίς καμία αναφορά σε εγχώριους σχεδιαστές μόδας, παρά μόνον σε κοσμηματοπώλες (Λαλαούνης, Ζολώτας, Φανουράκης, Ιλεάνα Μακρή), ξεφυλλίζεις το περιοδικό και νιώθεις περήφανος σαν Έλληνας σήμερα. Όχι για την αρχαία Ελλάδα, το αθάνατο ελληνικό πνεύμα και όλα τα κλισέ του παρελθόντος που τόσο μας βολεύουν, αλλά κυρίως την Ελλάδα του 2011, χωρίς την γκρίνια, τη μιζέρια, την αγανάκτηση, την ευκολία της ήττας.
  
  Ποια είναι, λοιπόν, η Ελλάδα που βλέπουν σήμερα οι Γάλλοι, οι ξένοι, η Ελλάδα που κι εμείς οι ίδιοι έχουμε ξεχάσει; Μπλε παράδεισος, νησιά, μύθοι, απολαύσεις, Νότια Πελοπόννησος («προορισμός κρυμμένος και άγριος, σαν εναλλακτική στις καρτ-ποστάλ με τις Κυκλάδες»), νέα γενιά καλλιτεχνών, «Ελλήνων που κάνουν τη χώρα να κινείται». Μια Βραζιλιάνα, η Ιζαμπέλι Φοντάνα, γίνεται το κορίτσι του εξωφύλλου, η σύγχρονη «Ελληνίδα» θεά. 
  
  Η Εμανουέλ Αλτ μιλάει για «τη γοητεία των νησιών της Ελλάδας», «τις πλαζ με τη λευκή άμμο», «τα καλντερίμια με τις καυτές πέτρες», την Ακρόπολη, «την αστική πανίδα σε βρασμό» για να καταλήξει ότι «όλη αυτή η γοητεία ποτέ δεν διαψεύστηκε»... «Η άφιξη στα νησιά έχει πάντα χαρακτήρα γιορτής», συμπληρώνει η Έρση Σωτηροπούλου. 
  
  «Σταρ, δημιουργοί μόδας, καλλιτέχνες διαδίδουν την είδηση από στόμα σε στόμα και βιάζονται να ταξιδέψουν εκεί για να χαλαρώσουν», συνεχίζει η αρχισυντάκτρια του περιοδικού. «Η Vogue πήγε πολύ πριν από αυτούς». Για να μας προτείνει «μια βόλτα στους ανοξείδωτους μύθους. Το παρασκήνιο της Dolce Vita του τζετ σετ ή η συνάντηση με εκείνους που αφυπνίζουν τη νύχτα. Γκαλερίστες, βασιλιάδες της νύχτας, δημιουργοί, και ανάμεσα τους η νεαρή κωμικός, Ariane Labed, η οποία ετοιμάζεται να αφήσει την Αθήνα για το Λονδίνο. «Ξέρω ότι θα επιστρέψω», λέει η ηθοποιός. «Δεν μπορώ να ξεπεράσω ούτε το χάος της πόλης ούτε τη γαλήνη των νησιών. Μπορεί κανείς να απομακρυνθεί από την Ελλάδα, αλλά είναι αδύνατο να την εγκαταλείψεις». Στο αφιέρωμα στην Ελλάδα, βλέπουμε την Ύδρα και το Hydra School Project. Μια σελίδα για την Τήνο. Ένα ξενοδοχείο στη Μονεμβασιά. «Profils Grecs» από τον Ζορμπά στην Αθηνά Ωνάση σε οχτώ σελίδες. «Grecotherapie» σε ελληνικά spa. «Ages d’ or» για τους Ελληνες χρυσοχόους. Συνέντευξη με τη διευθύντρια μόδας του περιοδικού Pop, Isabelle Kountoure, με «μυστικές» διευθύνσεις για την Αθήνα και ερημικές παραλίες. Φωτογραφικό κολάζ για την Ελλάδα της περιόδου 1966 - 1975. Έξι σελίδες για τους «Νέους Αργοναύτες» (Ευγενία Νιάρχου, Ariane Labed, Ρεβέκκα Καμχή, Γιώργος Βαμβακίδης, Στάθης Παναγούλης, Σάντρα Μαρινοπούλου, Χρύσανθος Πανάς) και έξι επιπλέον για «την άλλη Ελλάδα» από την Έρση Σωτηροπούλου. «Στην τηλεόραση, το μπλα μπλα συνεχίζεται. Χαμηλώνω τον ήχο και τους κοιτώ να ανοιγοκλείνουν το στόμα».
  
  

  • 
• ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ Από Κυριακή 5 έως Πέμπτη 30 Ιουνίου 2011 «etsi για την Ελλάδα από τη Red Design Consultants – Δημιουργώντας καθημερινό Περιβάλλον» Εικαστικά - Εκθέσεις
  Η συγκυρία της κρίσιμης οικονομικής κατάστασης της χώρας κάνει επιτακτική την ανάγκη για ένωση όλων των δυνάμεων και για συλλογική δράση μεταξύ διαφορετικών φορέων με κοινούς στόχους ώστε να επιτευχθούν τα καλύτερα αποτελέσματα με όχημα τον πολιτισμό ως σταθερή αξία για τη χώρα.
  
  Η Έκθεση με τίτλο «etsi για την Ελλάδα από τη Red Design Consultants – Δημιουργώντας καθημερινό Περιβάλλον» οργανώθηκε εξυπηρετώντας αυτές τις ανάγκες των καιρών, που ζητούν να προτάξουμε ό,τι θετικό διαθέτουμε. Θα πραγματοποιηθεί στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από τις 5 έως 30 Ιουνίου 2011 με στόχο τη θεσμοθέτηση και τη διοργάνωση της ετησίως.
  
  Τα εγκαίνια της έκθεσης θα τελέσει την Κυριακή 5 Ιουνίου 2011 στις 17:00, ο ίδιος ο Μιχάλης Κακογιάννης μαζί με τη Ροδάνθη Σεντούκα, δημιουργό του εμβλήματος των Ολυμπιακών Αγώνων Αθήνα 2004, καθώς και Creative Director της Red Design Consultants.
  
  Στις κρίσιμες εποχές, ανασυντάσσεται η Ελλάδα της δημιουργίας και της αισιοδοξίας και προβάλει την εικόνα που θέλουμε να έχουμε! Εμείς για εμάς και ο κόσμος για την Ελλάδα. Συνεργαζόμαστε, στηρίζουμε και προβάλλουμε μόνο όμορφα παραδείγματα του ελληνικού επιχειρείν.
  
  Από το 1992 η Red Design Consultants, δημιουργεί μαζί με τους συνεργάτες της brands με ουσία και συναίσθημα, με κορύφωση τη δημιουργία του εμβλήματος των Ολυμπιακών Αγώνων Αθήνα 2004 - μια από τις ομορφότερες στιγμές της Ελλάδας. Η Red Design, έχει σχεδιάσει πάνω από 150 ελληνικά προϊόντα και υπηρεσίες, που συντροφεύουν τους Έλληνες σε κάθε στιγμή της ζωής τους.
  
  Το καθημερινό μας περιβάλλον είναι γεμάτο με τέτοια ελληνικά παραδείγματα: ήθους και ποιότητας, αυθεντικότητας και πρωτοτυπίας, εμπειρίας και ζωής.
  
  Αναδεικνύεται *etsi ένας κύκλος δημιουργίας καθημερινού περιβάλλοντος, όπου συμμετέχουν όλοι ισότιμα και ενεργά.
  
  Η Red Design Consultants έχει βραβευτεί με περισσότερα από 120 βραβεία τόσο στην Ελλάδα αλλά και στη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Τόκυο, την Κίνα και τη Γερμανία.
  
  Η έκθεση «etsi για την Ελλάδα από τη Red Design Consultants –Δημιουργώντας καθημερινό Περιβάλλον» ακολουθεί το επιτυχημένο παράδειγμα της έκθεσης «etsi για το περιβάλλον» που διοργανώθηκε το προηγούμενο φθινόπωρο γνωρίζοντας στο κοινό το *etsi, μια πλατφόρμα επικοινωνίας που συντελεί στην πολιτισμική αλληλεπίδραση και προτείνει έναν ανοικτό διάλογο με ουσιαστική συμμετοχή μέσα από την καθημερινότητα και τον τρόπο ζωής μας.
  
  *etsi για την Ελλάδα 
  από τη Reddesignconsultants®creatingbrandsthatmatter   
  Εγκαίνια της έκθεσης την Κυριακή 5 Ιουνίου 2011, στις 17:00
  
  Η έκθεση οργανώνεται με την οικονομική ενίσχυση του ΟΠΑΠ.
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Από Δευτέρα 2 Μαΐου έως Πέμπτη 2 Ιουνίου 2011 Εκπλήσσει την Αθήνα με θέατρο και τις Κάννες με κινηματογράφο… Ο Μιχάλης Κωνσταντάτος μας μιλά για την παράσταση Parklife αλλά και το επόμενό του στοίχημα Από τον Αχιλλέα Κούρια
  Κατάφερε να στρέψει πάνω του το βλέμμα του Φεστιβάλ Καννών 2011 προσεγγίζοντας τίποτε περισσότερο από εκείνα τα καθημερινά αδιέξοδα που υψώνονται μπροστά μας, εκείνα τα προβλήματα που ο ίδιος αλλά και όλοι εμείς αντιλαμβανόμαστε ως δεδομένα. Με τη συμβολή της τέχνης, λέει ο Μιχάλης Κωνσταντάτος στο mcf.gr, τα τείχη πέφτουν και τότε τα μάτια μας βλέπουν ξανά, πιο ξεκάθαρα, πράγματα που ως τότε προσπερνούσαν ως ασήμαντα. Ο σκηνοθέτης της παράστασης Parklife μας μιλά για τη δουλειά της ομάδας blind spot που παρουσιάζεται έως τις 2 Ιουνίου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης αλλά και για το νέο του, κινηματογραφικό αυτή τη φορά, στοίχημα που ήδη έτυχε διεθνούς αναγνώρισης, αν και ακόμη μένει να ξεπεράσει τις αντίξοες συνθήκες μιας «μοναδικής», ελληνικής πραγματικότητας.
  
  
  Όσοι απολαμβάνουν τη θεατρική παράσταση Parklife της ομάδας Blind Spot σε σκηνοθεσία και κείμενα των ανθρώπων που υπήρξαν οι εκλεκτοί των Καννών με το Luton, είχαν ή θα έχουν την ευκαιρία να αντιληφθούν ότι και στα δύο έργα σάς αφορά σε μεγάλο βαθμό μια ρεαλιστική προσέγγιση της πραγματικότητας. Αγγίζετε τα αδιέξοδα που οι σύγχρονοι άνθρωποι καλούνται να αντιμετωπίσουν μέσα στην σκληρότητα της καθημερινότητας. Τι σας οδηγεί σε αυτή τη θεματική;
  
  Η θεατρική παράσταση Parklife είναι αποτέλεσμα όλων των συντελεστών της. Καταρχήν των ηθοποιών που ενσαρκώνουν με επιτυχία το κείμενο, της Γιώτα Αργυροπούλου (το έτερο βασικό πρόσωπο επίσης της ομάδας blind spot) και του Θανάση Δόβρη. Επίσης και όλων των άλλων συντελεστών που όλοι μαζί δουλέψαμε στην ίδια κατεύθυνση. Νομίζω η ερώτηση σας απαντάει με έναν τρόπο. Ως σύγχρονοι και εμείς άνθρωποι - κάτοικοι μιας μεγάλης πόλης της Δυτικής κοινωνίας - παρατηρούμε αλλά και βιώνουμε οι ίδιοι τα αδιέξοδα που οι άνθρωποι καλούνται να αντιμετωπίσουν στην καθημερινότητα. Άρα μας αφορά άμεσα. Πολλά πράγματα της καθημερινότητας τα παίρνουμε ως δεδομένα, γι’ αυτό και δεν δίνουμε ιδιαίτερη σημασία σε αυτά. Αυτός είναι και ο κίνδυνος της και αυτά ακριβώς τα στοιχεία, που κάποιος δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία, θέλουμε να υπογραμμίσουμε.  
  
  
  Ποιος είναι ο ρόλος της τέχνης σε αυτές τις, για κάποιους δεδομένες, εκφάνσεις της ζωής μας;
  
  Ο ρόλος της τέχνης σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας είναι πάντα να ρίχνει φως πάνω της, να γεννάει ερωτήματα και να μαθαίνουμε κάτι μέσα από αυτήν.
  
  
  Σε ό, τι αφορά την καλλιτεχνική ματιά σας επάνω στα πράγματα, στο Parklife είδαμε να συνταιριάζετε την κινηματογραφική με τη θεατρική γλώσσα και να μπολιάζετε πρακτικές της μιας με στοιχεία από την άλλη. Υπάρχουν άραγε τείχη μεταξύ τους ή εσκαμμένα που δεν θα έπρεπε κανείς να υπερκεράσει; Πως επιτυγχάνεται ένας τέτοιου είδους διάλογος;
  
  Παρόλη την στενή τους συγγένεια ο κινηματογράφος και το θέατρο είναι δυο τελείως διαφορετικά πράγματα. Ο διάλογος τους όμως μπορεί να φέρει όμορφα αποτελέσματα, τον θεωρώ γόνιμο και απαραίτητο. Και φυσικά δεν υπάρχει συνταγή για να επιτευχθεί. Γενικότερα πιστεύω στο διάλογο μεταξύ των τεχνών. Η τέχνη υπάρχει για να ρίχνει τα τείχη όχι για να χτίζει.
  
  
  Η επιλογή της υπό δημιουργία μεγάλου μήκους ταινίας σας με τον τίτλο Luton από το Φεστιβάλ Καννών 2011 και ιδιαίτερα από το τμήμα L' Atelier Cinefondation, για τους ανθρώπους που γνωρίζουν τη δουλειά σας μοιάζει ως φυσική εξέλιξη. Ωστόσο πόσο αναπάντεχη μπορεί να υπήρξε μια τέτοιου είδους διεθνής αναγνώριση και υποστήριξη του έργου σας για εσάς προσωπικά; Ποια τα συναισθήματα ενός νέου δημιουργού στο άκουσμά της;
  
  Πιστεύω πολύ στο project του luton και έχουμε δουλέψει σκληρά για την ανάπτυξη του. Η διεθνής λοιπόν αναγνώριση και η στήριξη του από έναν τόσο σημαντικό θεσμό όπως το L’Atelier ήταν μια δικαίωση όλων των προσπαθειών μας και φυσικά μια ικανοποίηση για μένα και τους συνεργάτες μου.  
  
  
  Ποιες οι προσδοκίες σας σε σχέση με την εμπορική επιτυχία αλλά και την καλλιτεχνική αρτιότητα του εν λόγω project; Γίνονται άραγε τα πράγματα λίγο πιο εύκολα μετά από μια τόσο σημαντική διάκριση ή μάλλον εξακολουθεί να παραμένει στοίχημα η εκπλήρωση του οράματος σας;
  
  Στόχος είναι φυσικά ένα υψηλό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Αυτό φέρνει και ότι άλλο είναι να φέρει (π.χ. μια εμπορική επιτυχία). Μια σημαντική διάκριση συνήθως – και λογικό είναι- να κάνει τα πράγματα λίγο πιο εύκολα. Καθώς βέβαια ζούμε στην «μοναδική» Ελληνική πραγματικότητα ξέρουμε πως τίποτα δεν υπακούει στους κανόνες της λογικής. Το στοίχημα λοιπόν παραμένει για το αν θα εκπληρωθεί η όχι το project καθότι πρέπει να βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια από την Ελληνική πλευρά ώστε να συμπληρωθεί το budget.
  
  
  Εν τέλει κινηματογράφος ή θέατρο; Που τοποθετεί ο Μιχάλης Κωνσταντάτος τον εαυτό του και που είναι διατεθειμένος να αφιερώσει τη δημιουργική του ενέργεια;
  
  Το ανέφερα και παραπάνω, είναι δυο τελείως διαφορετικά πράγματα. Το καθένα έχει τους δικούς του χρόνους και τη δική του διαφορετική ποιότητα ενέργειας την οποία χρειάζεται να αφιερώσει κάποιος. Το γεγονός ότι θέλω και κάνω και τα δύο απαντάει από μόνο του.
  
  Δείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Parklife με ένα κλικ εδώ
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ Από Πέμπτη 19 Μαΐου έως Κυριακή 5 Ιουνίου 2011 Το θέατρο καλωσορίζει τον Γιώργο Πανουσόπουλο και τον Θυρωρό της Νύχτας. Μια συνάντηση επί σκηνής που… «βγήκε σε καλό»
  Ένας από τους κορυφαίους Έλληνες κινηματογραφιστές, ο σκηνοθέτης που αποτύπωσε μοναδικά τον έρωτα στο φιλμ θρυλικών ταινιών, όπως «Ταξίδι του μέλιτος», «Ελεύθερη Κατάδυση», «Μ’ αγαπάς;» ή «Οι απέναντι», προσελκύεται, για πρώτη φορά στην καριέρα του, από το θεατρικό σανίδι, μάλλον από περιέργεια όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, σκηνοθετώντας την παράσταση «Ο Θυρωρός της Νύχτας».
  
  Ο Γιώργος Πανουσόπουλος προσεγγίζει ξανά μια ερωτική σχέση πάθους κάνοντας το ντεμπούτο του στα θεατρικά δρώμενα της χώρας μας. Εμπιστευόμενος το διασκευασμένο από τη Χαρά Τσιώλη σενάριο μιας ταινίας της Λιλιάνας Καβάνι που αποτέλεσε σταθμό στην ιστορία του σινεμά, ο Γιώργος Πανουσόπουλος κάνει λόγο στο mcf.gr για μια ευτυχή συγκυρία αλλά και συνεργασία με όλους τους συντελεστές που τελικά… «βγήκε σε καλό».
  
  Με τη συνεργασία εξαίρετων ηθοποιών, του Τάκη Χρυσικάκου και της Μαρίας Τσαρούχα, οι οποίοι ανέλαβαν να φέρουν σε πέρας τους πρωταγωνιστικούς ρόλους αλλά και με την καθοριστική συμβολή των Ζαχαρία Ρόχα και Δημήτρη Καλαντζή που συμπληρώνουν την ομολογουμένως απαιτητική διανομή, ο Γιώργος Πανουσόπουλος μας καλεί να ξαναδούμε το θέμα της ταινίας ορόσημο. Εκεί ο ναζισμός ταυτίζεται με τη σεξουαλική διαστροφή του σαδομαζοχισμού βιωμένη μέχρι τα ακρότατα όριά της, ενώ εδώ ο σκηνοθέτης βλέπει «... δυο ανθρώπους μόνους. Δυο ανθρώπους που δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς...».
  
  Ο σκηνοθέτης μιλά στο mcf.gr
  
  Στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης αισθάνθηκα πιο “στο σπίτι μου” όταν αποφάσισα να στήσω την πρώτη μου θεατρική δουλειά. Για τον ίδιο λόγο ένοιωσα πιο άνετα να μεταφέρω μια κινηματογραφική ταινία από την οθόνη στη σκηνή. Η επιλογή της Χαράς Τσιώλη ν’ αναλάβει το εγχείρημα της μεταφοράς μου βγήκε σε καλό, όπως και η συγκατάθεση των ηθοποιών στη συνεργασία μ’ έναν πενηντάρη ήταν ενθουσιώδης. Τέλος ζήτησα τη βοήθεια ενός τολμηρού κινηματογραφικού παραγωγού και βγήκε κι αυτή σε καλό. Έτσι καταλήξαμε στο έργο που παρουσιάζεται από σήμερα στο ΙΜΚ.
  
  Γ. Π.
  
  Δείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση «Ο Θυρωρός της Νύχτας» με ένα κλικ εδώ
  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Από Παρασκευή 29 Απριλίου έως Κυριακή 29 Μαΐου 2011 Να θυμηθεί κανείς ή να ξεχάσει; Οι Blitz απαντούν στα ερωτήματά μας και μας ταξιδεύουν στο «Γαλαξία» τους Από τον Αχιλλέα Κούρια
  Μας έχουν συνηθίσει να βλέπουμε το θέατρο μέσα από τα ανατρεπτικά τους μάτια και δε μας ξαφνιάζει να ακούμε το ίδιο ανατρεπτικές, αλλά, πάντοτε ενδιαφέρουσες απαντήσεις. Οι Blitz μίλησαν στο mcf.gr για την νέα τους δουλειά, την περφόρμανς με τον τίτλο «Γαλαξίας» που παρουσιάζεται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης έως και τις 29 Μαΐου. Τολμούν να θυμηθούν πρόσωπα, ιδέες, κινήματα ή πράγματα του παρελθόντος που έχουν ίσως λησμονηθεί αλλά, στα σίγουρα, διαμόρφωσαν ό, τι ζούμε σήμερα… Δηλώνουν πως επιχειρούν μια συνειδητή «επίθεση» στο θέατρο και τις συμβάσεις του, ενώ εμείς μπορούμε να συμπληρώσουμε μόνο, πως κάθε τους «κατάκτηση» γίνεται προς όφελος του καλλιτεχνικού αποτελέσματος που όλοι έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε.
  
  
  Πώς ορίζουν οι Blitz τον «Γαλαξία» τους; Θα μπορούσε κανείς να βρει αντιστοιχίες με τον… «δικό του Γαλαξία» ή μήπως συμμερίζεστε την άποψη πως οι τροχιές των «Γαλαξιών» κάθε ενός από εμάς είναι τελικά ασύμπτωτες;
  
  Ο Γαλαξίας είναι μια παράσταση με πρόσωπα, αντικείμενα, κινήματα, ιδέες, εκφράσεις, θεωρίες που έχουν πεθάνει. Το γεγονός όμως ότι γεννιόμαστε μέσα στην Ιστορία, ότι ο κόσμος υπάρχει πρίν από μας, μας κάνει να συναντάμε μεγαλώνοντας τις αναφορές του και τα συμβάντα του. Κάποια από τα πράγματα που ζούμε αφορούν μόνο εμάς ή αντανακλούν το δικό μας γούστο και την αισθητική, κάποια άλλα όμως αφορούν όλη την ανθρωπότητα. Είμαστε ένα μίγμα δημόσιων ιδεολογιών και ιδιωτικών επιθυμιών. Η πορεία του καθενός μας είναι μοναχική, βαδίζουμε όμως όλοι στον ίδιο δρόμο.
  
  Αν λοιπόν ζητούσαμε από κάθε ένα μέλος της ομάδας να δηλώσει ένα πρόσωπο, ένα πράγμα, μια ιδέα ή ακόμη και μια λέξη, ίσως την πρώτη που έρχεται στο μυαλό του καθενός, αλλά και την πιο σημαντική ώστε να συνθέσουμε το μωσαϊκό του «Γαλαξία» σας, ποια θα ήταν εκείνη και γιατί;
  
  Καυτή μονογαμία!
  
  Το ταξίδι προς τις απαρχές της ανθρώπινης ιστορίας δείχνει να έχει ομοιότητες με μια κατάδυση στο ίδιο το ανθρώπινο ασυνείδητο. Τι ανακάλυψαν άραγε οι Blitz σε αυτή την κατάδυση;
  
  Όταν κοιτά κανείς τις ζωές όλων αυτών των ανθρώπων που αναφέρονται στην παράσταση, όταν ξανασκέφτεται τις θεωρίες και τις ιδέες που ξεχάστηκαν ή ξεπεράστηκαν καταλαβαίνει με ποιά υλικά είναι φτιαγμένη η πραγματικότητα. Οδηγηθήκαμε εδώ που βρισκόμαστε εξαιτίας όλων αυτών που προηγήθηκαν, ζούμε μέσα στο νόημα τους. Η ζωή όλων μας είναι ένα μίγμα φτιαγμένο από ασχήμια και ομορφιά, από όνειρα και απογοητεύσεις, από γνώση και άγνοια, ξέρουμε όλοι μας πώς τελειώνει αυτό το ταξίδι. Ο θάνατος είναι αυτός που δίνει νόημα στις ζωές μας και στις στιγμές που ζούμε, έτσι είναι πάντα σημαντικό να προσπερνάει κανείς τις απογοητεύσεις και να προσπαθεί για την προσωπική του ευτυχία, η οποία φυσικά δεν έχει καμμία σχέση με χρήματα ή απόκτηση αγαθών αλλά μόνο με την μοιρασμένη επαφή, με αυτό που περιγράφει, η φορτισμένη και αλλοτριωμένη απο τη χρήση, λέξη αγάπη. Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτό είναι το μόνο αντίδοτο που έχει ο άνθρωπος για το θάνατο.
  
  Ποια τα συναισθήματα που γεννώνται αφενός στους συντελεστές, αφετέρου στους θεατές της παράστασης όταν αντικρύζουν στιγμές ή και πρόσωπα της ιστορίας που σήμερα έχουν τεθεί στη σφαίρα της λήθης; Ίσως νοσταλγίας, θυμού ή και ανακούφισης;
  
  Τα συναισθήματα των ηθοποιών επειδή είναι υποδυώμενα δεν ταυτίζονται πάντα με αυτά των θεατών παρόλο που σχεδόν όλες οι θεατρικές παραστάσεις κυνηγούν την μέθεξη. Το συγκινησιακό φορτίο της παράστασης είναι ισχυρό και έχει διαφορετικές και συχνά αντίθετες κατευθύνσεις εξαιτίας και του γεγονότος ότι δεν αφήνουμε ένα συναίσθημα να κυριαρχήσει στην παράσταση. Υπάρχουν στιγμές νοσταλγίας, αστείες στιγμές, στιγμές συγκίνησης. Φροντίζουμε να μοντάρουμε το τραγικό με το κωμικό γιατί δεν θέλουμε η παράσταση να έχει μόνο ένα κυρίαρχο συναίσθημα, όπως ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή.
  
  Ακούγοντας “Blitz” οι περισσότεροι από εμάς αντιλαμβάνονται μια μέθοδο συλλογικού πειραματισμού πάνω στη θεατρική πράξη αλλά και ανατρεπτικής προσέγγισης των συμβάσεών της. Σε τούτη την περφόρμανς μοιάζει να συμβαίνουν αμφότερα. Θα μπορούσατε να μας αποκαλύψετε τη διαδικασία σύλληψης, δημιουργίας αλλά και λειτουργίας του Γαλαξία ως θεατρικού δρώμενου;
  
  Δοκιμάσαμε τον μηχανισμό της παράστασης σε μια πρόβα που κάναμε για τον Faust στο Εθνικό θέατρο, το αποτέλεσμα μας άρεσε, αλλά ο χρονικός περιορισμός που είχαμε και η αλληλουχία των γεγονότων του έργου δεν μας επέτρεψε να το εντάξουμε στην δραματουργία του έργου. Επανήλθαμε σε αυτή την ιδέα όταν συμμετείχαμε στο low bunget festival  και είδαμε ότι αυτό που συνέβαινε μας αφορούσε και αισθητικά και νοηματικά, στη συνέχεια συνεχίζοντας να το δουλεύουμε κάναμε μια παραπάνω επεξεργασία στο νόημα αλλά και στο ρυθμό της παράστασης. Μας άρεσε η απλότητα της ιδέας και το γεγονός ότι όσο προχωράει η παράσταση προκύπτει συνέχεια ένα καινούργιο νόημα. Συνειδητά κάνουμε μια επίθεση στο θέατρο για να προεκτείνουμε την γλώσσα του, τη φόρμα του και ταυτόχρονα και την δική μας εμπλοκή μέσα σ’ αυτό και φυσικά την καλλιτεχνική μας ελευθερία η οποία είναι αδιαπραγμάτευτη. Προσπαθούμε σε κάθε παράσταση να προεκτείνουμε τις δυνατότητες της γλώσσας μας, γι’ αυτό σχεδόν καμιά παράστασή μας δεν μοιάζει με τις προηγούμενες. Από τα δωμάτια της Κατερίνης στη σκηνή του Guns!Guns!Guns! μετά στον πεζόδρομο του Cinemascope και τώρα στην απλότητα του Γαλαξία. Κάθε έργο για μας είναι μια περιπέτεια που αφορά την φόρμα, το περιεχόμενο του έργου, το πως βλέπουμε την πραγματικότητα γύρω μας, το πως είναι οι ζωές μας αυτήν την περίοδο. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.
  
  Μας καλείτε να αντιληφθούμε την παράστασή σας σαν μια κοινότητα ηθοποιών και θεατών που οφείλει να θυμηθεί… προκειμένου να κατανοήσει… Άραγε η πραγματικότητα, προσωπική και συλλογική, κατασκευάζεται με υλικά που προέρχονται από το χώρο της μνήμης ή αντιθέτως η λήθη είναι εκείνη που διαμορφώνει τα πράγματα; Τι απαιτείται τελικά από τον καθένα μας για να κατανοήσει… Να θυμηθεί ή να ξεχάσει;
  
  Η μνήμη είναι μια βασική εγκεφαλική λειτουργία που σε βοηθάει να επιβιώσεις. Χωρίς αυτήν δεν μπορεί να υπάρξει η φαντασία, η λογική, το συναίσθημα, χωρίς αυτήν τα γεγονοτα της ζωής μας θα ήταν εφήμερες εμφανίσεις προσώπων και πραγμάτων που δεν θα είχαν καμμία ενότητα. Παρόλα αυτά πρέπει κανείς να μάθει και να ξεχνά. Πρέπει να θυμάσαι πάντα ότι είσαι ζωντανός, μια κινούμενη αντίφαση, πρέπει να ξεχάσεις τις πληγές και την απογοήτευση που σου έδωσαν οι γύρω σου αν θες να ξαναερωτευτείς, πρέπει να ξεχάσεις ότι υπάρχει ερωτική δικαιοσύνη – ποτέ δεν υπήρξε!
  
  Δείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση ΓΑΛΑΞΙΑΣ με ένα κλικ εδώ
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011 Τιμητικό «ευχαριστώ» από την οικογένεια του σινεμά στον Μιχάλη Κακογιάννη για τη συνολική του προσφορά στον ελληνικό πολιτισμό
  Σημαντική βραδιά για το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, τους ανθρώπους και συνεργάτες του υπήρξε η Τρίτη στις 3 Μάιου. Η οικογένεια του ελληνικού σινεμά επέλεξε να εκφράσει ένα τιμητικό ευχαριστώ στον Μιχάλη Κακογιάννη με μια συμβολική βράβευση για τη συνολική προσφορά του στον ελληνικό πολιτισμό.
  
  Το Τιμητικό Βραβείο απονεμήθηκε στον σκηνοθέτη Μιχάλη Κακογιάννη μετά από απόφαση των Ελλήνων κινηματογραφιστών, μελών της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου στο πλαίσιο της 2ης απονομής βραβείων της ΕΑΚ για το 2011. Ο Αντώνης Καφετζόπουλος, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΑΚ, ανέλαβε να μεταφέρει την εκτίμηση, τις ευχαριστίες αλλά και το σεβασμό που τρέφουν οι συνάδελφοί του στο πρόσωπο του σκηνοθέτη. Τονίστηκε, μεταξύ άλλων, η σπουδαιότητα του έργου του Μιχάλη Κακογιάννη, χάρη στην εξωστρέφεια που το χαρακτηρίζει, καθιστώντας τον ίδιο «ίσως τον αξιότερο πρεσβευτή του ελληνικού σινεμά».
  
  Στους μεγάλους σταθμούς της καλλιτεχνικής πορείας του Μιχάλη Κακογιάννη, αναφέρθηκε, επίσης, ο Αντώνης Καφετζόπουλος στη διάρκεια της προσφώνησής του, αποσπώντας το θερμό χειροκρότημα του κοινού που παραβρέθηκε στην εκδήλωση στην κεντρική σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση. Σημείωσε πως αποτελεί τιμή για την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου η απονομή του φετινού βραβείου στο δημιουργό που μεταξύ άλλων ήταν δύο φορές υποψήφιος για το Oscar ξένης ταινίας, που κέρδισε τρεις φορές τη χρυσή σφαίρα (τις δύο συνεχόμενα το ’55 και το ’56), και που υπήρξε υποψήφιος για επτά Oscar, με τον αγγλόφωνο Ζορμπά, ανάμεσά τους εκείνα της καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας.
  
  Επεσήμανε, επίσης, το πλούσιο μεταφραστικό αλλά και σκηνοθετικό έργο του Μιχάλη Κακογιάννη για το θέατρο. Ιδιαίτερη μνεία έκανε στην επιλογή του σκηνοθέτη να συστήσει το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης και να δημιουργήσει το Κέντρο Πολιτισμού. Όπως χαρακτηριστικά ο ίδιος ανέφερε… «να επενδύσει το 2004, ό, τι είχε και δεν είχε, το όνομά του και την προσωπική του περιουσία, ξανά στην τέχνη. Δημιούργησε το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, φρόντισε να έχει τα μέσα για να λειτουργεί χωρίς εξαρτήσεις και να είναι ανοιχτό και ιδιαίτερα πολυσυλλεκτικό με έμφαση στη δουλειά νεότερων δημιουργών».
  
  Στην εκδήλωση παραβρέθηκε η Γιαννούλλα Κακογιάννη – Wakefield, συνεργάτιδα, συμπαραγωγός αλλά και αγαπημένη αδερφή του σκηνοθέτη για να παραλάβει το βραβείο αλλά και να μεταφέρει τις ευχές των μελών της Ακαδημίας στον τιμώμενο Μιχάλη Κακογιάννη.
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 

  ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ

  • Την προσφώνηση του Αντώνη Καφετζόπουλου για τη βράβευση του Μιχάλη Κακογιάννη [αρχείο pdf, 3341,9 kb]
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011 Νέες πρεμιέρες «φωτίζουν» τα δρώμενα της πόλης αμέσως μετά το Πάσχα!
  Ασύχαστοι και αεικίνητοι δημιουργοί αναζητούν το φως της αλήθειας μέσα από την τέχνη τους και παρουσιάζουν τη δουλειά τους στο αθηναϊκό κοινό αμέσως μετά τις άγιες ημέρες του Πάσχα.
  
  Η καλλιτεχνική δραστηριότητα στο Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης μοιάζει να μην κάνει παύση ούτε στιγμή, προσφέροντάς μας νέες πρεμιέρες, ήδη, από την Τετάρτη 27 του Απρίλη, οπότε, η Νικολέττα Βλαβιανού μας μιλά για Άντρες… Μετά Μουσικής, αποζητώντας την εξήγηση του γιατί οι άνθρωποι αγαπούν με πολύ περίεργο τρόπο.
  
  Τη σκυτάλη παραλαμβάνει η ομάδα Blitz στις 29 του μηνός με μια ανατρεπτική προσέγγιση της θεατρικής πράξης, επιχειρώντας να ανασύρει πρόσωπα, πράγματα και ιδέες από το Γαλαξία της ανθρώπινης ιστορίας.
  
  Μια μέρα μετά, το Χοροθέατρο Δαγίπολη χορεύει σε «Πεδίον Ολισθηρόν» ή αλλιώς σε μια διαρκή πάλη με τον εαυτό μας και τους άλλους.
  
  Κάπου εκεί την Τρίτη 3 Μαΐου το project RETROPOLIS ξαναθυμάται μαζί μας αγαπημένα τραγούδια του μεσοπολέμου, διασκευασμένα στο τώρα της ψηφιακής πραγματικότητας και μας καλεί να απολαύσουμε «πειραγμένες» εκτελέσεις από τραγουδιστές, μουσικούς και μπάντες της νέας γενιάς.
  
  Παράλληλα μετά από παράταση συνεχίζονται οι επιτυχημένες παραστάσεις του Άμλετ, Πρίγκιπα της Δανίας από τον Θάνο Παπακωνσταντίνου και τη νεοσύστατη ομάδα The Helter Skelter Company έως και τις 30 Απριλίου αλλά και το Πράσινο Λεμόνι από τη Σοφία Φιλιππίδου με τους 5 προς το παρόν έως και τις 15 του Μαΐου.
  
  Δείτε ολόκληρο το πρόγραμμα με ένα κλικ εδώ. Μην παραλείπετε να ενημερώνεστε για τα προσεχή δρώμενα.
  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΣΥΝΑΥΛΙΑ Κυριακή, 17 Απριλίου 2011 COLOURS - Ένα μουσικό ταξίδι με φλάουτο και άρπα ΝΑΤΑΛΙΑ ΓΕΡΑΚΗ & ANGELA MADJAROVA
  Νότες φορτισμένες με χρώματα από τα πέρατα του κόσμου πλημμυρίζουν τις παρτιτούρες δυο κορυφαίων σολίστ και σαν να απευθύνουν μια πρόσκληση ανοικτή στον καθένα χωριστά, μας καλούν σε ένα μουσικό ταξίδι με φλάουτο και άρπα.
  
  Μία από τις κορυφαίες Ελληνίδες φλαουτίστες, η Ναταλία Γεράκη και η διεθνούς αναγνώρισης και παρουσίας αρπίστα, Angela Madjarova, από τη Βουλγαρία συναντώνται επί σκηνής την Κυριακή στις 17 Απριλίου 2011 για να παρουσιάσουν τη μουσική παράσταση COLOURS και να μας χαρίσουν εικόνες, συναισθήματα, προσωπικά βιώματα και εμπειρίες που οι ίδιες φέρουν από την επαφή τους με πολιτισμούς άλλων λαών.
  
  Εμπνεόμενες από μεγάλους δημιουργούς όπως οι Άστορ Πιατσόλα, Μάνος Χατζιδάκις, Νίνο Ρότα, Μίτσιο Μιγιάκι, Μπέλα Μπάρτοκ, Πιότρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκυ και Ραβί Σανκάρ συνθέτουν ένα μελωδικό, πολύχρωμο κολάζ που αποτυπώνει τις όψεις της ζωής των δύο σολίστ μέσα από τα ταξίδια τους.
  
  περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση και την αγορά εισιτηρίων με ένα κλικ εδώ
  
  Πρόγραμμα
  
  Ινδία         RAVI SHANKAR (γεν.1920)
                  L' Aube enchantée πάνω στο Raga Todi, 1976
  
  Ιαπωνία     MICHIO MIYAGI (1894-1956)
                  Haru No Umi (Ανοιξιάτικη θάλασσα), 1929
  
  Γαλλία       MARIN MARAIS (1656-1728)
                  Folies d´Espagne για σόλο φλάουτο, 1701
  
  Ρωσία        PIOTR ILYICH TCHAIKOVSKY (1840-1893)
                  Valse Sentimentale, 1882
  
  Βουλγαρία  LYUBOMIR DENEV (γεν.1951)
                  Impressions για σόλο άρπα, 2009
  
  Ελλάδα      ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ (1925-1994)
                  Σ΄αγαπώ από τον Μεγάλο Ερωτικό, 1972
  
  Ιταλία        ΝΙΝΟ ROTA (1911-1979)
                  Allegro molto moderato από τη Σονάτα
                  για φλάουτο και άρπα, 1937
  
  Αργεντινή   ASTOR PIAZZOLA (1921-1992)
                   Café 1930 από το Histoire du Tango, 1986
  
  Ουγγαρία    BELA BARTOK (1881-1945)
                   Suite paysanne hongroise, 1914-17
  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
• ΕΚΔΗΛΩΣΗ Σάββατο, 9 Απριλίου 2011 Αναγνώριση της επιστημονικής αριστείας στο πρόσωπο του Νομπελίστα Χριστόφορου Πισσαρίδη
  Ο ίδιος δηλώνει διπλά ευτυχισμένος καθώς η προσωπική του διάκριση κατόρθωσε να προσφέρει χαρά στους Κυπρίους αλλά και όλους τους Έλληνες. Άλλωστε η απονομή του βραβείου Νόμπελ Οικονομίας 2010 στον κυπριακής καταγωγής καθηγητή του London School of Economics Χριστόφορο Πισσαρίδη χαρακτηρίστηκε ως «μέγιστη τιμή για την Κύπρο και το λαό της» από τον Πρόεδρό της, Δημήτρη Χριστόφια, αλλά και «ύψιστη τιμή για ολόκληρο τον Ελληνισμό» από τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας, Γιώργο Παπανδρέου.
  
  Συμμεριζόμενοι τούτη τη χαρά αλλά και την τιμή, ο Πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας, κ. Ιωσήφ Ιωσήφ και ο Μιχάλης Κακογιάννης προΐστανται εκδήλωσης προς τιμήν του καταξιωμένου Κύπριου Νομπελίστα Οικονομολόγου και στο πρόσωπό του αναγνωρίζουν τη σημασία της επιστημονικής αριστείας. Η τιμητική εκδήλωση είναι ανοικτή για το κοινό, και θα λάβει χώρα το Σάββατο 9 Απριλίου 2011, στις 12:00, στην αίθουσα του Θεάτρου με πρωτοβουλία του Μορφωτικού Γραφείου της Πρεσβείας της Κύπρου στην Ελλάδα - Το Σπίτι της Κύπρου- και του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης.
  
  Το βραβείο Νόμπελ απονεμήθηκε στον Χριστόφορο Πισσαρίδη από κοινού με τους Αμερικανούς Ακαδημαϊκούς Πίτερ Ντάιαμοντ και Ντέιλ Μόρτενσεν για τη μελέτη τους σε θέματα που αφορούν στην ανάλυση των αγορών και συγκεκριμένα για την ανάπτυξη ενός μοντέλου που συνδέει τη ζήτηση με την προσφορά εργασίας.
  
  Το Πρόγραμμα
  
  

  • Χαιρετισμός από τον Πρέσβη της Κυπριακής Δημοκρατίας, κ. Ιωσήφ Ιωσήφ

  • Προβολή ολιγόλεπτης ταινίας του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου για τη ζωή, τις διακρίσεις και τη βράβευση του τιμωμένου

  • Επίδοση Βραβείου από τον Μιχάλη Κακογιάννη

  • Σύντομο καλλιτεχνικό πρόγραμμα από τους διακεκριμένους Κύπριους μουσικούς, Έλενα Μουζάλα (πιάνο) και Χάρη Χατζηγεωργίου (βιολί)

  • Αντιφώνηση από τον κ. Χριστόφορο Πισσαρίδη

  Πληροφορίες για κρατήσεις θεσεων εδώ
  
  Βιογραφικό σημείωμα: Χριστόφορος Α. Πισσαρίδης
  Ο Χριστόφορος Πισσαρίδης είναι ο βραβευμένος με Νόμπελ Οικονομίας για το 2010. Του απενεμήθη το Βραβείο του Σουηδού Κυβερνήτη για τις Οικονομικές Επιστήμες στη Μνήμη του Alfred Nobel για την «ανάλυση των αγορών με τριβές αναζήτησης», από κοινού με τους Καθηγητές Peter Diamond του Πανεπιστημίου MIT και Dale Mortensen του Πανεπιστημίου Northwestern. Κατέχει την Έδρα Norman Sosnow των Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο London School of Economics και την Έδρα Marfin-Laiki των Ευρωπαϊκών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου. Ειδικεύεται στο πεδίο της οικονομίας στην αγορά εργασίας και συγκεκριμένα στη θεωρία της ανεργίας και τις πολιτικές της αγοράς εργασίας. Πρόσφατα έχει γράψει για την ανάπτυξη και τη δομική αλλαγή. Έχει εκτεταμένα δημοσιεύσει μελέτες του σε επιστημονικά περιοδικά και το σύγγραμμά του Equilibrium Unemployment Theory (Θεωρία της ανεργίας ισορροπίας), στη δεύτερή του έκδοση πια, αποτελεί σημαντική αναφορά στα οικονομικά της ανεργίας. Άλλα ενδιαφέροντά του περιλαμβάνουν νομισματικές και δημοσιονομικές πολιτικές και ειδικότερα τον τρόπο με τον οποίο σχετίζονται με θέματα ανεργίας.
  
  Είναι ο εν ενεργεία Πρόεδρος του European Economic Association. Είναι επίσης αιρετό Μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας, του Econometric Society, του European Economic Association και του Society of Labor Economists. Υπηρετεί ή έχει διατελέσει μέλος του Συμβουλίου του European Economic Association, του Econometric Society και του Royal Economic Society.
  
  Έχει συμμετάσχει σε μια σειρά επιτροπών. Έχει διατελέσει συνεργαζόμενο μέλος της Επιτροπής Νομισματικής Πολιτικής της Κεντρικής Τραπέζης Κύπρου από συστάσεώς της το 2000 έως και τη λύση της το 2007 και μέλος της ευρωπαϊκής ομάδας δράσης για την απασχόληση το 2003, υπό τη διεύθυνση του Wim Kok. Έχει διατελέσει σύμβουλος επί πολιτικών απασχόλησης και άλλων μακροοικονομικών ζητημάτων για την Παγκόσμια Τράπεζα, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Τράπεζα της Αγγλίας και τον ΟΟΣΑ.
  
  Άλλες τιμητικές διακρίσεις περιλαμβάνουν το Βραβείο του Ινστιτούτου για τη Μελέτη της Εργασίας (IZA) περί των Οικονομικών της Εργασίας (από κοινού με τον Dale Moertensen το 2005), το «Αριστείο» Γραμμάτων, Τεχνών και Επιστημών από την Κυπριακή Δημοκρατία το 2008 και το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος Μακαρίου Γ’, την ύψιστη τιμή της Κυπριακής Δημοκρατίας που του απενεμήθη το 2011.
  
  

  • 
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ Απρίλιος 2011 Απρίλιος... ένας μήνας γεμάτος νέες αφορμές για τέχνες & πολιτισμό Απρίλιος στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης: Νέες διοργανώσεις και παραστάσεις που συνεχίζονται
  Ο Απρίλιος μοιάζει να προσφέρει πολλούς κι εξαιρετικά ενδιαφέροντες λόγους για να βρεθούν μικροί και μεγαλύτεροι φίλοι των τεχνών στο Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης.
  
  Ευκαιρίες για να διαπραγματευτεί κανείς πιθανές καταλήξεις μιας σχέσης μεταξύ άνδρα και γυναίκας μέσα από το σύγχρονο χορό της Ζωής Δημητρίου, να ταξιδέψει μουσικά στις γωνιές του κόσμου παρέα με το φλάουτο της Ναταλίας Γεράκη και την άρπα της Angela Madjarova, να ανακαλέσει στιγμές και πρόσωπα της ανθρώπινης ιστορίας μέσα από τη σύγχρονη θεατρική προσέγγιση των Blitz αλλά και να αφεθεί στον μαγικό κόσμο του παιδικού θεάτρου μέσα από τη ματιά του Δημήτρη Μπασλάμ και τις περιπέτειες του Αγησίλαγου.
  
  Πολλές αφορμές για μια συνάντηση του καθενός από εμάς με την καλλιτεχνική έκφραση και δημιουργία, μέσα από ένα πλούσιο πρόγραμμα νέων διοργανώσεων που κάνουν πρεμιέρα, αλλά και παραστάσεων ή εκθέσεων που συνεχίζονται.
  
  
  

  Νέες διοργανώσεις:
  

  
  

  • Σύγχρονος Χορός: In the Process of… Ομάδα Χορού Ζωής Δημητρίου

  • Παιδικό θέατρο: Αγησίλαγος του Δημήτρη Μπασλάμ με τον Α. Καφετζόπουλο

  • Μουσική: Colours - Ένα Μουσικό Ταξίδι Με Φλάουτο Και Άρπα, Ναταλία Γεράκη & Angela Madjarova
    

  • Performance: ΓΑΛΑΞΙΑΣ από την ομάδα BLITZ

  • Εκδήλωση προς τιμήν του Κύπριου Νομπελίστα Χριστόφορου Πισσαρίδη, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης & το Σπίτι της Κύπρου– Κυπριακή Πρεσβεία

  
  
  

  Συνεχίζονται οι παραστάσεις
  

  
  

  • ΤΟ ΣΠΙΤΙ του Μιχάλη Πιερή, σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη (έως 17/4)

  • Η Απολογία του Θεόφιλου Τσάφου του Νίκου Κούνδουρου σε σκηνοθεσία Γιώτας Κουνδουράκη (έως 19/4)

  • Άμλετ, ο Πρίγκιπας της Δανίας William Shakespeare από την ομάδα, «The Helter Skelter Company» (έως 16/4)
    

  • Καταλόγια σε σκηνοθεσία Θοδωρή Οικονομίδη (έως 19/4)

  • Το Πράσινο Λεμόνι της Μέτης Καρατζά σε σκηνοθεσία Σοφίας Φιλιπππίδου με τους "5 προς το παρόν" (έως 17/4) Παράταση παραστάσεων: από 29/4 έως 15/5 (κάθε Παρ. Σαββ. Κυρ)

  
  

  Εκθέσεις έως 30/4/2011
  

  
  

  • Χαρακτικής: Πινακοθήκη Χρήστου & Σοφίας Μοσχανδρέου, Μεσολογγίου “Το Μεσολόγγι σήμερα μέσα από την Χαρακτική” με τη συνεργασία της  Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ)
    

  • Έκθεση  Φωτογραφίας: Μουσικοί Δωματίου του Στέφανου Τσακίρη

  
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ Μάρτιος - Απρίλιος 2011 Καλωσόρισμα της άνοιξης με τον κόσμο των εικαστικών τεχνών
  Τέσσερις προτάσεις από το χώρο των εικαστικών τεχνών υποδέχονται την Άνοιξη στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης και μας φέρουν σε επαφή με ετερόκλητες αλλά εξίσου ενδιαφέρουσες μορφές εικαστικής έκφρασης στη διάρκεια Μαρτίου και Απριλίου.
  
  Για λίγες ημέρες ακόμη, έως το Σάββατο 26 Μαρτίου, ο Ορίζοντας Γεγονότων μας δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουμε τη μεταγραφή της ποίησης σε εικόνα αλλά και οπτικοακουστικό θέαμα, μέσω της Εικονο-ποίησης και της Βιντεο-ποίησης 2011. Παράλληλα, έως και τις 30 του Απρίλη, καλούμαστε να εξερευνήσουμε την εξέλιξη της ελληνικής χαρακτικής, μέσα από έργα κορυφαίων εκπροσώπων της, όπως του θ. Βρυζάκη και του Α. Φασιανού, σε μια συνεργασία της Πινακοθήκης Μοσχανδρέου και της ΑΣΚΤ. Τέλος, ο Στέφανος Τσακίρης βλέπει τη Θεσσαλονίκη ως δωμάτιο, πλημμυρισμένο από μελωδίες και αφουγκράζεται τους μουσικούς του κόσμου, παρουσιάζοντας από τις 28 Μαρτίου φωτογραφικά πορτραίτα φτιαγμένα από νότες.
  
  

  • ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΔΩΜΑΤΙΟΥ - Έκθεση Φωτογραφίας του Στέφανου Τσακίρη

  
  Από τις 28 Μαρτίου ο Στέφανος Τσακίρης παρουσιάζει μια σειρά από ασπρόμαυρα πορτραίτα μουσικών στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Η έκθεση, με τίτλο Μουσικοί Δωματίου, αποτελεί μία προσωπική ματιά του φωτογράφου στους περιπλανώμενους μουσικούς της Θεσσαλονίκης.
  
  Στα εγκαίνια θα υπάρξει και μουσική από το τρίο «Οικογενειακή Υπόθεση».
  
  Ο Τσακίρης κατέγραψε μερικές από τις νότες της Θεσσαλονίκης. Νότες που έρχονται από διάφορα μέρη του κόσμου και σε κάνουν να πιστεύεις για μια στιγμή ότι βρίσκεσαι σε ένα δωμάτιο γεμάτο μελωδίες.
  
  

  • “Το Μεσολόγγι σήμερα μέσα από την Χαρακτική”

  
  Έκθεση Χαρακτικής με έργα που ανήκουν στην Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης Αιτωλοακαρνανίας, Χρήστου & Σοφίας Μοσχανδρέου, Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου με τίτλο: “Το Μεσολόγγι σήμερα μέσα από την Χαρακτική” όπου παρουσιάζεται η εξέλιξη της Ελληνικής Χαρακτικής που ξεκινά από τον Θεόδ. Βρυζάκη και φτάνει μέχρι την Βάσω Κατράκη, και τη σημερινή γενιά της Ένωσης Ελλήνων Χαρακτών.
  
  Η Έκθεση διοργανώνεται με την συνεργασία της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ), και περιλαμβάνει έργα χαρακτών όπως οι:
  
  Θεόδωρος Βρυζάκης, Φώτης Μαστιχιάδης, Βάσω Κατράκη, Γιάννης Γουρζής, Μάγδα Βαμβατήρα,  Χριστόδουλος Γκαλτέμης, Νίκος Δεσεκόπουλος, Ελισάβετ Διονυσοπούλου, Γιάννης Κολιός, Γρηγόρης Κότσαρης, Μιχάλης Κότσαρης, Απόστολος Κούστας, Γιάννης Κυριακίδης, Τόνια Νικολαΐδου, Ειρήνη Ποδηματά-Στεφανάκη, Γιάννης Στεφανάκις, Μαίρη Σχοινά, Δημήτρης Τσιρογιάννης, Αλέκος Φασιανός.
  
  Για λίγες ημέρες ακόμη...
  
  

  • Εικονο-ποίηση 2011 - Ομαδική έκθεση - Ο ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ
    

  Εικαστικοί μετατρέπουν ποίηση σε εικόνα
  
  Συμμετέχουν οι εικαστικοί καλλιτέχνες:
  
  Αγγελική Κορκού • Αγγελική Τσαμπάζη • Αναστασία Καπινιάρη • Ανδρό • Άννα Δημητρίου • Αφροδίτη Σαρταμπάκου • Βarouak • Βασιλική Σοφρά • Βίκυ Κανταρτζή • Γιάννα Γεωργιάδη • Γιάννης Μυλωνάκης • Γιάννης Σκαρλάτος • Γιώργος Χουρχούλης • Δέσποινα Πανταζή • Διονυσία Μιχάλη • Έλενα Ακύλλα • Έλενα Προδρομίδου • Ελένη Γούναρη • Ελένη Θεοφυλάκτου • Ελένη Πολυχρονάτου • Εσμεράλδα Μιχαλιτσιάνου • Ευγενία Καραμούζη • Ηλίας Πούλος • Ηλίας Αηδονίδης • Ηλίας Σιψάς • Θάλεια Ξένου Ξενάκη • Ιωάννα Χατζηπανηγύρη • Ιωάννης Πρωτονοτάριος • Καλλιόπη Λιαδή • Capten • Κατερίνα Ριμπατσιού • Κατερίνα Σταμάτη • Κίμων Αξαόπουλος • Κίτσα Αγγελάκου • Κορίνα Πρεβεδουράκη • Κωστής Δάρας • Μίκα Συμβουλίδου • Λίτσα Μουσούλη • Μαρία Αποστολοπούλου • Μαρία Γκόλια • Μαρία Δουκάκη • Μαρία Καραλουκά • Μαρία Κοκκίνου • Μαριλένα Ζολώτα • Μαρίλη Ζαρκάδα • Μάριος Πασχάλης • Μελανία • Νέστωρ Φανάρας • Νίκος Πρέσσας • Παναγιώτης Ιωαννίδης • Ράνια Καραμούζη • Σοφία Κοψίδου • Σοφία Σιδηροπούλου • Στέλλα Παπαθανασίου • Τζούλη Αθανασάκη • Χάρης Βελαώρας • Μαρία Καπάτου • Ευδοκία Μεθενίτη
  
  

  • Βιντεο-ποίηση - Ο ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ

  Επιλογή από τα καλύτερα βιντεοποιήματα που έχουν γίνει στην Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια.
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
  

  • 
  • 
  • 
  • 
• ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ Από Τρίτη 22 Μαρτίου έως Κυριακή 17 Απριλίου 2011 Το Ψυχογράφημα ενός «άψογου» Δολοφόνου και μιας «ένοχης» Κοινωνίας από την Τρίτη 22 Μαρτίου, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΤΣΑΦΟΥ του Νίκου Κούνδουρου
  Ένας αριστουργηματικά γραμμένος, ψυχογραφικός, μονόλογος που αποκαλύπτει τη συγγραφική πλευρά, ενός από τους πλέον σημαντικούς και μεγάλους Έλληνες σκηνοθέτες, του Νίκου Κούνδουρου.
  
  Ένα θεατρικό έργο που έμεινε σιωπηρό για περίπου τέσσερις δεκαετίες στο συρτάρι, έως ότου το πλήρωμα του χρόνου να το θέσει στη σκηνοθετική μαεστρία της Γιώτας Κουνδουράκη και στην ερμηνευτική αρτιότητα του Νίκου Πανόπουλου, για να αρθρώσει, τελικά, έναν εξαιρετικά επίκαιρο λόγο για τις επιπτώσεις του φανατισμού στην ανθρώπινη ψυχή, να μιλήσει για το σχήμα ιδεολογίας - εξουσίας, αλλά και ν’ αναζητήσει τους αληθινά ενόχους μιας κοινωνίας που δημιουργεί και αναπαράγει δολοφόνους.
  
  «Η Απολογία του Θεόφιλου Τσάφου» είναι μια παράσταση που, όπως δηλώνει η ίδια η σκηνοθέτιδα, ψάχνει ένα καλύτερο αύριο, καταθέτει απορίες και αποζητά δικαιοσύνη.
  
  Ο Θεόφιλος Τσάφος είναι ο εγκληματίας που έχει εκπαιδευτεί για να εξευτελίσει την ανθρώπινη ύπαρξη, κάνοντας αρχή πρώτα από τη δική του ύπαρξη.
  
  Καταστρέφει πρώτα τον εαυτό του, καίει στην πυρά του ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΥ την καρδιά του και έτσι άκαρδος ψάχνει να βρει θύματα, για να ολοκληρώσει την Μυστική Αποστολή του.
  
  Τα χέρια του γίνονται όπλα φονικά και πνίγει τη μοναδική γυναίκα που αγάπησε στη ζωή του... έτσι απλά.... την ώρα της ερωτικής πράξης.
  
  Καλά καμουφλαρισμένη η ΕΞΟΥΣΙΑ πίσω από την ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ, παρακολουθεί το μισότρελο δολοφόνο πίνοντας το αίμα και του θύτη και του θύματος.
  
  Δυστυχώς, η ιστορία των ανθρώπων έχει ατέλειωτες αιματοβαμμένες σελίδες Φανατισμού και αμέτρητους δολοφόνους. Που κρύβονται όμως οι πραγματικοί ΕΝΟΧΟΙ;
  
  Ένα έργο νυστέρι στη ψυχή ενός δολοφόνου, αλλά και μιας κοινωνίας που φτιάχνει δολοφόνους.
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ Από Πέμπτη 17 Μαρτίου έως Κυριακή 17 Απριλίου 2011 «Ηθικά διλήμματα» από τον Πιερή και «Φαντάσματα» από τον Σαίξπηρ κάνουν πρεμιέρα στις 17 του Μάρτη Δύο θεατρικές πρεμιέρες: «Άμλετ, ο Πρίγκιπας της Δανίας» & «Το Σπίτι»
  Ο κόσμος του θεάτρου κάνει πρεμιέρα, ξανά, στις 17 του Μάρτη με δύο εξαιρετικά έργα της ελληνικής αλλά και της παγκόσμιας δραματουργίας, μέσα από τη ματιά ενός καταξιωμένου αλλά και ενός νέου σκηνοθέτη, σε δύο εξίσου συναρπαστικές θεατρικές παραστάσεις. Ένα σύγχρονο ελληνικό δράμα αφενός, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη, μια κοινωνική και ψυχολογική τραγωδία με τον τίτλο «Το Σπίτι» από τον Μιχάλη Πιερή θα μας φέρει αντιμέτωπους με ηθικά διλήμματα και θα ανοίξει ένα διάλογο για την τέχνη, όπως την αντιλαμβάνεται ο ήρωάς του. Αφετέρου, μια νέα προσέγγιση του σαιξπηρικού Άμλετ, από τον θάνο Παπακωνσταντίνου και την νεοσυσταθείσα ομάδα The Helter Skelter Company μας καλεί να ακούσουμε τις φωνές των φαντασμάτων για να σταθούμε, περισσότερο πολιτικά από ποτέ, έναντι της αδικίας στις σύγχρονες κοινωνίες.
  
  •    ΤΟ ΣΠΙΤΙ του Μιχάλη Πιερή, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη
  
  Το έργο του Μιχάλη Πιερή «Το σπίτι» είναι μια κοινωνική ψυχολογική τραγωδία. Ο ήρωας του έργου, συγγραφέας, αμύνεται και αντιστέκεται σθεναρά απέναντι στο διαμεσολαβητή μεγάλης κατασκευαστικής εταιρείας που του ζητάει το πατρικό του σπίτι, το οποίο γι’ αυτόν σαν βιωμένος χώρος έχει ψυχή και αισθήματα και συμπυκνώνει όλες τις μνήμες του στη διάρκεια της ζωής του.
  
  Είναι ένα έργο που στηρίζει τις ηθικές αξίες, αλλά και που μέσα στον πυρήνα του – ένα άλλο κομμάτι του αποτελεί ένα δοκίμιο για την τέχνη, θέατρο μέσα στο θέατρο, όπως το αντιλαμβάνεται ο ήρωας-συγγραφέας.
  
  •   Άμλετ, ο Πρίγκιπας της Δανίας, σε διασκευή – σκηνοθεσία Θάνου Παπακωνσταντίνου
  
  Πολίτης ενός κόσμου που βουλιάζει αναλαμβάνει, με την παρακίνηση του φαντάσματος του πατέρα του, να ανατρέψει την κατάσταση των πραγμάτων. Θέλει να είναι αυτός που θα χαλάσει τη γιορτή. Οι σκέψεις του κινούνται ενάντια στη νέα τάξη των πραγμάτων, όμως μουσκεμένες στην αμφιβολία σβήνονται πριν γίνουν. Ο Άμλετ γνωρίζει προτού καν δράσει πως το παιχνίδι είναι στημένο. Τίποτα δε μπορεί να τον εξαναγκάσει στη δράση αφού γνωρίζει.
  
  Ο Άμλετ είναι ο σύγχρονος άνθρωπος που αντιλαμβάνεται την αδικία γύρω του, αλλά αδυνατεί να πειστεί ότι υπάρχει η κατάλληλη αλυσίδα πράξεων που θα αποτρέψει την επικείμενη κατάρρευση.
  
  Τα φαντάσματα είναι εδώ. Τα φαντάσματα βρίσκονται στα ίχνη που άφησαν όλες οι αδικίες, οι αυθαιρεσίες, οι θηριωδίες που έγιναν σε βάρος της ανθρωπότητας από ανθρώπους. Είναι η φωνή των φαντασμάτων που καλεί σε δράση, σε εξέγερση με μοναδικό όμως αποτέλεσμα να προστεθεί ακόμα ένας κρίκος στην αλυσίδα που μας δένει με την πιο παλιά ιστορία του κόσμου: την αυτοδικία.
  
  Δίνεται έμφαση στην πολιτική διάσταση του έργου: μια χώρα σε κρίσιμη, μεταβατική περίοδο απειλείται από έναν εξωτερικό εχθρό, πλήττεται όμως ταυτόχρονα και από αναταραχές στο εσωτερικό της. Το ξημέρωμα, θύτες και θύματα έχουν αλληλοεξοντωθεί. Το βασίλειο είναι τώρα ελεύθερο να το παραλάβει ο επόμενος άρχοντας και η γιορτή να ξαναρχίσει.
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011 Ο «Αμερικάνος» επιστρέφει για δύο τελευταίες παραστάσεις Σε σκηνοθεσία Θανάση Σαράντου - Από την εταιρεία θεάτρου «Ηθικόν Ακμαιότατον»
  «Ο Αμερικάνος», μια παράσταση που γεννήθηκε για να αποδώσει φόρο τιμής στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, τον δικό μας Ντοστογιέφσκι, όπως τον χαρακτηρίζει ο Θανάσης Σαράντος, επιστρέφει, για δύο τελευταίες παραστάσεις, στο Θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, την Κυριακή 13 Μαρτίου 2011. Μια θεατρική διασκευή του ομώνυμου κλασικού διηγήματος που επιχειρεί να μας γνωρίσει, ξανά, τον μαγικό κόσμο της γλώσσας του μεγάλου Σκιαθίτη συγγραφέα και μας προτρέπει να βιώσουμε, εκ νέου, τα συναισθήματα του νόστου, αλλά και του ιδεατού έρωτα. Μια δραματοποιημένη διήγηση που μας καλεί να αισθανθούμε πολίτες του κόσμου μέσα από το πρίσμα ενός «Κοσμοκαλόγερου» και να κατακτήσουμε, εν τέλει, το αίσθημα μιας εσωτερικής ηρεμίας κόντρα στις επιταγές μιας εποχής του φαίνεσθαι, όπως σημειώνει ο ίδιος ο σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής της παράστασης.
  
  «Ο Αμερικάνος», σε παραγωγή της Εταιρείας θεάτρου "ηθικόν ακμαιότατον" , με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ετών από το θάνατο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, επιστρέφει θριαμβευτικά στην Αθήνα και ανεβαίνει εκ νέου στην αίθουσα Θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, για 2 μόνο τελευταίες παραστάσεις, την Κυριακή 13 Μαρτίου.
  
  Μια θεατρική διασκευή του ομώνυμου κλασικού διηγήματος του Σκιαθίτη συγγραφέα για έναν ηθοποιό και για ένα μουσικό υπενθυμίζει τις διαστάσεις που μπορεί να πάρει η ανθρώπινη μοναξιά και η «αθεράπευτη» καχυποψία απέναντι σε οτιδήποτε άγνωστο ή φαινομενικά «ξένο». Ο ήρωας είναι «ξένος μέσα στον κόσμο του». Φυσικά, δεν είναι ούτε ξένος ούτε Αμερικάνος. Είναι ένας Έλληνας μετανάστης, που ύστερα από 25 χρόνια επιστρέφει στο νησί του και δεν τον αναγνωρίζει κανένας. Περιπλανάται μόνος στην αποβάθρα του λιμανιού και τριγυρνά στα σοκάκια της μικρής συνοικίας και στα χαλάσματα του πατρικού σπιτιού του. Το μόνο που τον κάνει να συνεχίζει να ελπίζει είναι ο έρωτας. Ο "Αμερικάνος" θα μπορούσε να είναι και η σημερινή ιστορία ενός μετανάστη εδώ στην Ελλάδα.
  
  Στην παράσταση ο Θανάσης Σαράντος ως αφηγητής, ερμηνεύει μια περσόνα του Παπαδιαμάντη, κρυφοκοιτάζει τη δράση και "μετατοπίζεται" σε όλα τα πρόσωπα που αφηγείται, με τη συνδρομή της μουσικής και των ήχων από τον συνθέτη Λάμπρο Πηγούνη.     
  
  Μια συνομιλία της απαστράπτουσας γλώσσας του Παπαδιαμάντη με ζωντανή μουσική. Το σύμπαν των ατμοσφαιρικών ήχων που παράγονται από μια αλλιώτικη χρήση του πιάνου συνάδει με όλη την ποικιλία, την δύναμη και τον πλούτο της συγκλονιστικής γλώσσας του κλασικού διηγήματος.
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ -Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ- ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Φεβρουάριος - Μάιος 2011 Παραστάσεις για σχολεία α΄βάθμιας και β΄βάθμιας εκπαίδευσης στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
  Ένα πλούσιο πρόγραμμα παραστάσεων, παρουσιάζεται έως και τον Μάιο του 2011, για όλες τις βαθμίδες της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Πρόκειται για μια σειρά επιλεγμένων προτάσεων από το χώρο του Θεάτρου, του Κινηματογράφου, της Προφορικής Αφήγησης Παραμυθιών αλλά και του Κουκλοθεάτρου, απόλυτα προσαρμοσμένων στα ποιοτικά κριτήρια, αλλά και στις απαιτήσεις του παιδικού θεάματος. Με σεβασμό προς τους μικρούς φίλους των τεχνών, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης φιλοξενεί εξαιρετικούς καλλιτέχνες και διακεκριμένους δημιουργούς, οι οποίοι υπόσχονται να μαγέψουν μικρά και μεγαλύτερα παιδιά μέσα από το έργο τους. Οι εν λόγω παραστάσεις πραγματοποιούνται καθημερινά, από Δευτέρα έως Παρασκευή στη διάρκεια των πρωινών και απευθύνονται αποκλειστικά σε οργανωμένες επισκέψεις σχολείων στους χώρους του Κέντρου Πολιτισμού του Ιδρύματος.
  
  
  
  

  ΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ
  
  
  

  • Χίλια κι Ένα Παραμύθια!!! Αφηγήσεις παραμυθιών με την παραμυθού Σάσα Βούλγαρη

  
  Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης φιλοξενεί την Παραμυθού Σάσα Βούλγαρη και διοργανώνει, κατόπιν συνεννοήσεως με τις διευθύνσεις των σχολείων, παραστάσεις εκπαιδευτικού χαρακτήρα για παιδιά προσχολικής ηλικίας αλλά και για μαθητές όλων των τάξεων της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Πρόκειται για ένα συναρπαστικό ταξίδι στον μαγικό κόσμο των παραμυθιών με την υπογραφή της πρωτεργάτριας στον τομέα της ζωντανής, προφορικής αφήγησης για μαθητές όλων των ηλικιών.
  
  ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ - ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ:
  ΣΑΣΑ ΒΟΥΛΓΑΡΗ: 210 9572613, 6972 261037
  
  
  

  • «Όνειρα σε Άλλη Γλώσσα» της Λουκίας Ρικάκη Πρόγραμμα Εκπαιδευτικών Προβολών

  
  Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης σε συνεργασία με εξέχοντες κινηματογραφιστές αλλά και αρμόδιους φορείς διοργανώνει Προγράμματα Εκπαιδευτικών Κινηματογραφικών Προβολών, στοχεύοντας στη δημιουργία μιας συνεχούς επαφής των μαθητών σχολείων από όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης με την κινηματογραφική τέχνη αλλά και με ζητήματα που αφορούν σε σύγχρονους κοινωνικούς προβληματισμούς.
  
  «Όνειρα σε άλλη γλώσσα», ένα βραβευμένο ντοκιμαντέρ της Λουκίας Ρικάκη
  
  Έχει σημασία σε ποιά γλώσσα ονειρεύεται ένα παιδί; Δεν θα έπρεπε αλλά όταν η ζωή ακολουθεί τη δική της πολυπλοκότητα τότε και τα όνειρα μιλούν τη δική τους γλώσσα. Γλώσσα με αλήθεια, χιούμορ, πίκρα, απορία, τρυφερότητα, αγάπη. Και τα όνειρα γίνονται τόπος και δύναμη ζωής σε όποια γλώσσα, σε όποια συνθήκη και αποκαλύπτονται όταν βρουν γόνιμη γη.
  
  Μια ταινία, 216 παιδιά, 21 χώρες, 46 δάσκαλοι, 80 ώρες κινηματογραφικό υλικό, 7 μήνες μοντάζ,  ένα σύγχρονο πολυπολιτισμικό περιβάλλον
  
  ΒΡΑΒΕΙΑ:
  1ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ & ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΟΝΤΑΖ ΣΤΟ 4ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ- ΧΑΛΚΙΔΑ 2010
  
  Πρόγραμμα Προβολών
  Πρωινές Προβολές για τα σχολειά έως και τον Απρίλιο 2011 κατόπιν συνεννόησης με την υπεύθυνη οργάνωσης προβολών
  
  Υπεύθυνη για οργάνωση προβολών: Σταματία Αντωνάτου
  Τηλ.: 210 3418584 (8.30π.μ.-1.00μ.μ.), 697 4926755 (8.30π.μ.-9.30μ.μ.)
  
  
  

  • «Ελένη» του Ευριπίδη, από την Εταιρία Θεάτρου Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ Παραστάσεις Αρχαίου Δράματος για τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση

  
  Με στόχο την προαγωγή της θεατρικής παιδείας στο χώρο της εκπαίδευσης, η Εταιρεία Θεάτρου Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ, η οποία ήδη από το 2001 ασχολείται με τη μελέτη, την έρευνα και τη σκηνική πραγμάτωση των διδασκόμενων έργων του αρχαίου δράματος, παρουσιάζει την «Ελένη» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Άρη Μιχόπουλου, μία από τις τραγωδίες που διδάσκονται στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, στο Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης».
  
  Οι παραστάσεις αρχαίου δράματος (Ελένη του Ευριπίδη) για μαθητές ΄Β/βάθμιας Εκπαίδευσης είναι καθημερινές (εκτός Σαββάτου, Κυριακής, εορτών και διακοπών).
  
  Υπεύθυνη για οργάνωση παραστάσεων: Σταματία Αντωνάτου
  Τηλ.: 210 3418584 (8.30π.μ.-1.00μ.μ.), 697 4926755 (8.30π.μ.-9.30μ.μ.)
  
  

  • «Το κορίτσι που ήθελε να αγγίξει το μισοφέγγαρο» από το Κουκλοθέατρο ParaMana

  
  Πειραματικό θέατρο σκιών με τρισδιάστατη εικόνα, ζωντανή αφήγηση και ηλεκτρονική μουσική.
  
  Το κορίτσι που ήθελε να αγγίξει το μισοφέγγαρο είναι μια ιστορία δανεισμένη από την λαϊκή προφορική παράδοση της Ιαπωνίας. Πρόκειται για μια παράσταση για παιδιά και εφηβους που μιλά για την αγάπη, το θάρρος και την αυτοθυσία ενός μικρού κοριτσιού που ξεκινά ένα περιπετειώδες και δύσκολο ταξίδι για να σώσει την ψυχή του πατέρα του. Μέσα από τα μηνύματα της παράστασης θελήσαμε να αντλήσουμε και την θεματική του πολέμου που είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης ιστορίας, και να πραγματευτούμε τις συνέπειες που αυτός αποφέρει.
  
  Πληροφορίες/ Κρατήσεις: Κουκλοθέατρο ParaMana  6973364350, 210.9216996
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ Α/ΒΑΘΜΙΑΣ ΚΑΙ Β/ΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Από 16 Φεβρουαρίου 2011 έως 13 Μαρτίου 2011 Ο Χρήστος Λύγκας «φωτίζει» πτυχές ενός Σκοτεινού Σπιτιού Από τον Αχιλλέα Κούρια
  Σκηνοθετεί ένα από τα πιο πρόσφατα έργα του διάσημου Αμερικανού συγγραφέα Neil LaBute, το οποίο για πρώτη φορά παρουσιάζεται σε ελληνική σκηνή και αποπειράται να «φέρει στο φως» τις πιο τραυματικές στιγμές δύο ανδρών που έζησαν σε ένα «Σκοτεινό Σπίτι». Ο Χρήστος Λύγκας προσεγγίζει τις μύχιες πτυχές της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης και μας επιτρέπει να εισέλθουμε στη διαδικασία του καλλιτεχνικού του εγχειρήματος, μιλώντας στο www.mcf.gr για την παράσταση του Θεατρικού Συνόλου «Πρώτες Ύλες» που θα φιλοξενείται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από τις 16 Φεβρουαρίου 2011.
  
  
  Ο συγγραφέας του έργου, σε μια διαδικασία ενδοσκόπησης σε σχέση με το προσωπικό του τραγικό βίωμα, καταλήγει στο εξής: «Είναι παράξενο πώς τελικά επιβιώνουμε και παίρνει η ζωή μας ένα σχήμα.» Η σχέση μεταξύ των δύο ανδρών που αποκαλύπτεται επί σκηνής έχει ως κοινό σημείο αναφοράς ένα επίσης τραγικό βίωμα που αναδύεται στο τώρα ως ανάκληση του παρελθόντος. Ποιά είναι αυτά τα σχήματα που επιβάλλει η μνήμη στην ανθρώπινη ψυχή, στο σώμα, αλλά και στην ίδια τη συμπεριφορά των ανθρώπων;
  
  Πιστεύω ότι, κομμάτι του πόσο δυνατή είναι η δραματουργία του LaBute, είναι ότι αποφεύγοντας να γίνει μελοδραματικός και υπερσυναισθηματικός πάνω σε αυτό το θέμα το οποίο είναι τραγικό από τη φύση του, εντοπίζει ακριβώς τις συνέπειες του τραγικού πάνω στο πως τις συναντάμε στο σχήμα της ζωής αυτών των δύο ανδρών, όταν τους συναντάμε πια, ώριμους, σε μια ηλικία λίγο πριν τα σαράντα. Σε αυτό το σχήμα της ζωής τους, νομίζω ότι πραγματικά αποτυπώνεται αυτό που θα έλεγε, κανείς, τραυματική μνήμη, ίσως καμουφλαρισμένη με μια έννοια. Εξειδικεύοντας θα έλεγα ότι είναι σαν δύο πλάσματα, δύο παιδιά τα οποία βίωσαν ένα πολύ τραυματικό περιβάλλον παιδικής ηλικίας, μια πολύ τραυματική ανατροφή, με διαφορετικό θα έλεγε κανείς τρόπο. Ο μικρός κρύφτηκε και ανέπτυξε μια τέτοιου είδους άμυνα μέσα από ένα στρουθοκαμηλισμό συναισθηματικό και ψυχολογικό, ενώ ο μεγάλος εκτέθηκε απολύτως, και ουσιαστικά ήρθε σε σύγκρουση με όλη αυτή την βάναυση επίθεση που δέχθηκε σαν παιδί. Στο μεγάλο θα παρατηρούσε κανείς ότι είναι μια μετατραυματική μετάπλαση ακόμη και το γεγονός ότι πηγαίνει σε έναν πόλεμο, στο Κουβέιτ, στα συμφραζόμενα της σύγχρονης Αμερικής που μπορείς να το αποφύγεις. Μοιάζει να είναι μια συνειδητή επιλογή το να πάει σε έναν πόλεμο. Επίσης είναι ένας άνθρωπος ο οποίος επιλέγει να δουλεύει σαν ιδιωτικός αστυνομικός, σαν σεκιουριτάς, κάτι το οποίο νομίζω ότι του επιτρέπει να κρύβεται. Ένας άνθρωπος που κινείται μέσα σε μία πόλη χωρίς ταυτότητα ουσιαστικά. Ταυτόχρονα εμένα μου δίνει την αίσθηση ότι…, ενώ μοιάζει να είναι ένα επάγγελμα που έχει να κάνει με την έκφραση μιας κάποιας δυναμικής, νομίζω πως τελικά αποτελεί ένα κάλυμμα. Φοβάται… Είναι περισσότερο άμυνα παρά επίθεση το επάγγελμα που επιλέγει. Στο μικρό από την άλλη, θα έλεγε κανείς ότι όλη αυτή η μνήμη έχει πάρει μια μετάπλαση κατ’ επίφαση ανώδυνη, γιατί αυτός αναπτύσσει μια φιλοδοξία, θέλει να τα καταφέρει, παλεύει με το σύστημα και πετυχαίνει, αλλά ταυτόχρονα, ο ίδιος υποσκάπτει και υπονομεύει την ίδια του την επιλογή βάζοντας βόμβα στα θεμέλια της συναισθηματικής ζωής της οικογένειάς του, μέσα από τις παρεκτροπές και την παρεκκλιτική συμπεριφορά του. Γενικεύοντας όμως, γιατί νομίζω ότι το θέτετε και κάπως συνολικά, νομίζω ότι όλη αυτή η μνήμη ποτέ δε φεύγει από τις ζωές μας και πάντα βρίσκει μια μεταμφιεσμένη ύπαρξη, είτε στις σχέσεις που φτιάχνουμε, είτε στον τρόπο, κυρίως, που επικοινωνούμε. Νομίζω ότι το βίωμα μιας πολεμικής κατάστασης φτιάχνει και γεννά ένα χαρακτήρα ο οποίος θα επιβιώσει μέσα από μία πολεμική με τα πράγματα, με τη ζωή και με την κοινωνία.
  
  
  Με ποιες μορφές επιστρέφει η μνήμη και επικαθορίζει τις ζωές των ηρώων; Βρίσκεται πάντοτε στη σφαίρα του φαντασιακού ως φάσματα(εικόνες) - φαντάσματα ή γινόμαστε άραγε μάρτυρες μιας σωματοποίησής της;
  
  Νομίζω ότι σωματοποιείται. Ο ίδιος ο εγκλεισμός του μικρού στο ψυχιατρείο έχει να κάνει, ακριβώς, με αυτή τη σωματοποίηση. Το βαθύτερο ψυχικό του κίνητρο είναι…, κάπως, να σπάσει όλη αυτή την ψυχολογική άμυνα που όμως είναι και το σισύφειο μαρτύριό του. Γίνεται ένας εξαιρετικός, ιδιοφυής ψεύτης, γίνεται μετρ στο παιχνίδι της εξαπάτησης. Καταλήγει, όμως, αυτή η εξαπάτηση να είναι ένα σισύφειο μαρτύριο για τον ίδιο. Και νομίζω ότι όλη αυτή η σχέση με τα ναρκωτικά, με τον αλκοολισμό και γενικά με την εξάρτηση και τον εθισμό έχει να κάνει με αυτό. Ο μεγάλος μοιάζει να είναι πάρα πολύ ηθικά σφιγμένος, είναι σαν να προσπαθεί να φτιάξει ένα προσωπείο πάρα πολύ ηθικό, να το υποστηρίξει και αυτό να γίνει το όχημα του για να επιβιώσει, γιατί, κατά βάθος, είναι ένα πάρα πολύ φοβισμένο πλάσμα. Ναι, νομίζω ότι δεν είναι καθόλου διανοητικό, δεν είναι μνήμη, δεν είναι εικόνα, είναι… καταγεγραμμένο, νομίζω, στα σώματά τους.
  
  
  Τα εν λόγω βιώματα των ηρώων έχουν τεθεί στη σφαίρα του απωθημένου. Θα ισχυριζόταν κανείς, λοιπόν, πως εδώ, στο πλαίσιο της παράστασης, επιχειρείται η ανάδειξη του μη κοινωνήσιμου της ύπαρξης των ηρώων. Πως επιτυγχάνεται αυτή η υπέρβαση ώστε να προσλάβει υπόσταση και να αποκαλυφθεί το άρρητο ή το ανείπωτο της ανθρώπινης ψυχής;
  
  Με τη σύγκρουση θα έλεγα… Στις δύσκολες αλήθειες που δεν μπορούν να βγουν στην επιφάνεια στη ζωή, μέσα στις σχέσεις μας, νομίζω ότι το μοναδικό όχημα, το οποίο βέβαια είναι επώδυνο και συνήθως το αποφεύγουμε γιατί είναι δυσάρεστο, είναι η σύγκρουση. Φυσικά δε μιλώ για έναν καβγά, έναν απλό τσακωμό, νομίζω ότι τα δύο αδέρφια μπαίνουν, τελείως υποσυνείδητα, σε μία ιστορία πραγματικής αλληλοεξόντωσης, γιατί θεωρώ μέσα από μία… μεγάλη, μόνο, και σφοδρή σύγκρουση, μπορεί αυτή η ανείπωτη και δύσκολη αλήθεια να βγει στο φως. Είναι σαν να έλεγε κανείς ότι η σύγκρουση θα σπάσει όλα αυτά τα τείχη που έχουν σχηματιστεί μέσα τους.
  
  
  Χρησιμοποιείται άραγε μια αισθητική γλώσσα; Αν ναι, ποιό είναι το λεξιλόγιο που διαμορφώνεται από το συγγραφέα, αλλά και από εσάς για να τεθεί στην υπηρεσία αφενός των ηθοποιών, αφετέρου των θεατών προς την εννοιολογική αποκωδικοποίηση του έργου;
  
  Καταρχήν δραματουργικά, από τη μεριά του συγγραφέα, νομίζω ότι ο Labute είναι μετρ και καταπληκτικός στο να γράφει ένα πρώτο επίπεδο καμουφλάζ στα κίνητρα των χαρακτήρων, κατά τη γνώμη μου, με τον πλέον επιτυχημένο τρόπο στο σύγχρονο θέατρο. Αυτός είναι ένας μικρός κίνδυνος, μια μικρή παγίδα, γιατί, αν το πρώτο επίπεδο θεωρήσει κανείς, ότι είναι η πραγματική αλήθεια της σχέσης πάνω στη στιγμή, θα καταστρέψει την ουσία της υπόγειας διαδρομής των χαρακτήρων. Εντοπίζοντας αυτό δραματουργικά, εγώ προσπάθησα να κινηθούμε παράλληλα. Δηλαδή το πρώτο επίπεδο να λειτουργήσει ως το κάλυμμα των χαρακτήρων στην επικοινωνία τους και ταυτόχρονα οι ηθοποιοί να ξέρουν πολύ συγκεκριμένα ότι από κάτω, τα πρόσωπά τους δίνουν πάρα πολύ άμεσα και σαφή χτυπήματα στον πυρήνα της σχέσης. Δηλαδή χρησιμοποιούν, θα έλεγε κανείς, το πρώτο επίπεδο του λόγου σαν… μια μικρή κάλυψη των πραγματικών κινήτρων τους, τα οποία είναι πολύ πιο σύνθετα και πολύ πιο ακραία. Αυτό είναι το αισθητικό σχήμα που εγώ προσπάθησα σκηνοθετικά να σεβαστώ και να μπορέσει αυτό να κληθεί στις γραμμές που ακολουθεί η ανάπτυξη της σχέσης των δύο αδερφών κυρίως.
  
  
  Η αλήθεια των δύο ανδρών μέχρι τη στιγμή της συνάντησής τους μοιάζει να ταυτίζεται με τη λήθη. Προφανώς ο φόβος των συνεπειών κρατά τους χαρακτήρες εγκλωβισμένους στη μέθη μιας στρεβλής και κατασκευασμένης πραγματικότητας. Πότε θεωρείτε πως καθίστανται νηφάλιοι αρκετά για να αντιμετωπίσουν την αλήθεια;
  
  Δεν νομίζω ότι αντιμετωπίζουν την αλήθεια μέσα από τη νηφαλιότητα. Νομίζω ότι στη νηφάλια κατάστασή τους, και οι δύο ισχυροποιούν τις άμυνες και ακριβώς αυτούς τους μηχανισμούς απώθησης της αλήθειας. Όλα ξεκινούν από την παρεκτροπή του Ντρου. Το κομβικό γεγονός είναι αυτό που λέει και ο ίδιος –«Ότι βρέθηκα κάποια στιγμή να βλέπω τη ζωή μου να καταρρέει, όταν φουλ στην κόκα ήμουν με μία κοπέλα από τη δουλειά και στούκαρα το αυτοκίνητο πάνω σε μία κολώνα…- κάτι που μοιάζει αρκετά συνειδητή επιλογή. Νομίζω ότι αυτό είναι το κομβικό γεγονός που τον αναγκάζει να γυρίσει πίσω στον πυρήνα. Ενώ θα περίμενε κανείς ότι ο μεγάλος, ως κύριος φορέας του δράματος, θα έπρεπε κάποια στιγμή να ανοίξει το κεφάλαιο, κατά τη γνώμη μου το ανοίγει ο μικρός. Είναι αυτό το περίεργο. Εγώ και όλοι μαζί συνειδητοποιήσαμε δουλεύοντας ότι πολύ εύκολα θα έλεγε κανείς ότι το κύριο δραματικό πρόσωπο, ο φορέας της τραγωδίας, της αποπλάνησης, της βίας, είναι ο μεγάλος. Τελικά όμως χρειάστηκε να μπούμε στη διαδικασία να καταλάβουμε πως βίωσε όλη αυτή την πολεμική κατάσταση ο μικρός. Αυτή είναι μια άλλη παράμετρος, μια άλλη περιφέρεια του βίαιου γεγονότος. Νομίζω ότι ήταν πολύ βίαιο όλο αυτό που συνέβαινε, όλη αυτή η απόκρυψη, όλη αυτή η βιαιότητα που απαιτούσε και μία συνενοχή, και από τον μικρό αλλά και από τη μητέρα… Νομίζω ότι όλο αυτό ήταν πάρα πολύ βίαιο για τον ψυχισμό του. Τελικά βλέπουμε ότι αυτός που κρύφτηκε και παρέμεινε περισσότερο αλάβωτος, περνώντας στον αφρό της όλης κατάστασης, είναι αυτός που αποζητά να γυρίσουν πίσω για να το πουν. Ενώ στο πρώτο επίπεδο, νομίζω, δε φαίνεται καθόλου κάτι τέτοιο από το έργο. Θα έλεγε κανείς ότι στο πρώτο επίπεδο είναι ο μεγάλος που λέει ότι ήρθα εδώ για να αντιμετωπίσουμε το παρελθόν μας, όμως αν κανείς σκεφτεί τι γίνεται υπόγεια στο έργο, ο μικρός δανείζεται το σενάριο, του το κλέβει, με έναν τέτοιο όμως επιπόλαιο τρόπο που είναι σαν να θέλει να πιαστεί. Θα έλεγα ότι υποσυνείδητα πολύ, ο μικρός σκαλίζει το παρελθόν, καθόλου νηφάλια όμως, μέσα από μία παρεκτροπή.
  
  
  Οι δύο άνδρες γυρνούν στο παρελθόν για να ρίξουν φως στη σκοτεινή τους αλήθεια. Ο σκηνοθέτης σε ποιες αναφορές, μεθοδολογικές, βιωματικές ή άλλες στρέφεται για να ανασύρει αυτό το φως και να το προσφέρει στους ήρωές του;
  
  Σε αυτό το σημείο φτάσαμε, στη διαδικασία της δουλειάς μας, πρακτικά περισσότερο, παρά θεωρητικά. Νομίζω ότι σ’ εκείνο το σημείο συνειδητοποίησα κι εγώ, λιγάκι εκ των υστέρων, το πόσο με ακουμπάει το συγκεκριμένο έργο, ενώ αρχικά η επιλογή έμοιαζε να μην είναι πάρα πολύ κοντά σε κάτι προσωπικό μου. Αυτό έγινε λίγο αντανακλαστικά… Μέσα από την προσπάθεια κυρίως του κεντρικού χαρακτήρα, του ηθοποιού θα έλεγα περισσότερο, να αναμετρηθεί με κάποια προσωπικά δεδομένα και να συγκρουστεί με ένα προσωπικό υλικό, το οποίο κατ’ ανάγκη δεν είχε καμία σχέση με του έργου. Οπότε νομίζω ότι αυτό ήταν μία αναπόφευκτη αναμέτρηση για όλους μας, σε ψυχικό επίπεδο. Αρχίσαμε δηλαδή ξαφνικά να βρίσκουμε αναλογίες στη σχέση μας με τ’ αδέρφια μας, στα πράγματα που πήγαν ή δεν πήγαν καλά μέσα σε ένα ανάλογο, όχι ταυτόσημο, αλλά ανάλογο δυσλειτουργικό πυρήνα οικογενειών… Άρχισε δηλαδή να δημιουργείται στην πρόβα ένας κύκλος ενοχής, θα έλεγα για να είμαι απολύτως ειλικρινής. Νομίζω ότι ακουμπήσαμε ξαφνικά, τελείως όμως οργανικά και βιωματικά, σε ένα προσωπικό αίσθημα ενοχής, θα έλεγε κανείς, κι άρχισε μια διαδικασία εξομολόγησης δεδομένων, όχι με την ψυχαναλυτική έννοια, αλλά κυρίως με τα κομμάτια εκείνα που κι εμείς βλέπουμε στο σήμερα ότι ακουμπούν στη σχέση κυρίως με τ’ αδέρφια μας. Κάπου εκεί λοιπόν κρίθηκε όλο αυτό το στοίχημα σε σχέση με το τι σημαίνει αυτό το «όλα στο φως». Δεν σας κρύβω δε, ότι σε εκείνο το σημείο δημιουργήθηκαν διάφορα δυνατά συναισθήματα, όπως θυμός, όπως… κάποιες άμυνες πολύ δυνατές που οδήγησαν μερικές φορές στην πρόβα στο να υπάρξει άρνηση, κυρίως από τους ηθοποιούς, να πάνε προς τα εκεί. Το υλικό ακούμπησε κάποιες χορδές, πολύ πιο προσωπικές από ότι θα περίμεναν. Αυτό ήταν σε ένα καλλιτεχνικό επίπεδο πολύ δυνατό, ταυτόχρονα, όμως, σε ένα ανθρώπινο επίπεδο μας έφερε σε μία αμηχανία με την ευρύτερη έννοια, ούτε καλή ούτε κακή, δεν το εξετάζω έτσι, άλλωστε, ηθικά.
  
  
  Κάποια στιγμή ο Τέρυ λέει… «προσπαθώ να καθαρίσω την ατμόσφαιρα». Η φράση αυτή παραπέμπει τον κοινό νου στην κάθαρση. Επέρχεται αυτή;
  
  Όχι, δεν νομίζω ότι στον κόσμο του LaBute υπάρχει. Είναι ένας κόσμος που δεν υπάρχει Θεός, είναι ένα ύστατο καπιταλιστικό σήμερα, με πολύ βίαιες, σκληρές, κυνικές και ωμές σχέσεις. Δεν υπάρχει κάθαρση. Υπάρχει, νομίζω, αυτό που λέει ακριβώς. Φέρνει την αλήθεια στο φως, αυτό όμως δε σημαίνει αντανακλαστικά ή κατ’ ανάγκη ότι επέρχεται μία κάθαρση. Μένει εκκρεμές. Στο τέλος μοιάζει ότι μπορεί να μην ξανασυναντηθούν ποτέ, μπορεί να μην ανοίξουν ποτέ ξανά αυτό το θέμα ή μπορεί και ναι. Νομίζω ότι ο LaBute πιστεύει πως το σκοτάδι το ψυχικό είναι ακόμη πιο βαθύ από τη σχισμή που άνοιξε. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί μένει πάρα πολύ σκοτεινό όλο το σενάριο και ο άξονας του τι έχει συμβεί ανάμεσα στον Τέρυ και τη μικρή κόρη του άντρα που τον αποπλάνησε. Μένει πάρα πολύ σκοτεινό αυτό το σημείο. Άρα δεν ξέρουμε αν ο κεντρικός ήρωας πήρε την όποια εκδίκησή του και με ποιον τρόπο. Το αφήνει πολύ ανοιχτό ο LaBute αυτό γιατί δε θέλει καθόλου να κάνει την ιστορία αστυνομική. Καθόλου! Όχι, κάθαρση δεν επέρχεται. Είναι σαν να ανοίγει ένας πολύ εκτυφλωτικός προβολέας σε κάτι επώδυνο και σκληρό. Ίσως το πιο θετικό κομμάτι να είναι το τι συμβαίνει στο άτομο μετά από αυτή την αναμέτρηση με αυτή τη σκληρή αλήθεια. Αν εκεί μπορεί να υπάρξει κάτι για να μετατοπίσει τον συναισθηματικό ή ηθικό άξονα των δύο τους, έχει καλώς, αλλά δεν νομίζω ότι είναι ιδιαίτερα αισιόδοξος, ως προς πιο, θα έλεγε κανείς, χριστιανικά μηνύματα.
  
  
  Συχνά η μέθοδος προσέγγισης των χαρακτήρων τίθεται σε πρώτο πλάνο καθώς αυτή είναι που καλείται να αποκαλύψει τις μύχιες πτυχές στην ψυχοσύνθεση των ηρώων. Ακολουθείτε κάποια συγκεκριμένη μέθοδο; Δεδομένου του θέματος ίσως μια ψυχαναλυτική προσέγγιση; Αν ναι, πως φθάνουμε στην αποδόμηση των συναισθημάτων και στη συνέχεια στην ανασύστασή τους σε ολότητες επί σκηνής;
  
  Θεωρώ ότι το θέατρο που γράφει ο LaBute, ως συνέχεια του θεάτρου που γράφει ο Sheppard ή και ο Mamet, είναι ένα θέατρο κινήτρων. Βεβαίως ακουμπά σε όλα τα ψυχαναλυτικά και ψυχολογικά διδάγματα της μεθόδου του Stanislavsky, δε θα έλεγα όμως ότι είναι ακριβώς εκεί. Εφόσον πρόκειται για ένα θέατρο κινήτρων, εγώ δούλεψα με έναν άξονα μεθοδολογικό που βασίστηκε στο να μπορέσουν οι ηθοποιοί να βρουν τρόπους να πραγματώσουν τα κίνητρά τους, ο ένας προς τον άλλο. Η σύγκρουση και η αναμέτρηση των διαφορετικών κινήτρων των προσώπων γέννησαν τα συναισθήματα. Κάπως έτσι καταλαβαίνω εγώ τη διαδικασία που ακολούθησα, γιατί διαφέρει από το να προηγείται μια συναισθηματική αφετηρία. Θα μπορούσαν να είναι η αφετηρία τα συναισθήματά τους, αλλά θα μιλούσαμε για κάτι άλλο. Ίσως τότε πραγματικά θα μιλούσαμε για ψυχαναλυτική προσέγγιση. Η οποία θα ξεκινούσε από την ανάγκη του ηθοποιού να βρει τα ανάλογα συναισθήματα με το χαρακτήρα και τη στιγμή στην οποία δρα επί σκηνής. Εγώ ξεκίνησα μέσα από το να προσπαθήσει ο χαρακτήρας να πετύχει το βαθύτερο κίνητρό του. Κι όταν λέμε κίνητρο, είναι μια ολότητα πολύ πιο σύνθετη. Φυσικά και είναι συναίσθημα, μόνο που μοιάζει λίγο πιο ενεργητικά να ζητά την επαλήθευσή του από τον απέναντι. Αυτό δίνει στο θέατρο των κινήτρων κάτι πολύ πιο ενεργητικό, θα έλεγα, από ότι ένα θέατρο συναισθημάτων, στο οποίο κινδυνεύεις να βουλιάξεις σε μια αυτό-αναφορικότητα της διαδικασίας του ηθοποιού.
  
  
  Εάν σας καλούσα να εκλάβετε τη θεατρική παράσταση ως μια επικοινωνιακή αλληλόδραση, τότε στην παρούσα περίπτωση ποιός απευθύνεται σε ποιόν, με τι σκοπό και φυσικά πότε εσείς θεωρείτε ότι η επικοινωνία αυτή τελειώνεται επιτυχώς;
  
  Μια θεατρική παράσταση είναι όντως μια προσπάθεια επικοινωνίας και εγώ θα την περιέγραφα ως εξής. Το κύριο μέλημα είναι η επικοινωνία επί σκηνής να είναι πάρα πολύ πραγματική, οι ηθοποιοί, δηλαδή, να είναι πραγματικά μέσα στη στιγμή, γιατί όταν αυτό επιτυγχάνεται στη μεταξύ τους επικοινωνία, το μήνυμα του συγγραφέα και του έργου επικοινωνεί με εξίσου άμεσο τρόπο με το φαντασιακό, το συνειδητό και το υποσυνείδητο του θεατή. Εγώ κάπως έτσι θα ολοκλήρωνα τον κύκλο. Ουσιαστικά η πολύ ακριβής επικοινωνία πάνω στη στιγμή των δρώντων προσώπων, των ηθοποιών, μπορεί και γίνεται ο δίαυλος μέσα από τον οποίο μεταδίδεται το μήνυμα του περιεχομένου του έργου προς το θεατή και λιγότερο, λοιπόν, μια πιο συνειδητή διαδραστική σχέση, η οποία όμως είναι πάρα πολύ υπογραμμισμένη και σαφής.
  
  
  Ο θεατής είναι συμπαραγωγός νοήματος για εσάς ή μόνο δέκτης προδιαγεγραμμένων μηνυμάτων; Με άλλα λόγια επιδέχεται η παράσταση προσωπικές αναγνώσεις ή καλείται ο θεατής να συμμεριστεί κοινούς τόπους ερμηνείας.
  
  Ο θεατής είναι απολύτως συμπαραγωγός του νοήματος. Κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να συμβαίνει στο θέατρο συνολικά. Ναι, βεβαίως, συνδιαμορφώνει. Χαίρομαι πολύ για την ερώτηση που μου κάνετε γιατί εγώ προσωπικά το πιστεύω πάρα πολύ αυτό. Εμένα δε θα μου άρεσε μια σκηνοθεσία να είναι η προσπάθεια κάποιου να επιβάλει κάποιες δικές του ιδέες, τις οποίες κατ’ επέκταση το κοινό θα έπρεπε να ενστερνιστεί ώστε να μπορέσει στη συνέχεια να επικοινωνήσει με το έργο. Η επικοινωνία πρέπει να γίνεται άμεσα. Πολύ άμεσα. Αν το κοινό βρεθεί στη θέση να πρέπει να υιοθετήσει μια συγκεκριμένη λογική ή ιδέα για να παρακολουθήσει ένα καλλιτεχνικό γεγονός, τότε μιλάμε για μια πολύ διανοητική προσέγγιση της θεατρικής πράξης που εμένα δεν με αγγίζει προσωπικά. Βεβαίως υπάρχουν πάρα πολύ διαφορετικές τάσεις και απόψεις πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα.
  
  
  Σε παλαιότερη συνέντευξή σας έχετε ισχυριστεί ότι… «η σχέση που έχουμε με την παράδοσή μας είναι τραυματική σε τέτοιο βαθμό που δε μας αφήνει να απελευθερωθούμε και να εξελίξουμε σε ανώτερο σημείο και τον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό.» Σε τούτη την παράσταση, ο Ντρου ισχυρίζεται πώς αν όλοι γνωρίζαμε πως ο πολιτισμός σταματά έξω από την κλινική στην οποία βρίσκεται τότε όλοι θα θέλαμε να βρεθούμε εσώκλειστοι εκεί. Πως άραγε είναι δυνατόν να υπερκεραστούν οι συμβάσεις της παρούσας συνθήκης ώστε να καταστεί δυνατή η έκφραση της δημιουργικότητας ενός καλλιτέχνη;
  
  Νομίζω ότι αυτή την υπέρβαση την κάνει ο καλλιτέχνης παγκοσμίως, έτσι κι αλλιώς, ανεξάρτητα από το αν έχει πραγματική σχέση με την παράδοσή του ή όχι, όπως… είπα σε μια συνέντευξή μου, ότι έχουμε εμείς. Τι εννοώ με αυτό; Για μένα προσωπικά αλλά και, νομίζω, για τους ηθοποιούς, χωρίς να θέλω να μιλώ εκ μέρους τους, οι φορές, οι στιγμές που ερχόμασταν στην πρόβα και πραγματικά κλείναμε την πόρτα στην πραγματικότητα την πολιτική και την κοινωνική, ήταν σε ένα βαθμό ανάλογο με αυτό που λέει ο Ντρου, ότι ήμαστε μέσα στο ψυχιατρείο και δε θέλαμε καθόλου να βγούμε… Με την έννοια ότι νιώθαμε όλη αυτή την προστασία της δημιουργικής δουλειάς σε σχέση με το έξω. Η συγκεκριμένη φάση τώρα, που βιώνουμε στην Ελλάδα, νομίζω ότι δημιουργεί πολλούς λόγους για τον καθένα να θέλει να μην τον αφορά, να μην τον αγγίζει, να προστατευτεί όσο περισσότερο γίνεται. Μόνο με την υπέρβαση, λοιπόν, γίνεται. Θέλει, κατά τη γνώμη μου, πολύ δύναμη, θέλει αποφασιστικότητα, μερικές φορές χρειάζεται να συγκρουστείς με πράγματα. Χρειάζεται όμως να είσαι προσεκτικός στο μέτρο με το οποίο συγκρούεσαι με τις καταστάσεις, γιατί η σύγκρουση είναι καλή αλλά μέχρι ενός βαθμού. Για να σας πω την αλήθεια, εγώ στις αρχές της χρονιάς δεν πίστευα καθόλου ότι θα κάνω άλλη μία παράσταση, γιατί πραγματικά είναι πολύ τραυματικό και το κομμάτι της παραγωγής του καλλιτεχνικού προϊόντος στη χώρα μας, όταν μιλάμε για ένα καλλιτεχνικό προϊόν το οποίο δεν υπακούει στους νόμους του συστήματος και της αγοράς. Υπέρβαση, ναι βέβαια, υπέρβαση. Με την έννοια ότι πρέπει να έχεις ένα όραμα, και το λέω χωρίς ενοχή. Πρέπει να το πιστέψεις, κι αν το πιστέψεις αρχίζεις να το εκπέμπεις. Εμένα προσωπικά αυτή η στάση με έχει βοηθήσει εδώ και δέκα χρόνια. Άλλωστε, πάντοτε, για όλα τα σχήματα τα καλλιτεχνικά είναι πολύ δύσκολη η παραγωγή παραστάσεων και νομίζω ότι αν δεν υπάρχει ένας τέτοιου είδους οραματισμός δεν μπορείς καθόλου να τα καταφέρεις, καθόλου.
  
  
  Βρήκατε συμμάχους σε αυτή την προσπάθεια κι αν ναι ποιοι είναι αυτοί και με ποιό τρόπο η συμβολή τους υπήρξε καταλυτική για την επίτευξη του καλλιτεχνικού σας εγχειρήματος;
  
  Ναι, βρήκα πολλούς συμμάχους. Καταρχήν το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, το οποίο εκπροσωπεί η κυρία Καλδάρα, τη Στέλλα Αγγελέτου στην παραγωγή, την Ελένη Κυπριώτη, την Αλεξάνδρα Γεωργοπούλου, τον Αλέξη Κυριαζή, όλο το προσωπικό του Ιδρύματος, κάποιους ανθρώπους που χρόνια ανήκουν στο σχήμα, όπως ο Γιάννης Μετζικώφ και η Χριστίνα Παγκουρέλη, από τους οποίους πέρα από την καλλιτεχνική συνεργασία υπάρχει μεγάλη ηθική και συναισθηματική υποστήριξη. Θέλω επίσης να ευχαριστήσω τους υπαλλήλους στο Υπουργείο Πολιτισμού, στον τομέα θεάτρου και Χορού γιατί έχουν κάνει πραγματικά μια υπέρβαση στο να προσπαθήσουν να κινήσουν τις διαδικασίες, βοηθώντας τα καλλιτεχνικά σχήματα να εισπράξουν τα χρήματα των επιχορηγήσεων ελλείψει προσωπικού και ερχόμενοι αντιμέτωποι με όλη αυτή την καινούρια οικονομική κατάσταση που ουσιαστικά τους έχει απογυμνώσει. Υπάρχει πολύς κόσμος που μας έχει σταθεί πάρα πολύ. Τέλος και πάνω από όλους θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συνεργάτες μου και συντελεστές της παράστασης όπως την Κατερίνα Μαραγκουδάκη, τη Βάνα Κωσταγιόλα την Αλεξάνδρα Χατζηιορδάνη, τον Γιώργο Κτενίδη, τον Γιώργο Κουμεντάκη, τον Γιώργο Πούλιο, την Μαρία Μπακοπούλου αλλά και τον Θοδωρή Οικονομίδη, τον Γιώργο Χριστοδούλου και τη Μαρία Προϊστάκη. Πραγματικά είμαι ευγνώμων σε όλους, παρόλο που δε σας κρύβω ότι σε όλη αυτή τη μεγάλη δυσκολία για να συμβεί κάτι τέτοιο, πολλές φορές εγώ χάνω το μέτρο και πολλές φορές ίσως στενοχωρώ και κάποιους ανθρώπους που δεν τους αξίζει καθόλου να στενοχωριούνται, αλλά πραγματικά είναι ένας πόλεμος. Θα είχε ίσως ενδιαφέρον κάποια στιγμή, κάποιος να κάνει μια παράσταση που να αφορά σε όλη αυτή την ιστορία της γραφειοκρατίας στην Ελλάδα. Πραγματικά θα μπορούσε να είναι μια πολύ, πολύ σουρεαλιστική παράσταση, με πολύ τραγικότητα αλλά και πολλά κωμικά στοιχεία.
  
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
  

  • 
  • 
  • 
  • 
• ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011 Ο Alain Lefevre μιλά για τη σχέση του με τη μουσική και την Ελλάδα, λίγο πριν μας καταπλήξει επι σκηνής Από τον Αχιλλέα Κούρια
  Η στιγμή της συνάντησής του με τον κόσμο της μουσικής, όταν μόλις τεσσάρων ετών βρέθηκε για πρώτη φορά μπροστά σε πιάνο, υπήρξε εκρηκτική. Ο διεθνούς φήμης πιανίστας και μουσικοσυνθέτης, Alain Lefevre, αναγνωρίσθηκε αμέσως ως παιδί θαύμα, ενώ στη διάρκεια της λαμπρής του καριέρας έχει τιμηθεί με διακρίσεις και βραβεία που τον καθιστούν έναν από τους καλύτερους σολίστες του κόσμου. Λίγες ημέρες πριν το ελληνικό κοινό απολαύσει ένα συναρπαστικό ρεσιτάλ, την Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2011, αλλά και ένα MasterClass, στο πλαίσιο της διοργάνωσης «Ένας Μήνας για… Κακές Παρέες» που φιλοξενείται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, ο Alain Lefevre μιλά στο www.mcf.gr για τη σχέση του με τη μουσική, αλλά και την έμπνευση που αντλεί από την Ελλάδα.
  
  
  Εφόσον αναγνωρισθηκάτε άμεσα ως ένα παιδί- θαύμα, στο χώρο της μουσικής, ήδη από την ηλικία των τεσσάρων ετών, θα μπορούσατε να μοιραστείτε μαζί μας αυτά τα συπαρπαστικά συναισθήματα που σας κατέκλυσαν αυτή την στιγμή της πρώτης επαφής σας με τον κόσμο της μουσικής; 
  
  Όπως γνωρίζετε, ξεκίνησα να παίζω πιάνο όταν ήμουν πολύ, πολύ μικρός. Προέρχομαι από μια οικογένεια μουσικών.  Ο πατέρας μου ήταν ένας εξαιρετικός κλαρινετίστας, η μητέρα μου έπαιζε επίσης φλάουτο και εμείς, τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας, εκτεθήκαμε πολύ, πολύ νωρίς στην κλασσική μουσική. Δεν είχα αντιληφθεί το ταλέντο μου πριν μου το πουν οι άλλοι. Φανταστείτε…, παίζεις πιάνο, είσαι πέντε ή τεσσάρων ετών, έδωσα το πρώτο μου ρεσιτάλ όταν ήμουν μόλις έξι ετών, κέρδισα τον πρώτο διαγωνισμό πιάνου στα επτά μου και, φυσικά, μόνο με την πάροδο του χρόνου αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις ένα ξεχωριστό χάρισμα. Το χάρισμα είναι το να παίζεις μουσική. Έτσι λοιπόν για παιδί- θαύμα δεν γνωρίζω. Θα το ήθελα πολύ, θα ήταν σημαντικό να είχα καταλάβει αυτή την ιδιαιτερότητα εκείνη την εποχή, αλλά αυτό που γνωρίζω με βεβαιότητα είναι ότι η μουσική τώρα είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Εάν δεν είναι, θα έλεγα, ακόμη και όλη μου η ζωή. Ξεκίνησα να παίζω πιάνο όταν ήμουν τεσσεράμισι ετών, το πρώτο μου κονσέρτο ήρθε στα έξι μου χρόνια και από την ηλικία των εννέα ή δέκα ετών, εξασκούμαι καθημερίνα για τα τελευταία… κάμποσα χρόνια. Από την ηλικία των οκτώ ή εννέα ετών βρίσκομαι μπροστά σε ένα πιάνο καθημερινά, αυτός είμαι εγώ.
  
  
  Πώς αυτά τα συναισθήματα έχουν μεταμορφωθεί στα χρόνια της εμπειρίας που ακολούθησαν; Καταλήγουν μονάχα στον απόηχο μιας αίσθησης επιτυχίας ή αυθεντίας μετά από μια μακρά και μεγάλη καριέρα, όπως η δική σας, ή ίσως παίρνουν μια μορφή πέρα από αυτό, σε κάτι πιο βαθύ για την ίδια την υπαρξή σας;
  
  Η έννοια της επιτυχίας είναι κάτι που δεν έχω επειδή δεν είναι της ιδιοσυγκρασίας μου. Νομίζω ότι όταν ασχολείσαι με οποιαδήποτε μορφή τέχνης, τον κινηματογράφο, τη ζωγραφική, τη συγγραφή, το θέατρο, εάν κυριεύεσαι από το αίσθημα της επιτυχίας μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνο. Νομίζω ότι οι καλλιτέχνες από τη φύση τους, πάντοτε, έχουν αμφιβολίες. Αμφισβητούν τα πάντα συνεχώς. Ποτέ δεν γνωρίζεις εάν κάτι που κάνεις είναι όντως καλό ή κακό. Προσπαθείς να κάνεις το καλύτερο δυνατό. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι έχεις επιτύχει. Θεωρώ πως αυτό είναι κάτι που πρέπει να αναγνωρίσουν οι άλλοι. Είμαι ένας μετριόφρων άνθρωπος. Δεν είμαι κάποιος που πιστεύει στη νίκη. Είμαι κάποιος που δουλεύει, κάποιος που προσπαθεί να κάνει το καλύτερο δυνατό και τα υπόλοιπα είναι Θεός. Γνωρίζετε πως είναι… Δουλεύεις και δουλεύεις και σίγουρα κάποια στιγμή αντιμετωπίζεις την αμφιβολία για κάτι άλλο. Θα ήταν πολύ αλαζονικό εκ μέρους μου να πω ότι είμαι ένας καλλιτέχνης, και άρα γνωρίζω τι κάνω. Ποτέ δεν ξέρεις τι κάνεις, απλά προσπαθείς για το καλύτερο.
  
  
  Η αμφιβολία που αναφέρατε, άραγε πραγματικά οδηγεί στη δημιουργικότητα;       
  
  Φυσικά, μία από τις πιο όμορφες ιστορίες που έχω ακούσει είναι αυτή που μου διηγήθηκε κάποια φορά ο Franco Zeffirelli, ο οποίος μου είπε πως πριν από μία πραγματικά σημαντική παράσταση της Μαρίας Κάλλας εκείνη του τράβηξε το χέρι και ήταν τόσο αγχωμένη, δηλαδή αμφισβητούσε τον εαυτό της τόσο πολύ, που τα νύχια της είχαν σχεδόν σκίσει το δέρμα στο χέρι του Zeffirelli. Του είπε εκείνη: «Θέλω να πεθάνω», «Αμφιβάλλω για τον εαυτό μου». Ο Zeffirelli ήταν τόσο συγκινημένος βλέποντας μια από τις σημαντικότερες φωνές όλων των εποχών, να κυριεύεται από τέτοιου είδους συναισθήματα. Ενώ την ίδια στιγμή, ο ίδιος γνώριζε κάποιες τραγουδίστριες αρκετά κατώτερες εκείνης, οι οποίες δεν αμφέβαλλαν καθόλου. Συνεπώς, πιστεύω πως μεγάλοι καλλιτέχνες και σημαντικοί δημιουργοί ζουν με τα ίδια τους τα φαντάσματα αλλά και τις αμφιβολίες τους.
  
  
  Θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας περισσότερο ως ένα πιανίστα ή ένα μουσικοσυνθέτη; Έγκειται στην ανάγκη της δημιουργικότητας η διαφορά μεταξύ των δύο ταυτοτήτων; Με άλλα λόγια είναι το κίνητρο της προσωπικής έκφρασης που σας οδήγησε να συνθέσετε τα δικά σας έργα;
  
  Η πρώτη μου δουλειά, βέβαια, υπήρξε το να είναι πιανίστας. Στη συνέχεια, συνειδητοποίησα το γεγονός ότι το να συνθέτεις, κάποιες φορές, ήταν μια μεγάλη λύτρωση. Όταν αισθάνεσαι λυπημένος, όταν έχεις την εντύπωση ότι κάποιες φορές κανείς δεν σε αγαπά, ή ότι οι άνθρωποι δεν σε καταλαβαίνουν. Κατά συνέπεια, η σύνθεση για εμένα ήταν ένας τρόπος να εκφράσω κάτι διαφορετικό. Ακριβώς επειδή, με τη σύνθεση ήμουν ικανός να εκφράσω διαφορετικές σκέψεις και συναισθήματα. Έγινα για εμένα κάτι σημαντικό επειδή τώρα μουσικοί και ορχήστρες ανά τον κόσμο ερμηνεύουν δικά μου έργα. Πάντοτε ξαφνιάζομαι γιατί δεν έχω μεγάλη ιδέα για τα έργα μου, εν τούτοις, στους ανθρώπους φαίνεται να αρέσουν.  
  
  
  Προφανώς έχουν τους λόγους τους…
  
  Φαντάζομαι πως έτσι συμβαίνει…
  
  
  Ποιες είναι οι επιρροές σας σχετικά με τη σύνθεση; Είναι ο θαυμασμός για το καλλιτεχνικό διαμέτρημα των μεγάλων συνθετών κλασσικής μουσικής, ή ίσως μια πιο βιωματική έμπνευση;
  
  Είναι αδύνατο για εμένα, που έχω εξασκηθεί σε έργα των Bach, Tchaikovsky, Gavrilov και Mozart το να προσπαθώ να γίνω εκείνοι. Λατρεύω τον  κινηματογράφο, έχω παρακολουθήσει πολλά κινηματογραφικά έργα. Υπήρξε μια συγκεκριμένη περίοδος του γαλλικού, ιταλικού και ελληνικού σινεμά, όπου οι συνθέτες υπήρξαν υπέροχοι. Ονόματα όπως ο Michel Legrand, ο Francis Lai, ο Maurice Jarre, ο Θεοδωράκης και τόσοι άλλοι, υπήρξαν σπουδαίοι συνθέτες. Ίσως όχι σήμερα, επειδή τώρα έχουμε σταρ όπως ο Mickey Mouse. Την περίοδο εκείνη υπήρχαν πραγματικά σημαντικοί συνθέτες για τον κινηματογράφο. Κατά συνέπεια, οι μέντορές μου, ασυνείδητα, υπήρξαν όλοι εκείνοι οι οποίοι έχουν επενδύσει μουσικά κινηματογραφικά έργα, επειδή είναι πάντοτε ενδιαφέρον, να δει κανείς μια ιστορία και το πώς αυτή ντύνεται μουσικά. Όπως ίσως κι εσείς είδατε στην ταινία μικρού μήκους που μόλις παρακολουθήσαμε (ΚΙ ΕΓΩ ΓΙΑ ΜΕΝΑ του Τζώρτζη Γρηγοράκη) γι’ αυτή την τόσο συγκινητική ιστορία ενός άνδρα χωρίς χέρια, η μουσική του πιάνου πίσω από τις εικόνες ήταν άψογη. Ήταν πολύ καλά συνδυασμένη και επενδεδυμένη. Έτσι πιστεύω, σε ό, τι αφορά τις συνθέσεις μου, πως πρόκειται για μια περισσότερο προσωπική έμπνευση παρά για μια προσπάθεια μίμησης κάποιου άλλου, όπως ο Mozart ή ο Chopin. Είναι αδύνατο, ακριβώς επειδή αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται πολύ ψηλά για μένα.
  
  
  Γνωρίζουμε το πάθος σας να κινητοποιήσετε νέους ανθρώπους προς μια κατεύθυνση εμπλοκής τους με τον κόσμο της κλασσικής μουσικής. Εφόσον πρόκειται να παραδόσετε ένα Master Class την ερχόμενη Πέμπτη στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, πώς θα συμβουλεύατε ένα νέο ταλαντούχο άνθρωπο να αντιμετωπίσει τη μουσική; Τι απαιτείται άραγε για να γίνει κανείς επιτυχημένος ή δημιουργικός;
  
  Αυτό είναι ένα πολύ δύσκολο ερώτημα. Διότι, δυστυχώς, αυτή την περίοδο οι τέχνες δεν στηρίζονται επαρκώς στην κοινωνία μας. Την πρωτοκαθεδρία στον τομέα που αποκαλούμε τέχνη κατέχει η τεράστια μηχανή του αγγλισαξονικού κόσμου, των Βρετανών και των Αμερικανών. Όταν επιθυμούν να προωθήσουν ένα τραγουδιστή και πάρτε για παράδειγμα τη Lady Gaga, στη διάρκεια των δύο ή τριών τελευταίων ετών, τα χρήματα που διαθέτουν αλλά και η δυναμή τους είναι τόσο ισχυρά ώστε όλο και λιγότεροι νέοι άνθρωποι να ενδιαφέρονται για την κλασσική μουσική και τα κλασσικά έργα. Έτσι το πραγματικό πρόβλημα, και είναι πράγματι ένα τεράστιο πρόβλημα, έγκειται στο γεγονός ότι συνεχίζουμε να έχουμε όλες αυτές τις σχολές της μουσικής, στις οποίες ενθαρρύνουμε τους νέους ανθρώπους να ασχοληθούν με τις κλασσικές τέχνες όπως το μπαλέτο. Αναρωτιέμαι λοιπόν, όταν βλέπω την ελάχιστη απήχηση των κλασσικών τεχνών στην κοινωνία μας εάν είναι δυνατόν να επιβιώσουν. Πιστεύω πως η επιλογή που έχουμε κάνει θα φέρει αρνητικές συνέπειες. Εκατομμύρια ανθρώπων θα αγοράζουν δίσκους και μουσική τραγουδιστών όπως, η Lady Gaga ή η Rihanna, οι οποίοι όπως γνωρίζετε έρχονται και παρέρχονται. Έτσι, όλο και λιγότεροι άνθρωποι επιλέγουν τις κλασσικές τέχνες. Η μεγαλύτερη πρόκληση σήμερα έγκειται στο να πείσουμε τη νέα γενιά για τη σημασία των τεχνών, μια σημασία που σχετίζεται άμεσα με τη δημακρατία και τον τρόπο ζωής μας. Δεν θα είμαστε ικανοί να αποκτήσουμε μια ισχυρή κοινωνία αν δεν υποστηρίξουμε τις τέχνες. Αυτή είναι η οπτική μου για τα πράγματα αυτή τη στιγμή. Ίσως είμαι λίγο απαισιόδοξος, αλλά πρόκειται για ζήτημα επιβίωσης. Υπάρχουν τόσοι πολλοί νέοι μουσικοί, τους οποίους έχω της ευκαιρία να συναντήσω κάθε χρόνο, που πραγματικά παλεύουν για την επιβίωση. Δεν μιλάμε καν για τη δημιουργία μιας καριέρας. Δεν έχουν ούτε καν ένα ανοικτό παράθυρο, μια ανοικτή πόρτα. Παίζω μουσική και παραδίδω Master Classes στην Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια και γνωρίζω πολύ καλά αυτή τη χώρα. Έχω δει τόσα πολλά ταλέντα στην Ελλάδα αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει χώρος γι’ αυτά. Απλά προσπαθείστε να κάνετε ένα κονσέρτο με ένα φοβερό νέο  Έλληνα πιανίστα και θα έχετε μόνο πέντε ή έξι θεατές στο κοινό, εάν σταθείτε τυχεροί. Την ίδια στιγμή εάν πάτε σε ένα νυχτερινό κέντρο με μπουζούκια, παρά την οικονομική κρίση, θα δείτε ότι είναι γεμάτο. Το μεγάλο πρόβλημα έγκειται στο τι κάνουμε γι’ αυτό. Φυσικά υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να κάνουν τη διαφορά, όπως ο Λαμπράκης στην Ελλάδα, αλλά οι  εν λόγω άνθρωποι γερνούν, φεύγουν από τη ζωή ή εξαφανίζονται. Συνεπώς δεν είμαι πολύ αισιόδοξος για το μέλλον των τεχνών για αυτές τις χιλιάδες των νέων που παίζουν πιάνο, βιολί αλλά και τραγουδούν, προσπαθώντας να κάνουν κάτι όμορφο. Θα είναι σίγουρα πολύ δύσκολο γι’ αυτούς.
  
  
  Στη διάρκεια αυτών των ρεσιτάλ, θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε να ερμηνεύετε ζωντανά τρία έργα, με τους τίτλους Ήλιος, Θάλασσα και Άνεμος, εμπνευσμένα από την Ελλάδα. Πώς αυτά τα έργα εκφράζουν τη σχέση σας με την Ελλάδα; Εάν αυτές οι τρεις λέξεις αποτυπώνουν την εικόνα που έχετε για την Ελλάδα πως αυτή η εικόνα μπορεί να μεταγραφεί σε ήχους ή μελωδίες;
  
  Είναι πολύ δύσκολο για έναν κλασσικά εκπαιδευμένο πιανίστα το να ανακαλύπτει την πολυμορφία και τον πλούτο της ελληνικής μουσικής. Είμαι οικοδεσπότης σε μια ραδιοφωνική εκπομπή στην Καναδά, στο σταθμό CBC, και έχω κάνει πολλά αφιερώματα σε Έλληνες συνθέτες όπως ο Καλομοίρης, ο Κούκος αλλά και άλλους. Γνωρίζω πολύ καλά την εμπνευσή τους. Η ιστορία αγάπης μου με την Ελλάδα ξεκίνησε πριν 17 περίπου χρόνια όταν ξεκίνησα να έρχομαι περιοδικά για να παίξω μουσική στη Θεσσαλονίκη, την Καβάλα, την Επίδαυρο, την Αθήνα, τη Σάμο, την Ύδρα αλλά και τόσες άλλες περιοχές. Αγαπώ την Ελλάδα. Υπάρχει κάτι μαγικό σε αυτή τη χώρα, για το λόγο αυτό υπήρξε για μένα έμπνευση. Έτσι, προσπάθησα πολύ συνετά να ακούσω ελληνική μουσική και ελληνικούς τρόπους και προσπάθησα να δημιουργήσω δική μου μουσική για να τιμήσω αυτή τη χώρα που μου έχει φερθεί τόσο όμορφα. Το έργο Ήλιος γράφτηκε στη Σάμο, το Θάλασσα  στην Επίδαυρο και το Άνεμος όταν επισκεύθηκα το ακρωτήρι του Σουνίου.Πράγματι προσπάθησα με κάθε έργο από αυτά να εκφράσω κάτι. Το Ήλιος είναι η πιθανότητα της ευτυχίας που πηγάζει από τον ήλιο. Η ευτυχία των Ελλήνων, εφόσον έχετε αυτό το στοιχείο μέσα στην ψυχή σας, όπως ο Ζορμπάς ο Έλληνας. Όταν όλα πηγαίνουν στραβά κι εσείς έχετε ακόμη τη διάθεση να τραγουδάτε και να χορεύετε. Το έργο θάλασσα αναφέρεται σε μια ιστορία που μου διηγήθηκε κάποιος για έναν γέρο άνδρα, ο οποίος χάθηκε στα ανοικτά της θάλασσας με τη βάρκα του όταν τα νερά της ήταν πολύ άγρια και είπε στο γιο του ότι μπορεί να βρεί το δρόμο του γυρισμού για το μικρό τους χωριό ακολουθώντας τον ήχο της καμπάνας μιας εκκλησίας. Έτσι συνέλαβα ένα έργο τρικυμιώδες. Το έργο Άνεμος αναφέρεται στον άνεμο της Ελλάδας γιατί, πράγματι, ενθουσιάστηκα με τον τρόπο που ο άνεμος στην Ελλάδα ακόμη κι όταν όλα είναι ήρεμα μπορεί να γίνει άγριος σε διάστημα 20 δευτερολέπτων. Είναι, θα λέγαμε, σαν το ελληνικό ταμπεραμέντο. Δεν γνωρίζω αν είναι καλά έργα ή όχι, αλλά ξέρω ότι τα συνέθεσα με πολύ αγάπη γι’ αυτή τη χώρα. Αυτό έκανα.
  
  
  Θα μπορούσατε να μας πείτε από ποια στοιχεία αυτής της χώρας πηγάζει αυτή η αγάπη;
  
  Αυτό που εγώ καταλαβαίνω από την Ελλάδα, είναι ότι οι Έλληνες έχουν μέσα τους ιδιοφυΐα. Οι Έλληνες είναι άνθρωποι που έχουν στο αίμα τους κάτι καταφανώς διαφορετικό από τους υπόλοιπους λαούς. Ωστόσο, είναι πολύ δύσκολο για τους Έλληνες να ανακτήσουν την αυτοπεποίθησή τους ως ένα σηματνικό έθνος. Θαυμάζω ένα λαό με τόσα ταλέντα, ανθρώπους με τόση πολλή αγάπη μέσα τους, πάθος και γεναιοδωρία. Οι Έλληνες ξέρουν να προσφέρουν. Η αγάπη μου για την Ελλάδα έγκειται στο γεγονός ότι ξέρω πως ο Μέγας Αλέξανδρος, αλλά και ο πατέρας του ο Φίλιππος, όπως και οι υπόλοιπες σημαντικές προσωπικότητες, όπως η Μελίνα Μερκούρη, υπήρξαν ιδιοφυΐες. Αυτό είναι ελληνικό, αλλά πρέπει να βρείτε αυτή την αυτοπεποίθηση και τη δύναμη που μπορεί να εμπνεύσει το δικό σας λαό αλλά και ολόκληρο τον κόσμο. Έχετε με έναν τρόπο δημιουργήσει τον κόσμο, με τη Φιλοσοφία, την Ιατρική και την Αστρονιμία, και αυτή είναι η Ελλάδα που αγαπώ. Αυτή είναι η Ελλάδα στην όποια έχω εμπιστοσύνη.
  
  
  Ίσως ηχεί σαν κλισέ, αλλά πολλοί ισχυρίζονται ότι η μουσική είναι μια διεθνής κοινή ανθρώπινη γλώσσα η οποία ξεπερνά τα σύνορα. Πραγματικά πιστεύετε ότι μπορείτε να επικοινωνήσετε με ανθρώπους διαφορετικών πολιτισμών μέσα από τις συνθέσεις σας;  Αν ναι, πώς αυτή η επικοινωνία επιτυγχάνεται;
  
  Πιστεύω πως η μουσική μπορεί να αγγίξει τον καθένα. Αυτό πουκάνω όταν συνθέτω κιόταν παίζω έργα μεγάλων σνυθετών από το παρελθόν, όπως του Brahms, τείνω να συνειδητοποιώ ότι, κατά κάποιο τρόπο, η γλώσσα της μουσικής είναι κάτι που δεν χρειάζεται να ειπωθεί. Η καρδιά σου, η ψυχή σου απλά αισθάνονται. Το καλύτερο παράδειγμα είναι ότι η NASA, κάποτε θέλησε να στείλει ένα δορυφόρο για να ελέγξει την ύπαρξη εξωγήινη ζωής έβαλε μουσική του Μπαχ ως μέσο επικοινωνίας. Θα μπορούσαμε να δούμε μπαλλέτο, να διαβάσουμε λογοτεχνία ή να δούμε θέατρο, αλλά η μουσική είναι πάνω απ’ όλες τις γλώσσες. Έτσι, αναφερόμενος και στο προηγούμενο ερώτημά σας, θεωρώ ότι οι κυβερνήσεις ανά τον κόσμο έχουν χάσει κάτι τρομακτικό. Προωθούν το διαδίκτυο και την τεχνολογία αλλά ξεχνούν ότι ο Μέγας Αλέξανδρος για να κτίσει την αυτοκρατορία του, το πρώτο πράγμα πο έκανε ήταν να φέρει καλλιτέχνες μαζί του από το χώρο του θεάτρου, της γλυπτικής και της μουσικής. Αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να κερδίσει τον πόλεμο. Τελευταία, οι κυβερνήσεις που όλοι έχουμε στην πραγματικότητα παραμερίζουν τις τέχνες, θεωρώντας ότι αυτές δεν επηρεάζουν την οικονομία. Αυτό είναι απολύτως λάθος. Οι τέχνες είναι η μεγαλύτερη επίδραση στον πληθυσμό. Γι’ αυτό θα είμαι λιγάκι σαρκαστικός. Όταν βλέπω μικρά παιδιά, χιλιάδες μικρά κορίτσια στην Αμερική τα οποία έχουν τη Lady Gaga ως πρότυπο και προσπαθούν να τη μιμηθούν, νομίζω ότι πρέπει να αναρωτηθούμε εάν αυτό είναι ένα καλό παράδειγμα που προωθούμε για τα παιδιά μας. Δυστυχώς, δεν το σκεφτόμαστε, γιατί είναι θέμα χρημάτων, εν τέλει. Πρόκειται απλά για τη λειτουργία του μηχανισμού και είναι λυπηρό. Από την άλλη βλέπουμε τις χώρες μας σε οικονομική ύφεση, ανίκανες να ανακάμψουν. Έτσι η εκπαίδευση, η μουσική, οι τέχνες, ο κινηματογράφος, το θέατρο, η ζωγραφική έχουν πνευματικές αξίες που μπορούν να κάνουν μια κοινωνία δυνατή και καλύτερη. Απλά πρέπει να δούμε τη κατάληξη των αποφάσεων που διαφορετικές κυβερνήσεις παίρνουν. Πάντοτε ξαφνιάζομαι όταν μια νέα κυβέρνηση έρχεται στην εξουσία σε όλο τον κόσμο και προωθεί την εκπροσώπηση όλων των ειδών μουσικής, όπως η ποπ, η τζαζ και άλλες, αλλά πάντοτε χωρίς την  κλασσική μουσική. Και πάντοτε ρωτώ γιατί… Γιατί ο ήρωας του σήμερα θα πρέπει να είναι το συγκρότημα των U2; Δεν έχω κάτι εναντίον τους, αλλά αυτό το είδος δεν είναι αρκετό. Θα δούμε λοιπόν ποια θα είναι η κατάληξη. Για παράδειγμα εντυπωσιάστηκα όταν είδα τι έκανε ένας άνδρας, όπως ο Μιχάλης Κακογιάννης, εδώ, με αυτό το όμορφο πολιτιστικό κέντρο και είμαι σίγουρος ότι αυτός ο σημαντικός άνδρας έχει πάθος και αγάπη για τις τέχνες. Διαφορετικά δεν θα το είχε πράξει. Έχει εισπράξει ευγνωμοσύνη από την κυβέρνηση αυτός ο άνθρωπος; Δεν είμαι σίγουρος. Νομίζω ότι δίνουμε πολύ προσοχή στην ασημαντότητα, τόσο ώστε κάποιες φορές να ξεχνούμε ότι η κοινωνία χτίζεται από την εκπαίδευση και τον πολιτισμό.
  
  
  Αν σας ζητούσα να τιτλοφορήσετε την εμφάνισή σας στο ΙΜΚ, ποιος θα ήταν αυτός ο τίτλος; Πως θα χαρακτηρίζατε αυτή την ευκαιρία να συναντήσετε το ελληνικό κοινό ξανά; Τι να περιμένουμε από εσάς;
  
  Θα είναι ένα ξεχωριστό ρεσιτάλ στο οποίο θα παρουσιάσω τη μουσική μου. Θα είναι ένα ρεσιτάλ από την ψυχή μου. Θα εκφράσω τον εσωτερικό μου κόσμο, τις μοίχειες πτυχές μου, θα έλεγα, και κάποια μικρά κομμάτια του εαυτού μου που ο κόσμος δεν γνωρίζει τόσο καλά. Έτσι ελπίζω ότι θα είναι ενδιαφέρον για το κοινό. Αλλά σίγουρα, είναι πολύ συγκινητικό για εμένα να παίξω αυτά τα έργα που είναι αφιερωμένα στο Χρήστο Λαμπράκη, τον οποίο αγάπησα ιδιαίτερα καθώς υπήρξε ομέντοράς μου στην Ελλάδα. Είναι ο άνθρωπος που με βοήθησε πολύ και είναι θλιβερό το ότι δεν είναι μαζί μας πια. Γι’ αυτό το λόγο, θα παρουσιάσω ένα πολύ ιδιαίτερο κομμάτι γι’ αυτόν, ακριβώς επιδιή υπήρξε πρίγκηπας, ένας μεγάλος άνδρας.
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΤΟΥ ALAIN LEFEVRE ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
  
  

  • 
  • 
  • 
• ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ 30 Δεκεμβρίου 2010 Θανάσης Σαράντος: Ο Παπαδιαμάντης με ταρακούνησε Συνέντευξη στην Αγγελική Καρυστινού και στο elculture
  Η εταιρεία θεάτρου «Ηθικόν Ακμαιότατον» τιμά την επέτειο 100 ετών από τον θάνατο του Σκιαθίτη συγγραφέα και ανεβάζει εκ νέου φέτος την παράσταση ‘Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ’ μια δραματοποιημένη διήγηση από τον Θανάση Σαράντο, βασισμένη στο ομότιτλο κλασικό διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851-1911) στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης στις 8 & 9 Ιανουαρίου 2011.
  
  Ακολουθεί ένα απόσπασμα της συνέντευξης του Θανάση Σαράντου στην Αγγελική Καρυστινού και στο elculture.
  
  Γιατί  επέλεξες σήμερα να ανεβάσεις τον «Αμερικάνο» του Παπαδιαμάντη;
  Καταρχάς, πρέπει να πω ότι ο Παπαδιαμάντης με ταρακούνησε. Ο «Αμερικάνος» είναι ένα κείμενο του 1891. Ο Παπαδιαμάντης ήταν δημοσιογράφος και δημοσίευε στην εφημερίδα «Το Άστυ» ανήμερα των Χριστουγέννων χριστουγεννιάτικα διηγήματα-  ένα από αυτά ήταν και ο «Αμερικάνος».  Είχε τόση επιτυχία που αναδημοσιεύτηκε και την επόμενη μέρα. Η ιστορία έχει να κάνει με έναν Έλληνα μετανάστη στην Αμερική, που έχει χάσει κάθε επαφή με τον τόπο του, τη Σκιάθο,και την επιστροφή στην πατρίδα για να βρει το μεγάλο του έρωτα... Είναι ένας φόρος τιμής στους Έλληνες μετανάστες.  Ο συγκεκριμένος ήρωας δούλευε ως επιστάτης σε φυτείες, οι Έλληνες τότε έκαναν τη δουλειά σκλάβων, πολλοί χάθηκαν κιόλας στην Αμερική. Αυτός βέβαια είχε βγάλει χρήματα. Η έννοια της μετανάστευσης με κέντρισε, γιατί κι εγώ με έναν τρόπο ήμουν μετανάστης 4 χρόνια στην Αμερική και στο Βερολίνο όπου σπούδαζα. Εκείνα τα χρόνια αισθάνθηκα τι σημαίνει νόστος. Το άλλο θέμα του κειμένου, είναι ο ιδανικός έρωτας. Αυτός αγαπούσε μια γυναίκα και γύρισε για να τη βρει, χωρίς να ξέρει αν αυτή τον περιμένει. Τελικά έχει happy end η ιστορία… Ο ήρωας είναι λίγο σαν Οδυσσέας: περιπλανήθηκε, ταξίδεψε και γυρνάει πίσω στην Πηνελόπη του. Φυσικά η γλαφυρή και απαστράπτουσα γλώσσα του κειμένου με μάγεψε. Είναι ένα διήγημα που έχει εισχωρήσει σε μεγάλος βάθος. Δεν θα ήταν υπερβολικό αν έλεγα ότι ο Παπαδιαμαντής είναι ο δικός μας Ντοστογιέφσκι. Ο ίδιος μάλιστα διάβαζε και μετέφραζε Ντοστογιέφσκι. Το παραγνωρίζουμε αυτό. Ο ίδιος ο Παπαδιαμάντης αδιαφορούσε για τη δόξα και όλα αυτά, ήταν πολύ λιτός. Δεν ήθελε, δεν επιζητούσε τη δημοσιότητα, δεν ήθελε καν να τον φωτογραφίζουν. Αυτός είναι ένας ακόμα λόγος που ασχολήθηκα με το έργο του. Ο Παπαδιαμάντης είναι τόσο κόντρα με τη δική μας εποχή του φαίνεσθαι, που το διάβασμα και μόνο του έργου του μου έφερε  μια ηρεμία μέσα μου. Δεν ξεκίνησα για να κάνω παράσταση, ξεκίνησα μελετώντας αυτό τον σπουδαίο συγγραφέα, μετά ήρθαν όλα τα υπόλοιπα.
  
  Τι είναι τελικά αυτό που λέμε πατρίδα;
  Για μένα πατρίδα είναι η γλώσσα μου. Ο ήρωας νοσταλγεί τη γλώσσα του. Ένας άνθρωπος που ζει μακριά από τη χώρα του τη νοσταλγεί. Γιατί είναι δύσκολο να εκφραστείς σε μια άλλη γλώσσα. Βέβαια, όπου γης και πατρίς. Τώρα, σε αυτή την εποχή που το χρήμα δημιουργεί πατρίδες, μπορεί κάποιος να νιώσει πολίτης του κόσμου. Και ειδικά σε αυτή την κατάσταση που έχουν ονομάσει κρίση και δεν ξέρω σε τι κρίση θα μας οδηγήσει, νιώθω την ανάγκη να υπάρξει ο δικός μας πολιτισμός. Είναι η πρώτη φορά που δουλεύω με ένα τέτοιο κείμενο. Τα ελληνικά κείμενα είναι πολύ σημαντικά για το θέατρο, είναι μια εικόνα της δικής μας κοινωνίας, του τι σκεφτόμαστε. Και υπάρχουν και σύγχρονοι συγγραφείς που το αναδεικνύουν αυτό, και πιάνουν τον παλμό, όπως ο Δήμου, οι αδερφοί Κούφαλη, ο Σερέφας, ο Κατσικονούρης.. Εμένα η ανάγκη μου είναι να βρω τέτοια κείμενα. Και έχει φανεί ότι ελληνικά κείμενα μπορούν να γίνουν και εμπορικές επιτυχίες. "Το δείπνο της Ιοκάστης",ας πούμε, έπιασε τον παλμό της εποχής, πέρα από το γεγονός ότι έπαιζε μια σπουδαία ηθοποιός, η Σοφία Φιλιππίδου.
  
  Μου είπες ότι ο ήρωας ψάχνει τον ιδανικό του έρωτα. Πιστεύεις ότι μπορεί να υπάρξει αυτό το ιδανικό που περιγράφει η τέχνη;
  Νομίζω ότι το ιδανικό συμπυκνώνεται σε μια στιγμή που έχει ζήσει ο καθένας μας και θα την κουβαλάει μέχρι την τελευταία του πνοή. Βέβαια, στην τέχνη που μεγεθύνει τη ζωή μπορεί να υπάρξει ιδανικός έρωτας. Πιστεύω όμως ότι μπορεί να υπάρξουν ζευγάρια που ζουν τον ιδανικό έρωτα κάποια στιγμή, αλλά δεν ξέρω αν αυτό διαρκεί. Μακάρι να υπάρχουν τέτοια ζευγάρια… Δεν ξέρω…
  
  Πώς ξεπερνάς την αφηγηματικότητα του κειμένου και του προσδίδεις θεατρική διάσταση;
  Ο Παπαδιαμάντης χρησιμοποιεί τη γλώσσα της εποχής  του, αλλά έχει απίστευτη θεατρικότητα, έχει ακτινογραφήσει την ψυχοσύνθεση των ηρώων του. Εγώ παίζω όλα τα πρόσωπα με πολύ απλά μέσα: με ένα κασκόλ που γίνεται και μαντήλι, για παράδειγμα. Παίζω τα πρόσωπα, αλλά δεν ταυτίζομαι με τους ήρωες, μέσα από την αφήγηση ζωντανεύουν επί σκηνής όλα τα πρόσωπα του κειμένου. Σε αυτό βοηθάει και η μουσική του Λάμπρου του Πηγούνη που παίζει ζωντανά πιάνο. Το πιάνο επίσης γίνεται πολλά πράγματα. Κάποια στιγμή, ο Λάμπρος παίζει και ηλεκτρονική μουσική από ένα λάπτοπ και έτσι αναπλάθουμε την ιστορία: ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος, γιατί ήρθε, ποια είναι τα χαλάσματα του σπιτιού του…
  
  Σε δυσκόλεψε η γλώσσα του Παπαδιαμάντη;
  Ναι, η εκμάθηση της γλώσσας ήταν από τα πιο δύσκολα στάδια. Δε σε παίρνει να ξεφύγεις από το κείμενο, είναι σαν παρτιτούρα. Δεν μπορείς να αφαιρέσεις τίποτα, είναι τόσο μουσικό αυτό το κείμενο. Μέσα από αυτό ο Παπαδιαμάντης περνάει όλο του το είναι, ακόμα και την πολιτική του άποψη. Με μια λέξη μόνο μιλάει για την εποχή του. Η Ελλάδα τότε ήταν σε ορισμένες περιοχές υπό την κατοχή των Τούρκων και ο Παπαδιαμάντης γίνεται και χρονογράφος της εποχής του. Έπρεπε να καταλάβω τι συνέβαινε τότε, αλλά κυρίως ήθελα να βρω τι είναι σημερινό: και σημερινό είναι οι σχέσεις των ανθρώπων.
  
  Σκηνοθετείς παίζεις και έχεις και μάλιστα ένα μονόλογο… Τρεις δυσκολίες σε μια παράσταση...
  Ναι, ακριβώς… Εγώ βασικά ασχολούμαι με το λόγο. Και για μενα αυτό είναι το σημαντικό στο θέατρο: οι ηθοποιοί και οι σκηνοθέτες είναι δίαυλοι για να περάσει το κείμενο στο θεατή. Και όταν λέω λόγο, εννοώ τη σκέψη που υπάρχει πίσω από τις λέξεις, όχι μόνο αυτό που ακούγεται. Ο λόγος είναι σαν ένα παγόβουνο και πίσω του κρύβονται πολλά πράγματα. Θα ήθελα  βέβαια να βλέπω τον εαυτό μου την ώρα που παίζω, αλλά νομίζω ότι ο κάθε ηθοποιός έχει ένα τρίτο μάτι. Η δική μου οπτική πάνω στο κείμενο ήταν ότι δεν ήθελα να κρυφτώ από το κοινό. Γι’ αυτό και πολλές φορές του απευθύνομαι. Ως πρόθεση έχω να περάσω το κείμενο, χωρίς να το κάνω νια-νια. Θεωρώ ότι οι θεατές είναι συμπαίκτες μου με έναν τρόπο.
  
  Για να διαβάσετε ολόκληρη τη συνέντευξη πατήστε εδώ
  
  

  • 
• ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011 Δωρεάν στάθμευση στο εμπορικό κέντρο athensheart σε θεατές παραστάσεων του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης
  Από την 1η Φεβρουαρίου 2011 ξεκίνησε και επίσημα η συνεργασία του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης με το εμπορικό κέντρο athensheart (Πειραιώς 180, κόμβος Χαμοστέρνας) βάσει της οποίας οι  θεατές των παραστάσεων του ΙΜΚ δικαιούνται δωρεάν στάθμευση στο parking του εμπορικού κέντρου, εφ΄όσον υπάρχει διαθεσιμότητα  θέσεων, την ημέρα της παράστασης με την επίδειξη του εισιτηρίου της παράστασης.
  
  Η διαδικασία είναι απλή. Οι θεατές, μετά την παράσταση και πριν παραλάβουν το όχημά τους, θα πρέπει να ανταλλάξουν το εισιτήριο της παράστασης με μια απόδειξη για τα ειδικά αυτόματα ταμεία από το Γραφείο Εξυπηρέτησης Πελατών που βρίσκεται στο 1ο υπόγειο πριν από την έξοδο του parking, του εμπορικού κέντρου athensheart.  
  
  Όροι Χρήσης:
  1)Σε περίπτωση που κάποιος δεν έχει μαζί του το εισιτήριο της παράστασης, ή αρνηθεί να το επιδείξει στον υπάλληλο του parking, δεν θα δικαιούται την εν λόγω παροχή και θα πρέπει πληρώσει κανονικά το αντίτιμο του εισιτηρίου στάθμευσης στα ειδικά αυτόματα ταμεία.
  2)Η δωρεάν στάθμευση ισχύει μόνο για τη συγκεκριμένη μέρα της παράστασης και η έξοδος των οχημάτων  πρέπει να γίνεται ως την 1.30 π.μ. Σε περίπτωση που η έξοδος γίνει μετά τις 1.30 π.μ,  θα ισχύει κανονικά η χρέωση του parking σύμφωνα με τον τιμοκατάλογο που είναι σε ισχύ.
  3)Ισχύουν οι Γενικοί και Ειδικοί Όροι Στάθμευσης Οχημάτων εντός του Χώρου Στάθμευσης Αυτοκινήτων «athensheart Park».
  
  

  • 

  • Γενικοί & Ειδικοί Όροι Στάθμευσης στο athensheart [αρχείο pdf, 145,4 kb]
  • Τιμοκατάλογος σε ισχύ [αρχείο pdf, 273,4 kb]

  ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

  • athensheart
  • Πρόσβαση στο athensheart
• ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011 Αφιέρωμα στον Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα με τη συμπλήρωση 75 χρόνων από τον θάνατο του
  Ο σκηνοθέτης Γιάννης Ιορδανίδης ανοίγοντας το αφιέρωμα του εορτασμού των 75 χρόνων από τον θάνατο  του κορυφαίου Ισπανού ποιητή Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, στο  Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης,  παρουσιάζει   την παράσταση   “Η Τελευταία Μέρα”,  θεατρική σύνθεση, που γεννήθηκε από πεζά και άλλα κείμενα των Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα και  Ραφαέλ Μαρτίνεθ Ναδάλ, που γοήτευσαν τον  σκηνοθέτη και προχώρησε στη  δραματοποίησή τους και σε μια παράσταση όπου ο θεατής συναντάται μ΄ ένα κείμενο που αφορά στην τελευταία ημέρα του Λόρκα στη Μαδρίτη, ένα μήνα περίπου πριν από τον τραγικό θάνατό του στις 19 Αυγούστου 1936, όπως την αφηγείται ο άνθρωπος που διέσωσε το μέχρι τότε άγνωστο χειρόγραφο του έργου "Το Κοινό".
     
  Φράση κλειδί του έργου: "Όταν φεύγουμε ταξίδι ή όταν λέμε καληνύχτα σ΄ ένα πρόσωπο που αγαπάμε, πάντα σκεφτόμαστε το θάνατο που παραμονεύει. Νιώθω φρίκη και μόνο στην ιδέα πως κάποια στιγμή θα πρέπει να αποχαιρετήσω και τον ίδιο μου τον εαυτό". Φ. Γκ. Λόρκα
  
  Το έργο "Η Τελευταία Μέρα" περιγράφει το τραγικό δίλημμα του Φ. Γκ. Λόρκα για το αν πρέπει να μείνει στη Μαδρίτη ή να φύγει στη Γρανάδα, όπου τελικά έγινε και η σύλληψή του λίγες μέρες αργότερα και η εκτέλεσή του από τις φασιστικές δυνάμεις.
  
  Ο Γ. Ιορδανίδης σκηνοθετικά πλησίασε το έργο με ένα τρόπο απλό και ποιητικό, προσπαθώντας μέσα από μία κινηματογραφική δομή να αποτυπώσει πάνω στη σκηνή τις τελευταίες ημέρες του Λόρκα, κι εκείνο το "απίστευτο προαίσθημα θανάτου που τον συντρόφευε σ΄ όλη του τη ζωή".
  
  Μέσα σε ένα συναισθηματικά φορτισμένο σκηνικό, ο Λόρκα είναι ένα πρόσωπο της φαντασίας και υπάρχει μέσα από τις μνήμες του φίλου του Ραφαέλ, που γίνεται ο μοναδικός μάρτυρας της αγωνίας του, για τη ζωή του και τα έργα του. Ένα συγκινητικό ντοκουμέντο που καθρεφτίζει τον παραλογισμό ενός εμφυλίου που δεν δίστασε μέσα από το φανατισμό να δολοφονήσει έναν Ποιητή.
  
  Εκτός από τη σκηνοθεσία ο Γιάννης Ιορδανίδης υπογράφει και τη σύνθεση του θεατροποιημένου αυτού κειμένου, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια υπογράφει ο Γιάννης Μετζικώφ, τη μουσική ο Θοδωρής Οικονόμου, φωτισμούς η Μελίνα Μάσχα και βοηθοί σκηνοθέτη είναι οι Αλέξανδρος Ραπτοτάσιος και Σωτήρης  Καρκαλέμης. Τους δύο βασικούς ρόλους ερμηνεύουν ο Όθωνας Μεταξάς και ο Ορέστης Σοφοκλέους.
  
  Με τίτλο Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΛΟΡΚΑ σημειώνει ο Γ. Ιορδανίδης:
  
  "Με τον Λόρκα είχα πάντα μια πολύ τρυφερή σχέση και ένας απ’ τους λόγους ήταν και ο παράλογος βίαιος θάνατος του ποιητή στα χρόνια του εμφυλίου της Ισπανίας.
  Τα ποιήματά του και κάποια απ’ τα πιο γνωστά θεατρικά του έργα, που υπήρχαν στη βιβλιοθήκη του σπιτιού μας, ήταν πάντα καλή συντροφιά κι ένα από τα παράθυρα που μ’ άφηνε να ταξιδεύω, στα νεανικά μου χρόνια. Έτσι σιγά σιγά δημιουργήθηκε και η συλλογή που περιλαμβάνει όλες τις εκδόσεις των θεατρικών έργων και  ποιημάτων  του Λόρκα στην Ελλάδα.
  Αργότερα… πολύ αργότερα ανέβασα έργο του στη σκηνή. Ήταν ο “Ματωμένος Γάμος” – με Μάνα την Βαλάκου, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος – που τον πλησίασα μέσα από μια σύγχρονη σκηνοθετική άποψη, προβάλλοντας έναν  Λόρκα σκληρό και βίαιο,  όπως είναι και η εποχή μας.
  Το αφιέρωμα αυτό, στο “Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης” για τα 75 χρόνια από την εκτέλεση του ποιητή – που σίγουρα δεν έχει ανάγκη επετείους για να υπάρχει – ας γίνει μια μικρή κατάθεση αγάπης και θαυμασμού σε ένα φίλο… Γιατί από ποιόν άλλο να τρέξει και να ζητήσει κανείς βοήθεια στις δύσκολες στιγμές, παρά από έναν Ποιητή… "
  
  Στα πλαίσιο αυτού του αφιερώματος ο σκηνοθέτης θα διευθύνει, επίσης, και  ένα Master Class  με θέμα: “Η Απόγνωση και η Βία στον Ματωμένο Γάμο” (Τέσσερα 5ωρα σεμινάρια – workshops) για νέους ηθοποιούς και σπουδαστές Δραματικών Σχολών. Θα προσεγγίσει τους ρόλους του “Ματωμένου Γάμου”  μέσα από μια σύγχρονη  υποκριτική οπτική που αποκαλύπτει μια άλλη διάσταση του έργου  αναζητώντας  αναλογίες με το σήμερα. Το Master Class θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 12, την Κυριακή 13, το Σάββατο 19 και την Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011 (12:00 - 17:00). Πληροφορίες-Εγγραφές στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.
  
  Στη συνέχεια προγραμματίζονται ακόμη και άλλες εκδηλώσεις όπως μία Έκθεση Βιβλίου με θέμα “Φ. Γκ. Λόρκα: 65 Χρόνια στις Ελληνικές Εκδόσεις (1945-2011)”  και ένα Κινηματογραφικό αφιέρωμα.
  
  Πληροφορίες για την παράσταση εδώ
  

  • 
• ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ Από 20 Ιανουαρίου 2011 και για λίγες μόνο παραστάσεις Γκρης Ηλέβεν... Ζώντας στην Ελλάδα του 2011 Από τον Γιώργο Νανούρη
  Η μόδα επιτάσσει greeklish, αλλά εκείνος γράφει στην αγγλική γλώσσα με ελληνικούς χαρακτήρες και τολμά να διαβάσει την ελληνική πραγματικότητα του 2011 μέσα από τις προσδοκίες, τις επιθυμίες, τις εμπειρίες, αλλά κυρίως, τα συναισθήματα του κάθε ενός από εμάς. Ο Γιώργος Νανούρης, ένας από τους πλέον σημαντικούς εκπροσώπους της νέας γενιάς στα θεατρικά, και όχι μόνο, δρώμενα της χώρας, υπογράφει τη σκηνοθεσία και πρωταγωνιστεί, μαζί με τον Γιώργο Καραμίχο την Ανδριάνα Μπάμπαλη αλλά και ακόμη 18 εθελοντές ηθοποιούς, στην παράσταση Γκρης Ηλέβεν, η οποία παρουσιάζεται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από τις 20 Ιανουαρίου του 2011. Μέσα από 9 σκηνές ή αλλιώς, 9 ιστορίες και 5 τραγούδια, επιχειρεί να αποτυπώσει τα συναισθήματα όλων, όσοι ζούμε την καθημερινότητα της Ελλάδας, στο σήμερα.
  
  Σκηνές ή αλλιώς σκέψεις της καθημερινής μας ζωής, φτιάχνουν -σε ένα διαφορετικό χώρο- μιαν αλλιώτικη παράσταση με λόγο, τραγούδι και μουσική. Μια παράσταση που επιχειρεί να καταγράψει τις ανατροπές που βιώνουμε όλοι μας στο χώρο της εργασίας, στα οικονομικά μας, στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, ανατροπές που ο Γιώργος Νανούρης θέτει στο επίκεντρο της προσοχής μας, μιλώντας και τραγουδώντας γι’ αυτές στη θεατρική σκηνή πια.
  
  Πρόκειται για μια σύγχρονη επιθεώρηση, η οποία αρθρώνεται γύρω από 9 ιστορίες, οι περισσότερες εκ των οποίων έχουν γραφεί από τον ίδιο το Γιώργο Νανούρη. Για την παράσταση έχουν γράψει, ο Γιώργος Καραμίχος και η Όλια Λαζαρίδου από ένα κείμενο, ενώ χρησιμοποιήθηκε επίσης ένα απόσπασμα από τις «Αγγελίες» της Κικής Δημουλά και ένα ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη. Συνεκτικό στοιχείο της παράστασης αποτελεί το τραγούδι, καθώς η Ανδριάνα Μπάμπαλη ερμηνεύει Χατζιδάκι, Σέμση και άλλους δημιουργούς, συμβάλλοντας και αυτή, με τον δικό της τρόπο στη δημιουργία ενός κολάζ που επιχειρεί να αντικατοπτρίσει την Ελλάδα του 2011.
  
  «Ο λόγος που ξεκίνησα ήταν γιατί ήθελα κάτι να πω για όλο αυτό που γίνεται γύρω μας. Πάντα όταν σκηνοθετώ για αυτό το κάνω. Γιατί κάτι με έχει τσιγκλήσει. Και ο μόνος τρόπος είναι αυτός. Δεν έχω ούτε λεφτά να μοιράσω, ούτε κάποια δύναμη να βγω στα κανάλια και να φωνάζω. Ο μόνος τρόπος που έχω να πω αυτό που αισθάνομαι για αυτό που συμβαίνει στην πόλη μου και στη χώρα μου είναι τούτος εδώ και μόνο. Οπότε αυτό μπορώ και αυτό κάνω.»
  

  Γιώργος Νανούρης στην Νατάσσα Μαστοράκου
  (Απόσπασμα Εφημ. Metropolis)
  

  
  

  • 
  • 
  • 
• ΠΡΟΣΕΧΩΣ Από 26.01.2011 έως 26.02.2011 ΕΝΑΣ ΜΗΝΑΣ ΓΙΑ... “ΚΑΚΕΣ ΠΑΡΕΕΣ”
  Με έμπνευση έργα που έχουν να πουν πολλά και αφορμή ''to know us better'', μια μεγάλη καλλιτεχνική παρέα βάζει στόχο να γεμίσει δημιουργικά τα βράδια μας. Βραβευμένοι σκηνοθέτες, παραγωγοί και ηθοποιοί επτά ταινιών από τέσσερις ηπείρους παρουσιάζουν τις τελευταίες τους ταινίες και ετοιμάζονται να συνομιλήσουν και να συναναστραφούν με ηθοποιούς, σκηνοθέτες, ζωγράφους, χορογράφους, μουσικούς, φωτογράφους και χορευτές από την Ελλάδα. Στη διάρκεια του μήνα περισσότεροι από 50 δημιουργοί θα επικοινωνήσουν τις δημιουργίες τους και θα συναντηθούν με το κοινό.
  
  Η έννοια της παρέας και της αλληλεπίδρασης ανάμεσα στις τέχνες δίνει την αφορμή για να ξεκινήσουν «συνομιλίες» των καλλιτεχνών που προωθούν τη σύμπραξη διαφορετικών μεταξύ τους ερεθισμάτων.
   
  Σκηνοθέτες όπως ο Tayfun Pirselimoglu (Tουρκία), o  Luc Dionne (Καναδάς), ο  Burhan Qurbani (Γερμανία), o Σέρβος Nikola Lezaic (Σερβία), ο  Drago Sholev (Βουλγαρία), ο  Hou Chi-Jan (Ταϊβάν), αλλά και o Γιάννης Διαμαντόπουλος μαζί με εκπροσώπους της νέας γενιάς των Ελλήνων – και όχι μόνο – μικρομηκάδων ''συζητούν'' με το κοινό μέσα από τις ταινίες τους.
   
  Εικαστικοί όπως ο Χάρης Κοντοσφύρης, ο Ανδρέας Λόλης, ο Αθανάσιος Μπερούτσος, ο Μανώλης Μεραμπελιώτης. ο Παναγιώτης Δανιηλόπουλος, ο Νίκος Μάρκου και ο Κωνσταντίνος Τσώλης  μαζί με τους Τούρκους Ismail Necmi και τον σκηνοθέτη  Tayfun Pirselimoglu εκθέτουν επιλεγμένα έργα τους.
   
  H χορευτική ομάδα ''Κι όμως κινείται'' με τη παράστασή της «IL paRЯaiso» και με χορευτές τους Γιώργο Αμέντα, Παυλίνα Ανδριοπούλου,  Βασίλη Δήμα, Χριστόφορο Μακατσώρη, Χρυσάνθη Μπαδέκα, Καμίλο Μπεντανκόρ, Μαρία Λουΐζα Παπαδοπούλου και Χριστίνα Σουγιουλτζή, ακροβατεί ανάμεσα στο φως και στον παράδεισο και προβάλλει πάνω στη σκηνή τις δυνατότητες του ανθρώπινου σώματος.
  
  Η σκηνοθέτης Έλλη Παπακωνσταντίνου μαζί με τους ηθοποιούς Αθηνά Μαξίμου, Άντριαν Φρίλινγκ και Ελευθερία Γεροφωκά προσκαλούν «Στην Κουζίνα της Πλαθ – Viciousness in the Kichen», μια ξεχωριστή θεατρική performance. Μαζί τους, η χορογράφος Αμάλια Μπέννετ και ο μουσικός Λάμπρος Πηγούνης σε ad hoc ηχητικές διαδράσεις με αγαπημένα σκεύη μαγειρικής.
   
  Τριάντα ημέρες γεμάτες διαφορετικά είδη τεχνών που μπλέκονται μεταξύ τους δημιουργικά, ένας μήνας όπου οι κακές καλλιτεχνικές παρέες θα δημιουργήσουν τέχνη μέσα από το "μαζί" και που θα κλείσει πανηγυρικά με δυο συναυλίες, των Drog A Tek και των ERASERS καθώς και ένα πάρτι έκπληξη!
  
  ΟΙ ΔΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ
  
  30 διπλές κινηματογραφικές προβολές
  (7 ταινίες μικρού και 7 ταινίες μεγάλου μήκους)
  
  Θεατρική performance
  (4 παραστάσεις)
  
  Συναυλία
  (4 παραστάσεις)
  
  Χορός (3 παραστάσεις)
  
  Έκθεση ζωγραφικής, γλυπτικής και φωτογραφίας
  
  9 Masterclasses
  
  Το πρόγραμμα αναλυτικά με ένα κλικ εδώ
  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΠΡΟΣΕΧΩΣ Ιανουάριος 2011 2011: Καλή χρονιά με νέες προκλήσεις για δημιουργία!
  Για όλους εμάς, τους ανθρώπους και συνεργάτες του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, ο ερχομός του νέου χρόνου φέρνει νέες προκλήσεις για δημιουργία. Έτσι, λοιπόν, δίπλα σε νέα καλλιτεχνικά ρεύματα, κοντά στους νέους δημιουργούς, αλλά και, πάντοτε, μαζί με το αθηναϊκό κοινό, κοιτούμε τη νέα χρονιά με αισιόδοξο βλέμμα και παρουσιάζουμε ένα ακόμη πιο ενδιαφέρον πρόγραμμα για όλους. Ο Ιανουάριος δίνει το στίγμα των όσων θα ακολουθήσουν με σημαντικά δρώμενα από όλους, σχεδόν, τους τομείς της καλλιτεχνικής δραστηριότητας.
  
  Στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, ο πολιτισμός και οι τέχνες είναι απαραίτητες περισσότερο από ποτέ και γι' αυτό ξεκινούμε το 2011 δυναμικά στηρίζοντας νέους καλλιτέχνες και ενδιαφέρουσες δημιουργίες.
  
  Δίνοντας, ξεκάθαρα, δείγμα γραφής με τις πολλαπλές του δράσεις το 2010, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, που έχει χαρακτηρισθεί από πολλούς ως "το πιο ζωντανό" Ίδρυμα της πόλης, περιμένει και τη νέα πολύ δύσκολη χρονιά τους φίλους του, νέους και μεγαλύτερους καλλιτέχνες και δημιουργούς, νέους και μεγαλύτερους φιλότεχνους, για να τους προσφέρει μια ανάσα ζωής και δημιουργίας, προβληματισμού και ψυχαγωγίας μέσα από τις εκθέσεις του, τις θεατρικές παραστάσεις, το παιδικό πρόγραμμα, τα σεμινάρια, τα ειδικά projects και τα φεστιβάλ που παρουσιάζει.
  
  Ευχές από όλους μας και το 2011 να φέρει δύναμη, υγεία, ελπίδα και πίστη στις δυνατότητές μας!
  

  
  ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
  
  

  • 
• ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 2010 - 2011 Καλλιτεχνικά Δρώμενα για Παιδιά & Εφήβους
  Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης υπηρετώντας με αγάπη και υπευθυνότητα το χώρο του παιδικού θεάματος, σας καλωσορίζει στο νέο του πρόγραμμα μέσα από πλήθος παραστάσεων που απευθύνονται στους μικρούς του φίλους.
  
  Φιλοξενώντας πρωτότυπες καλλιτεχνικές παραστάσεις και καλλιτέχνες που πρεσβεύουν νέες τεχνικές, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης επιδιώκει να προσφέρει ψυχαγωγικές και εκπαιδευτικές παραστάσεις με υψηλή ποιότητα.
  
  Κυριακές με Κουκλοθέατρο, παιδικές θεατρικές παραστάσεις, εργαστήρια, προβολές κινηματογράφου που προσεγγίζουν βασικές έννοιες και αξίες της ανθρώπινης ύπαρξης και περνούν μηνύματα για τη ζωή, είναι μερικά από τα πολιτιστικά δρώμενα που περιλαμβάνονται στο Παιδικό Πρόγραμμα. Η συμμετοχή σε κάθε μια από τις παραστάσεις αφυπνίζει τις συνειδήσεις των παιδιών, συμβάλλει στην ανάπτυξη της φαντασίας και της συναισθηματικής νοημοσύνης.
  
  Σας προσκαλούμε να παρακολουθήσετε τις παραστάσεις μας μαζί με τα παιδιά σας ή να οργανώσετε μια επίσκεψη με τη σχολική σας τάξη.
  
  

  
  

  ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΠΙΟ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΙΣ ΠΑΙΔΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ.
  
  ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΤΙΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
  
  ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ UNIMA HELLAS ΓΙΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ
  

  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
• ΕΚΔΗΛΩΣΗ Δευτέρα 27 & Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2010 Γιατί... η Mουσική των Χριστουγέννων είναι Μπαρόκ! Εορταστική Εκδήλωση του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης
  Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης υποδέχεται τη γιορτή των Χριστουγέννων με τη λαμπρότητα που της αρμόζει και παρουσιάζει μια εορταστική εκδήλωση με κοντσέρτα μπαρόκ για φλάουτο, φλάουτο με ράμφος, σύνολο εγχόρδων και μπάσο κοντίνουο των Μπαχ, Βιβάλντι, Χέντελ και Τέλεμαν.
  
  Άλλωστε, η Mουσική των Χριστουγέννων είναι Μπαρόκ! Καταξιωμένοι, λοιπόν, και διεθνούς φήμης σολίστ, όπως η Ναταλία Γεράκη στο φλάουτο και ο Δημήτρης Κούντουρας στο φλάουτο με ράμφος, ηγούνται ενός μοναδικού συνόλου εγχόρδων που αναλαμβάνει να μας χαρίσει όμορφες μουσικές στιγμές, εμπνευσμένες από την ατμόσφαιρα των ημερών.
  
  Σολίστ: ΝΑΤΑΛΙΑ ΓΕΡΑΚΗ - φλάουτο  &  ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΝΤΟΥΡΑΣ - φλάουτο με ράμφος
  
  Κείμενα – Αφήγηση: ΆΝΝΑ ΣΑΚΑΛΗ
  
  Σύνολο εγχόρδων:
  ΦΑΝΗ ΒΟΒΩΝΗ - βιολί, ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΙΛΙΩΡΗ - βιολί, ΑΓΓΕΛΑ ΓΙΑΝΝΑΚΗ - βιόλα, ΙΑΣΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ - βιολοντσέλο, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΙΓΚΑΣ - κοντραμπάσο, ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΣ – τσέμπαλο
  
  
  Πρόγραμμα:
  
  JOHANN SEBASTIAN BACH (1685-1750)
  Ouverture από τη Σουίτα αρ.2 σε Σι ελάσσονα, BWV 1067
  για φλάουτο, έγχορδα και μπάσο κοντίνουο
  Grave-Allegro-Lentement
  
  ANTONIO VIVALDI (1678-1741)
  "La Notte" (η Νύχτα) - Κοντσέρτο αρ.2 σε Σολ ελάσσονα,
  op.10 RV 439
  για φλάουτο με ράμφος, έγχορδα και μπάσο κοντίνουο
  Largo, Presto, Largo, Presto, Largo (Il Sonno), Allegro
  
  ANTONIO VIVALDI (1678-1741)
  "Il Gardellino" (η Καρδερίνα) - Κοντσέρτο αρ.3 σε Ρε μείζονα, op.10 RV 428
  για φλάουτο, έγχορδα και μπάσο κοντίνουο
  Allegro, Cantabile, Allegro
  
  GEORG FRIEDRICH HAENDEL (1685-1759)
  Τρία Μινουέτα από την Μουσική των Νερών
  Menuet I σε σολ μείζονα, Menuet II σε σολ μείζονα,
  Menuet III σε σολ ελάσσονα
  για φλάουτο με ράμφος, έγχορδα και μπάσο κοντίνουο
  
  GEORG PHILIPP TELEMANN (1681-1767)
  Κοντσέρτο σε Μι ελάσσονα, TWV 52: e1
  για φλάουτο με ράμφος, φλάουτο, έγχορδα και μπάσο κοντίνουο
  Largo, Allegro, Largo, Presto
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ Η Mουσική των Χριστουγέννων είναι Μπαρόκ! ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
  

  • 
• ΣΥΝΑΥΛΙΑ Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010 «ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΟΙ» του Θανάση Πολυκανδριώτη τιμούν τους μεγάλους λαϊκούς και τον Μιχάλη Κακογιάννη
  Μας συγκίνησαν όλους στην Τελετή Έναρξης της Ολυμπιάδας του 2004, στην Αθήνα, όπου κατόρθωσαν να κερδίσουν και τον παγκόσμιο θαυμασμό. Τώρα, το σύνολο μπουζουκιών «ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΟΙ» του Θανάση Πολυκανδριώτη, αποδίδουν φόρο τιμής στους μεγάλους λαϊκούς, αλλά και στον Μιχάλη Κακογιάννη, επί σκηνής.
  
  Μια μοναδική συναυλία, την Τετάρτη 22 του Δεκέμβρη, μας καλεί να αναπολήσουμε τους μεγάλους της ελληνικής μουσικής, τραγουδώντας ξανά, Τσιτσάνη,  Βαμβακάρη, Μπαγιαντέρα, Μητσάκη, Καλδάρα και άλλους, σε διασκευές του αξέχαστου Μάνου Χατζιδάκι. Παράλληλα, «Οι Επόμενοι» τιμούν το στιχουργό Μιχάλη Κακογιάννη με την παρουσίαση τεσσάρων παλαιών και δύο νέων μελοποιημένων από το Θανάση Πολυκανδριώτη τραγουδιών του, ενώ ο ίδιος ο συνθέτης θα συμπράξει σε ένα τραγούδι έκπληξη.
  
  Στο πρώτο μέρος της Συναυλίας θα παιχτεί όλο το έργο «Σκληρός Απρίλης του ‘45» του Μάνου Χατζιδάκι. Πρόκειται για 11 τραγούδια των Τσιτσάνη,  Βαμβακάρη,  Μπαγιαντέρα,  Μητσάκη, Καλδάρα κτλ, διασκευασμένα από τον μοναδικό Μάνο Χατζιδάκι και σολίστ στο μπουζούκι τον Θανάση Πολυκανδριώτη, έργο που πρώτο-κυκλοφόρησε το 1972.
  
  Στο δεύτερο μέρος «Οι Επόμενοι» τιμούν το στιχουργό Μιχάλη Κακογιάννη με την παρουσίαση τεσσάρων παλαιών και δύο νέων μελοποιημένων από το Θανάση Πολυκανδριώτη τραγουδιών, σε στίχους Μ. Κακογιάννη.
  
  Το μουσικό Σύνολο των μπουζουκιών συνοδεύει επί σκηνής μια κιθάρα, ένα κλασικό μπάσο και ένας κρουστός.
  
  Στο τραγουδιστικό μέρος εκτός από τα ίδια τα παιδιά συμμετέχει και η νεαρή τραγουδίστρια Χριστίνα Μιχαλάκη.
  
  Διευθύνει και συμπράττει σε ένα τραγούδι έκπληξη ο Θανάσης Πολυκανδριώτης.
   
  Ο Καλλιτεχνικός – Μουσικός Σύλλογος «Οι Επόμενοι» ξεκίνησε το 1993 από την ανάγκη του Θανάση Πολυκανδριώτη να μεταδώσει την αγάπη του για τα λαϊκά όργανα στους νέους ανθρώπους και μέσω αυτών να συσπειρώσει όσους πραγματικά αγαπούν τη λαϊκή – μουσική παράδοση. Σήμερα, αριθμεί 280 ενεργά μέλη, 16 έως 35 ετών, από όλη την Ελλάδα. 
  
  Το μουσικό σύνολο μπουζουκιών «Οι Επόμενοι» είχε την τιμή να συμμετάσχει στην τελετή έναρξης των XXVIII Ολυμπιακών Αγώνων «ΑΘΗΝΑ 2004», κερδίζοντας τον παγκόσμιο θαυμασμό.
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ Οι «Επόμενοι» του Θανάση Πολυκανδριώτη παίζουν και τραγουδούν ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
• ΧΟΡΟΣ Από Σάββατο 18 έως Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2010 CRACK: Η νέα χορογραφία της βραβευμένης ομάδας χορού Ζήτα
  Λίγο πριν παρουσιάσουν τη νέα τους δουλειά, υπό τον τίτλο CRACK, από τις 18 έως τις 21 Δεκεμβρίου 2010 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, η ομάδα χορού «Ζήτα» και η Ίρις Καραγιάν διακρίθηκαν με το πρώτο βραβείο χορογραφίας (Jarmila Jerabkova Award 2010) του New Europe Festival της Πράγας. Πρόκειται για ένα φεστιβάλ που αναγνωρίζεται ως ένα από τα κορυφαία όσων είναι αφιερωμένα στο σύγχρονο χορό και το χοροθέατρο και διοργανώνεται από το Divadlo Duncan Centre της Τσεχίας.
  
  Από αυτό το Σάββατο, λοιπόν, αφήστε τις αισθήσεις σας να εισέλθουν στο συνεχώς εναλλασσόμενο σύμπαν του CRACK και εξερευνήστε το αποτέλεσμα συνεργασίας μεταξύ της βραβευμένης χορογράφου Ίριδας Καραγιάν, του εικαστικού Νίκου Παπαδημητρίου και του μουσικού Νίκου Βελιώτη, σε ένα σύγχρονο έργο που μελετά την σχέση ΟΜΑΔΑΣ ≠ ΜΟΝΑΔΑΣ.
  
  Το έργο προτρέπει τον θεατή να εισέλθει με τις αισθήσεις του σε μια εκ νέου οργάνωση χώρου. Σχημάτα και μορφές προβάλουν και μεταλλάσσονται, σώματα και άλλα δομικά στοιχεία του έργου προκύπτουν ως μεμονωμένες μονάδες σύνθεσης και ολοκληρωμένα σύνολα. Έντονες ρυθμικές καταστάσεις που ορίζουν την κίνηση οδηγούν σε συσσώρευση δράσεων αλλά και παύση αυτών.
  
  Οι συνθήκες που δημιουργούνται προκαλούν την μετακίνηση και αλληλεπίδραση των χορευτών, καθώς τελικά ο χώρος και αυτό που τον καταλαμβάνει ταυτίζονται. Η ίδια η δράση λειτουργεί ως αντιπαράθεση τάξης - αταξίας, ομάδας - μονάδας, ενός εν δυνάμει συστήματος που αναπτύσσεται μέσα στο πλέγμα του χωροχρόνου σαν ένα σύμπαν που εναλλάσσεται συνεχώς.
  
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ CRACK ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ 10, 11, 12 & 17, 18, 19 Δεκεμβρίου 2010 Breath: Τα μικρά έργα του Samuel Beckett σε μια ενιαία παράσταση Από την OmIcrOn 2, μια εταιρεία για τις τέχνες
  Γνωρίστε τον Samuel Beckett μέσα από τα μικρά του έργα, αλλά για πρώτη φορά, σε μια ενιαία παράσταση, χάρη στην σύγχρονη και ανατρεπτική ματιά σπουδαίων, στον τομέα τους, συντελεστών. Ο Σταύρος Τσακίρης παρουσιάζει το θεατρικό έργο Breath σε νέα μετάφραση της  Δήμητρας Πετροπούλου, από το Σάββατο 10 Δεκεμβρίου και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.
  
  Μαζί του, ο Γιάννης Μετζικώφ δημιουργεί τα κοστούμια και η Ελευθερία Ντεκώ τους φωτισμούς, ενώ η παράσταση οργανώνεται πάνω σε εικαστικές εγκαταστάσεις - δημιουργίες καλλιτεχνών της νέας γενιάς, όπως του Αντώνη Βολανάκη, του Γιάννη Διαμάντη, της Ελευθερίας Ντεκώ και του Αλέξανδρου Ψυχούλη.
  
  Όπως ο ίδιος ο σκηνοθέτης τονίζει, το Breath είναι ένα κείμενο, στο οποίο, μέσα σε μια κινούμενη εικόνα και δυο ήχους, ο Beckett συμπύκνωσε τη φιλοσοφία του, αλλά και ολόκληρο το θεατρικό του σύμπαν. Αυτό το μικρό έργο αποτελεί και τον καμβά για την παράστασή που έχει τον γενικό τίτλο “Breath”, ενώ, σαν ομόκεντροι κύκλοι αναπτύσσονται και τα άλλα μικρά του έργα ξεδιπλώνοντας τον άγριο σαρκασμό και τη σκοτεινή, χιουμοριστική ματιά του Νομπελίστα συγγραφέα.
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ BREATH ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕ ΈΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΧΟΡΟΣ Από Πέμπτη 9 έως Κυριακή 12 Δεκεμβρίου 2010 IL paRRaiso / Παράδεισος: Νέα χορογραφία από τους κι όμΩς κινείται, για λίγες μόνο παραστάσεις
  Γνώριμοι των φίλων του σύγχρονου χορού, αναμένεται να ενθουσιάσουν, ξανά, όλους εκείνους που θα έχουν την τύχη να παρακολουθήσουν τη νέα τους δουλειά από την Πέμπτη 9 έως και την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου 2010. Η ομάδα σύγχρονου χορού κι όμΩς κινείται, μετά την επιτυχημένη παράσταση Purgatorio, παρουσιάζει τη νέα της χορογραφία στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, υπό τον τίτλο IL paRЯaiso/ Παράδεισος.
  
  Αυτή τη φορά, λοιπόν, η αφορμή δίδεται από το 3ο μέρος της Commedia Dante Alighieri, σε ό, τι αφορά στην τοπογραφία και στους δραματικούς χαρακτήρες. Το αποτέλεσμα μοιάζει να υπόσχεται συναρπαστικές στιγμές για όλους τους λάτρεις του σύγχρονου χορού. Oι κι όμΩς κινείται έχουν ήδη αφήσει το στίγμα τους στα καλλιτεχνικά δρώμενα και αυτό μοιάζει αρκετό, για να έχουμε όλοι μας τις υψηλότερες των προσδοκιών για τη νέα τους πρόταση.
  
  Πρόκειται για μια συνεργασία καλλιτεχνών με διαφορετική κινησιολογική πληροφορία, ομάδα σύνθετων σωματικών παραστάσεων, όπου συναντιούνται ο χορός με το τσίρκο και την performance.
  
  Μέσα στη δομή μιας ενιαίας και ολοκληρωμένης παράστασης, βασισμένης στη σωματική δράση και έκφραση των ερμηνευτών αφομοιώνονται τεχνικές του τσίρκο σε ό,τι αφορά τη δημιουργία και αξιοποίηση του τρισδιάστατου χώρου και το εκφραστικό φάσμα των ερμηνευτών, καθώς και την επικοινωνιακή ιδιαιτερότητα της performance.
  
  «Στόχος της εργασίας μας είναι η στοιχειοθέτηση ενός προσωπικού λεξιλογίου με την ενσωμάτωση της ιδιαίτερης ταυτότητας του κάθε ερμηνευτή, όχι σαν μια παράταξη δεξιοτήτων αλλά με τη μορφή μιας ομαδικής διαδικασίας διαμόρφωσης, σε σχέση με τις αισθητικές αποφάσεις για την εκάστοτε έρευνα.»
  
  «Προσανατολιζόμαστε σε συμπράξεις - συνεργασίες με άλλες καλλιτεχνικές ομάδες ή άτομα στο στάδιο της παρουσίασης ή της προετοιμασίας ενός έργου, καθώς και σε μεθόδους παρουσίασης σε θεατρικούς και μη χώρους παρακινούμενοι από την παράδοση του τσίρκο και της performance, ως αισθητική απόφαση, αλλά και αναζητώντας την επαφή με ανθρώπους, οι οποίοι δε σχετίζονται με τις παραδοσιακά θεατρικές σκηνές.»
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
  

  • 
• ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 3.12.2010 Ακυρώνεται για τεχνικούς λόγους, το κινηματογραφικό αφιέρωμα με τίτλο «ΜΑΖΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ»
  Ακυρώνεται για τεχνικούς λόγους, το κινηματογραφικό αφιέρωμα με τίτλο «Μαζί ενάντια στη Φτώχεια».
  
  Το αφιέρωμα θα παρουσιαζόταν από το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης σε συνεργασία με την Ταινιοθήκη της Ελλάδας και του Ιδρύματος «Μιχάλης Κακογιάννης», στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Έτους για την Καταπολέμηση της Φτώχειας, το Σάββατο 4 και την Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010, στο ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης».
  
  
• ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ BAZAAR Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010 Μεγάλο Χριστουγεννιάτικο BAZAAR για το Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας από το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
  Ένα μεγάλο Χριστουγεννιάτικο BAZAAR για το Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας από το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.
  Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010, από τις 11:00 έως τις 21:00
  

  
  
  Το Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας ιδρύθηκε το 1889 με σκοπό την περίθαλψη ορφανών και άπορων κοριτσιών και αποτελεί ένα από τα παλαιότερα, ιστορικά Ιδρύματα της Ελλάδας στον τομέα της κοινωνικής μέριμνας, της αλληλεγγύης και  της προστασίας παιδιών ευπαθών κοινωνικών ομάδων, με πολύτιμο έργο.
  
  Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης στο πλαίσιο αξιών και τις στάσεις ζωής που πηγάζουν από την αντίληψη “etsi” της Ρ. Σεντούκα, ξεκινά μία νέα ενότητα δράσεων με τον τίτλο «etsi γιατί μπορούμε» και με στόχο την ευαισθητοποίηση κοινού και φορέων σε μια κατεύθυνση περισσότερο συνειδητοποιημένης κοινωνικής παρουσίας όλων.
  
  Έτσι, το φετινό Bazaar του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, εκτός από τη διάθεση πολλών και διαφορετικών αντικειμένων σε χαμηλές τιμές, θα πλαισιώνεται και από παράλληλες εκδηλώσεις όπως: προβολές και δρώμενα, εμπνευσμένα από τον χαρακτήρα του Bazaar αλλά και την ατμόσφαιρα των ημερών.
  
  Βιβλία, dvd, cd, παιχνίδια, χριστουγεννιάτικα είδη, ημερολόγια, χειροποίητα κοσμήματα, καλλιτεχνικά αντικείμενα, είδη δώρων, ρούχα, γλυκά και πολλά, πολλά ακόμα είδη.
  
  
  Παράλληλες εκδηλώσεις:
  •    Χορωδία ΚΑΠΗ Δήμου Ταύρου με χριστουγεννιάτικα τραγούδια στη 13.00
  •    Προβολές ταινιών στις 13:30 (ΣΑΜΠΡΙΝΑ - Από τον βραβευμένο με OSCAR σκηνοθέτη Billy Wilder), 16:00 
  •    Παραστάσεις Κουκλοθέατρου 11:00, 17:30
  
  
  Συμμετέχουν:
  •    Ελευθερουδάκης (βιβλία)
  •    Νικολέττα Τσιάμα (κοσμήματα)
  •    Εν Πλω editions (βιβλία, παιχνίδια, χριστουγεννιάτικα είδη)
  •    Ρόδάνθη Σεντούκα etsi αντικείμενα
  •    Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας (ημερολόγια)
  •    ΚΑΠΗ Δήμου Ταύρου (ημερολόγια, χριστουγεννιάτικα είδη)
  
  Αντικείμενα και προϊόντα τους προσφέρουν οι:
  •    Kraft foods Hellas
  •    Βενέτης Α.Β.Ε.Ε.Τ.
  •    SATO
  •    Styling Club
  •    Minos EMI
  •    New Star DVD 
  •    Mika
  •    Attrattivo
  •    Oltre Mare
  •    Toi Moi
  •    Athens Heart
  •    ΚΟΑΝ
  •    EROS
  •    ΜΟΥΓΕΡ
  •    ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ Π. ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ
  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ 1 έως 30 Δεκεμβρίου 2010 "Shades of Love" - Έκθεση Φωτογραφίας και Προβολές Βίντεο του Δημήτρη Γέρου πάνω σε ποιήματα του Κ. Π. Καβάφη
  Για πρώτη φορά, το ελληνικό κοινό θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει την φωτογραφική δουλειά του Δημήτρη Γέρου σε μια έκθεση με τίτλο "Shades of Love". Με την ιδιαίτερη ματιά του, μέσω του φωτογραφικού του φακού ο Δημήτρης Γέρος «εικονογραφεί» ποιήματα του Κ.Π. Καβάφη δίνοντας τους νέα διάσταση.
  
  Σημαντικοί άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, όπως οι βραβευμένοι με Νόμπελ λογοτεχνίας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές και Ναγκίμπ Μαχφούζ, ο πολυμεταφρασμένος στην Ελλάδα συγγραφέας Γκορ Βιντάλ, ο συγγραφέας και ακαδημαϊκός Μισέλ Τουρνιέ, ο σημαντικότερος εν ζωή Μεξικανός συγγραφέας Κάρλος Φουέντες, οι βραβευμένοι αμερικανοί συγγραφείς Έντμουντ Γουάιτ και Ρίτσαρντ Χάουαρντ, ο φιλόσοφος Ζάν Μποντριγιάρ, οι διάσημοι εικαστικοί καλλιτέχνες Τζεφ Κουνς, Αρμάν, Τομ Γουέσελμαν, ο σκηνοθέτης Κλάιβ Μπάρκερ, η ηθοποιός Ολυμπία Δουκάκη, παραδέχονται την ιδιαίτερη σχέση τους με την ποίηση του Κ.Π. Καβάφη και ποζάρουν στον φακό του πιο «ποιητικού» φωτογράφου όπως έχει χαρακτηρισθεί από τον Τζον Γουντ, του Δημήτρη Γέρου.
  
  Η έκθεση θα φιλοξενηθεί από τη 1 έως τις 30 Δεκεμβρίου 2010. Στα εγκαίνια της έκθεσης, την Τετάρτη 1η Δεκεμβρίου 2010, στις 20:00, θα μιλήσει ο Μιχάλης Κακογιάννης.
  
  Στην έκθεση θα παρουσιαστεί μια επιλογή 35 ασπρόμαυρων φωτογραφιών μεγάλου μεγέθους από συνολικά 70 φωτογραφίες. Πάνω σε μερικές από τις φωτογραφίες θα προβάλλεται βίντεο με τον εικονιζόμενο να απαγγέλλει το ποίημα για το οποίο έχει ποζάρει δημιουργώντας έτσι την ψευδαίσθηση πως ξαφνικά οι φωτογραφίες ζωντανεύουν.
  
  Οι φωτογραφίες τυπώθηκαν σε βιβλίο μεγάλου σχήματος, 170 σελίδων, το οποίο μόλις κυκλοφόρησε στα Αγγλικά από τις εκδόσεις Insight του Σαν Φρανσίσκο. Τον πρόλογο του βιβλίου έχει γράψει ο σημαντικότερος εν ζωή Αμερικανός δραματουργός Έντουαρντ Άλμπη και την εισαγωγή ο αμερικανός ποιητής και τεχνοκριτικός Τζον Γουντ.
  
  To βιβλίο θα διατίθεται στο πωλητήριο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, κατά τη διάρκεια της έκθεσης, αλλά και στα ελληνικά βιβλιοπωλεία.
  
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ "Shades of Love" ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
  
  

  • 
• ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ Από Δευτέρα 29 Νοεμβρίου έως Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου 2010 Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης παρουσιάζει "ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ"
  Μια εικαστική πρόταση (μελέτη) πάνω στη σχέση της μουσικής με το χρώμα. Μια ιστορία που έρχεται από πολύ παλιά και απασχόλησε μουσικούς, ζωγράφους και αρχιτέκτονες. Γιατί όπως λέει ο Kandinsky: “Το μάτι μπορεί να ακούσει και το αυτί μπορεί να δει”
  
  Η έκθεση θα φιλοξενηθεί στο foyer του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης από τις 29 Νοεμβρίου έως τις 30 Δεκεμβρίου με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. Όσοι παρευρεθούν στα εγκαίνια της έκθεσης, τη Δευτέρα 29 Νοεμβρίου και ώρα 21:00, θα έχουν την ευκαιρία να ακούσουν ζωντανά μουσικές του Λουκιανού Κηλαηδόνη στο mcf Bar - Restaurant, στον 3ο όροφο του Πολιτιστικού Κέντρου.
  
  
  

  ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - Πως ξεκίνησαν...
  
  Όλα ξεκίνησαν από το φαινόμενο που λέγεται συναισθησία. Ως συναισθησία (εκ του συν και του αίσθησις), ονομάζουμε τη μη φυσιολογική (με την έννοια ότι εμφανίζεται σπάνια), νευρολογική κατάσταση κατά την οποία ένας, κατά τα άλλα υγιής άνθρωπος, βιώνει δύο ή και περισσότερες αισθήσεις ταυτόχρονα. Ένα ερέθισμα, το οποίο εγείρει μια συγκεκριμένη αίσθηση, ακούσια εγείρει και μια επιπλέον αίσθηση. Με απλά λόγια, αν βρίσκετε λίγο «αλμυρό» το ορθογώνιο τρίγωνο που σχεδιάσατε, για να αποδείξετε το Πυθαγόρειο Θεώρημα, τότε μάλλον είστε συναισθητικός (πολύ πιο ενδιαφέρον από το να είστε συναισθηματικός).
  
  Μουσική – Χρωματική συναισθησία
  Αντιστοίχηση των τονικών υψών (π.χ. Do, Re…) με συγκεκριμένα χρώματα. Δεν βλέπουν όλοι οι μουσικά-χρωματικά συναισθητικοί τα ίδια χρώματα, (π.χ. το χρώμα του Re του Messiaen διαφέρει από αυτό του Scriabin). Αισθανόμουνα το φαινόμενο, δεν ήξερα όμως, ούτε την ονομασία του, ούτε ότι αυτό συνέβαινε και σε άλλους ανθρώπους.
  
  Ήθελα μια αντιστοίχηση αντικειμενική, που να βασίζεται στους νόμους της φυσικής. Ήμουνα σίγουρος, πως υπάρχει σχέση, της συχνότητας του ήχου, με το μήκος κύματος του χρώματος. Το έψαξα και το προχώρησα, όσο μπορούσα, με στοιχεία, που ζήτησα από φίλους. Έναν μουσικό (ήχος) και έναν φωτιστή (χρώμα). Βρισκόμαστε στο 2001. Εκ των υστέρων, διαπίστωσα, ότι ήμουν πολύ κοντά σ’ αυτό που, χιλιάδες χρόνια πριν, είχε διατυπώσει ο Πυθαγόρας, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι θεοσοφιστές και σχετικά πρόσφατα (γύρω στο 1850) η Madame Helena Blavatsky.
  
  Έτσι άρχισαν όλα. Είπα: αφού οι νότες έχουν χρώματα, θα τις βάλω στη σειρά, και θα φτιάξω κοσμήματα, που θα είναι τραγούδια. Έψαξα λοιπόν για χάντρες, που να έχουν περίπου το σχήμα των πλήκτρων του πιάνου (παραλληλόγραμμο). Στην ουσία δηλαδή: Τα χρωματιστά τραγούδια είναι ένα θαρραλέο βήμα, προς τα μπροστά.
  
  

  Λουκιανός Κηλαηδόνης
  

  
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ "ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ" ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
  

  • 
  • 

  ΔΙΑΒΑΣΤΕ

  • «Λουκιανισμός, ένα κίνημα τέχνης και ζωής - Ιστορική αναδρομή, στιγμιότυπα και ορισμός» από τον Μάριο Σπηλιόπουλο, Καθηγητή της ΑΣΚΤ [αρχείο doc, 52,7 kb]
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ 8.02.2011 Ο Ταϊβανέζος σκηνοθέτης Hou-Chi Jan κάνει… "ΚΑΚΕΣ ΠΑΡΕΕΣ" στην Αθήνα ΕΝΑΣ ΜΗΝΑΣ ΓΙΑ... ΚΑΚΕΣ ΠΑΡΕΕΣ
  Έχει συνδέσει αριστοτεχνικά στην ταινία του ''One day'' που θα προβληθεί στις ''Κακές παρέες'', στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, το όνειρο με την πραγματικότητα.
  
  Ο Ταϊβανέζος σκηνοθέτης Hou-Chi Jan, ένας από τους πιο ταλαντούχους εκπροσώπους του σύγχρονου ασιατικού σινεμά, θα βρίσκεται από το πρωί της Πέμπτης, 10 Φεβρουαρίου, στην Αθήνα, μαζί με την παραγωγό της ταινίας “Οne day'', Chen Chun Wung, προκειμένου να παρευρεθούν στις προβολές του φιλμ του, που έκανε ιδιαίτερη αίσθηση στο περσινό φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.
  
  Ο σκηνοθέτης θα βρίσκεται στην πόλη για μια εβδομάδα ενώ αυτό το Σάββατο 12/2 στις 18.00 στην αίθουσα του κινηματογράφου στο Ίδρυμα ''Μιχάλης Κακογιάννης'' θα δώσει και Μasterclass μαζί με τον σκηνοθέτη της ταινίας Podslon, που επίσης προβάλλεται στις ‘’Κακές παρέες’’, Drago Sholev με δωρεάν είσοδο για το κοινό.
  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΑΤΡΟΥ Από Σάββατο 20 Νοεμβρίου 2010 έως Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2010 1ο LOW BUDGET FESTIVAL ή, αλλιώς, Τέχνη σε εποχές χαμηλού budget! Από το www.tospirto.net
  10 ομάδες, 10 έργα, 30 παραστάσεις και 60 ηθοποιοί αφήνουν το αποτύπωμά τους στα θεατρικά δρώμενα της πόλης. Το 1ο LOW BUDGET FESTIVAL γίνεται πραγματικότητα από τις 20 Νοεμβρίου του 2010 και για έναν ολόκληρο μήνα, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, προσφέροντας χώρο σε νέες, ανατρεπτικές προσεγγίσεις του Θεάτρου, ώστε να δοθεί, αντίστοιχα, βήμα έκφρασης σε νέους δημιουργούς. Όπως σημειώνει ο ίδιος ο εμπνευστής του φεστιβάλ, ο Λάκης Λαζόπουλος, «θα συναντήσουμε τους κορυφαίους της νέας γενιάς του θεάτρου, οι οποίοι παλεύουν εδώ και καιρό χωρίς φοβερές επιχορηγήσεις, τους δημιουργούς που καλούνται να δώσουν πνοή στο ξεκίνημα αυτό, όλους αυτούς που καλούνται να φωτίσουν το θέατρο σε αυτή τη δύσκολη περίοδο για όλους.»
  
  
  Πρόκειται για μια σημαντική πρωτοβουλία και παραγωγή της νέας πολιτιστικής ιστοσελίδας του Λάκη Λαζόπουλου, www.tospirto.net, στο πλαίσιο της οποίας, 10 Ελληνικές Θεατρικές Ομάδες παρουσιάζουν τις νέες τους παραγωγές, έχοντας στη διάθεσή τους προϋπολογισμό μόλις €500. Έτσι δίνεται στο αθηναϊκό κοινό η δυνατότητα να παρακολουθήσει τις νέες θεατρικές τάσεις, τους σκηνοθέτες και τις ομάδες που ξεχώρισαν στη θεατρική σκηνή του τόπου, μαζί, σε ένα φεστιβάλ που φιλοδοξεί να αποδείξει πως η φαντασία και το ταλέντο αρκούν για να ασκήσει κανείς την Τέχνη του σε εποχές χαμηλού budget.
  
  
  Οι δέκα παραστάσεις παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο κοινό και είναι αναθέσεις του www.tospirto.net.
  
  
  ΑbΟvo,  «Τζάμπα Ελλάδα», 20, 21, 22/11
  Pequod, «Από το φίφτυ φίφτυ στον έρωτα», 23, 24, 25/11
  Γιάννης Καλαβριανός, «Πάσχα», 26, 27, 28/11
  Γιώργος Νανούρης, «15 λεπτά»,  29, 30/11 & 1/12
  Σοφία Καραγιάννη, «Κραχ»,  2, 3, 4/12
  Κώστας Γάκης,  «Η Σκάλα», 5, 6, 7/12
  Ευριπίδης Λασκαρίδης, «Κορίτσι μπαταρία», 8, 9, 10/12
  Βασίλης Μαυρογεωργίου, «Άμλετ»,  11, 12, 13/12
  VASISTAS, «Contol freak» 14, 15, 16 /12
  Blitz, «Γαλαξίας», 17, 18, 19 /12
  
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ LOW BUDGET FESTIVAL ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΧΟΡΟΣ 17-18, 21-22 & 27-28 Νοεμβρίου 2010 Ένα «Τρίπτυχο Σύγχρονου Χορού από το Ισραήλ», για πρώτη φορά στην Ελλάδα
  Χορός, χορός και… χορός στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, αυτή τη φορά από το Ισραήλ. Τρεις συναρπαστικές παραστάσεις, τρείς διακεκριμένοι δημιουργοί, τρεις ευκαιρίες να γνωρίσουμε διαφορετικές γλώσσες σωματικής έκφρασης. Απολαύστε τρία ανεπανάληπτα διήμερα στη διάρκεια του Νοεμβρίου, ένα «Τρίπτυχο Σύγχρονου Χορού από το Ισραήλ» που μας φέρνει αντιμέτωπους με σύγχρονους προβληματιμούς αλλά και με παντοτινά συναισθήματα.
  
  Ο ταλαντούχος χορογράφος Arkadi Zaides απευθύνεται σε εμάς με ένα πολιτικό έργο, μέσα από μια ιδιαίτερη χορογραφία και αναζητά έναν τόπο ελπίδας, έναν τόπο για όλους, έναν τόπο Quiet. Ενώ οι χορογράφοι Niv Sheinfeld και Oren Laor ξαναδιαβάζοντας το κλασικό και πάντα επίκαιρο αριστούργημα "Ποιός φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ" δημιουργούν την παράσταση “Post-Martha”, ένα σημείο συνάντησης  του κόσμου του σύγχρονου χορού με εκείνον του θεάτρου. Βέβαια, δε θα μπορούσε να απουσιάζει η Yasmeen Godder, η χορογράφος με το έντονο προσωπικό στιλ, που αυτή τη φορά και στο τελευταίο της έργο Love Fire, τολμά να αποκαλύψει την ταυτότητα του άνδρα και της γυναίκας. Εξερευνώντας τα όρια των ρόλων τους σε μία σχέση, κλείνοντας το μάτι σε στερεότυπα, φαντασιώσεις αλλά και στη ρομαντική εικονοποιία μας καλεί να δούμε τα πράγματα μέσα από μια οπτική, που όπως πάντα τη χαρακτηρίζει η ποιητική διάθεση, η τόλμη, το ταλέντο, ο ρομαντισμός, το χιούμορ αλλά και ένα φρέσκο χορογραφικό λεξιλόγιο.
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ «ΈΝΑ ΤΡΙΠΤΥΧΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΧΟΡΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ» ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010 Bicycle Film Festival... για πρώτη φορά στην Ελλάδα
  Η Αθήνα συμπράτει με τις μητροπόλεις του κόσμου και… όλα αρχίζουν να κινούνται πάνω σε δύο τροχούς γύρω από έναν κοινό σκοπό. Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης συμμετέχει στην μεγαλύτερη γιορτή των φίλων του ποδηλάτου και καλωσορίζει, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το Bicycle Film Festival, ένα διεθνές φεστιβάλ, στην 10η επέτειο παρουσίας του στα πολιτιστικά δρώμενα του πλανήτη.
  
  Η μουσική, η μόδα, οι εικαστικές τέχνες και κυρίως ο κινηματογράφος αγκαλιάζουν τη σύγχρονη ποδηλατική κουλτούρα και εμπνέονται από το ολοένα και πιο προσφιλές μεταφορικό μέσο του σύγχρονου, αστικού τρόπου ζωής, παγκοσμίως.
  
  Στις αίθουσες του Πολιτιστικού Κέντρου του Ιδρύματος, το Σάββατο 13 και Κυριακή 14 Νοεμβρίου, θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πρόγραμμα προβολών, ενώ την Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου, εγκαινιάζεται η εικαστική έκθεση SPOKED! με θέμα και φυσικά έμπνευση, το ποδήλατο. Παράλληλα, την Κυριακή 14 του Νοέμβρη, το ΙΜΚ παρουσιάζει κανονικά το πρόγραμμά του και μπαίνει στο κλίμα των ημερών παρουσιάζοντας την έκτακτη προεκλογική παράσταση κουκλοθεάτρου, «Το Παραβάν», με ελεύθερη είσοδο για το κοινό από τους ΦΤΟΥΞΕΛΕΥΤΕΡΙΑ και ΤΣΙΡΚΟΛΕΛΕΤΑ.
  
  BICYCLE FILM FESTIVAL
  
  Ξεκίνησε στην Νέα Υόρκη πριν από 10 χρόνια και πλέον το Bicycle Film Festival ταξιδεύει σε περισσότερες από 30 χώρες σε όλο τον κόσμο ετησίως. Από τις 11 έως τις 14 Νοεμβρίου θα βρεθεί για πρώτη φορά και στην Αθήνα, με ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πρόγραμμα που περιλαμβάνει προβολές, ποδηλατοβόλτες, ποδηλατικούς αγώνες, BMX επιδείξεις, parties, συναυλίες και μια εικαστική έκθεση με θέμα και έμπνευση το ποδήλατο.
  
  Η τελευταία θα φιλοξενηθεί στο φουαγιέ καθώς και τον 2ο όροφο του Ιδρύματος, και σε αυτήν συμμετέχουν γνωστοί εικαστικοί. Ανάμεσά τους οι: Χάρης Κοντοσφύρης, Pino Pandolfini, Αντώνης Βολανάκης, Θοδωρής Προδρομίδης, Ολυμπία Τοπτσίδου, Γεωργία Δεσύλλα, αλλά και νέοι δραστήριοι εκπρόσωποι διαφόρων τάσεων της ποδηλατικής κουλτούρας όπως οι: Piranha, λόκαλ/athens, Βαγγέλης Παράβας, Φοίβος Παπαδόπουλος, Σοφία Αργυρού και άλλοι.
  
  Το βάρος βέβαια του Φεστιβάλ πέφτει στο εκλεκτικό πρόγραμμα των προβολών του, που φέτος περιλαμβάνει ταινίες όπως οι: “Birth Of Big Air” σε παραγωγή Spike Jonze για τον θρύλο του BMX Matt Hoffmann, "Riding the Long White Cloud” για μια παρέα pro skateboarders σε ένα skate trip με ποδήλατα, "Line of Sight” για τον θρύλο των alleycat races Lucas Brunelle, "Cyclocross Meeting” για αυτούς που αρέσκονται στις λάσπες καθώς και την πολυαναμενόμενη fixed gear ταινία “Empire”.
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΤΟΥ BICYCLE FILM FESTIVAL ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕ ΈΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ SPOKED!, ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ BICYCLE FILM FESTIVAL ME ΈΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
  
  ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΤΑΚΤΗ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ «ΤΟ ΠΑΡΑΒΑΝ» ΜΕ ΈΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2010 Ο Μιχάλης Κακογιάννης προλογίζει την ταινία "Γλυκιά Πατρίδα"
  Η ταινία Γλυκιά Πατρίδα (Sweet Country) του Μιχάλη Κακογιάννη προβάλλεται αυτό το Σάββατο 30 Οκτωβρίου 2010, στις 21:20, παρουσία του σκηνοθέτη και του συνθέτη Σταύρου Ξαρχάκου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, στο πλαίσιο του Αφιερώματος ο Ελληνικός Κινηματογράφος της δεκαετίας του ’80 του 23ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου. Ο Μιχάλης Κακογιάννης θα προλογίσει την ταινία και θα μας ταξιδέψει σε κινηματογραφικές μνήμες μιας δεκαετίας που υπήρξε η μεταβατική περίοδος και για πολλούς είναι ίσως η πιο κρίσιμη στην ιστορία του ελληνικού σινεμά.
  
  
  H ταινία απεικονίζει τα οδυνηρά γεγονότα της δικτατορίας της Xιλής μετά τη δολοφονία του Προέδρου της, Σαλβαντόρ Aλιέντε και την κατάληψη της εξουσίας από τον Στρατηγό Πινοσέτ. H δράση επικεντρώνεται σε δύο οικογένειες που παγιδεύονται από τους στρατιωτικούς.
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ "ΓΛΥΚΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ" ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
  

  • 
• ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ 20 Οκτωβρίου 2010 23ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου
  Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης καλωσορίζει, στις αίθουσες του Πολιτιστικού του Κέντρου, το 23ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου και μαζί του, όλους τους σινεφίλ της πόλης. Φέτος, για 2η συνεχόμενη χρονιά, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης φιλοξενεί έναν μεγάλο αριθμό από τις 100 και πλέον ταινίες που επιλέχθηκαν για να προβληθούν στο πλαίσιο του Πανοράματος. Μεταξύ άλλων, αυτή τη φορά, οι πραγματικοί λάτρεις του ευρωπαϊκού και όχι μόνο σινεμά, μπορούν να ταξιδέψουν σε κινηματογραφικές στιγμές που θα αναβιώσουν μνήμες και θα μας ξανασυστήσουν σημαντικές ταινίες του μακρινού αλλά και του πρόσφατου παρελθόντος. Στη σκοτεινή αίθουσα του Ιδρύματος μπορεί κανείς να απολαύσει Αφιέρωμα στον Ελληνικό Κινηματογράφο της Δεκαετίας του ’80, Αφιέρωμα: Spaghetti Western, μέρος του Αφιερώματος «Μοναχικός Κλόουν», τρεις ταινίες αφιερωμένες στον εορτασμό των 50 χρόνων από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και μέρος του αφιερώματος στον Καθημερινό Φασισμό.
  
  Παράλληλα, οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να επισκεφθούνέκθεση εικαστικών με θέμα τον ελληνικό κιν/φο της δεκαετίας ‘80 από «10 + 1» νέους καλλιτέχνες και υπό την επιμέλεια του Γιάννη Ψυχοπαίδη.
  
  Δείτε λεπτομέρειες για τις προβολές του 23ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου στην ενότητα Πρόγραμμα
  

  • 
  • 
• ΕΚΔΗΛΩΣΗ Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010 Europe’s Promise - Πρόσκληση σε εκδήλωση από το (Ι.ΠΕ.ΔΙ.Σ) με τον διακεκριμένο συγγραφέα, αρθρογράφο και ερευνητή Steven Hill Europe’s Promise - “Ο ρόλος της Ευρώπης στη διαμόρφωση κοινωνικά υπεύθυνα θεσμών και πρακτικών πράσινης ανάπτυξης”
  Το ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ απευθύνει ανοικτή πρόσκληση σε όλους τους ενδιαφερόμενους για την εκδήλωση με θέμα: Europe’s Promise - “Ο ρόλος της Ευρώπης στη διαμόρφωση κοινωνικά υπεύθυνα θεσμών και πρακτικών πράσινης ανάπτυξης”. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί με την υποστήριξη του Υπουργείου Εξωτερικών, του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης και του Συνδέσμου Νέων Επιχειρηματιών Ελλάδος - Young Leaders, την Δευτέρα 18 Οκτωβρίου στις 5:00μμ., και θα φιλοξενηθεί στο αμφιθέατρο Κρανιδιώτη (Υπουργείο Εξωτερικών), Ακαδημίας 1.
  
  
  Το Ινστιτούτο Περιφερειακού Διαλόγου και Στρατηγικής (Ι.ΠΕ.ΔΙ.Σ) αποσκοπεί στη δημιουργία μίας πλατφόρμας ανταλλαγής ιδεών, προαγωγής της κοινωνικής διπλωματίας και ενίσχυσης της περιφερειακής συνεργασίας.
  
  Στο πλαίσιο αυτό διοργανώνεται η εν λόγω εκδήλωση με θέμα «Ο ρόλος της Ευρώπης στη διαμόρφωση κοινωνικά υπεύθυνων θεσμών και πρακτικών πράσινης ανάπτυξης» με προσκεκλημένο ομιλητή τον διακεκριμένο συγγραφέα, αρθρογράφο και ερευνητή στα πολιτικά θέματα Steven Hill, συνιδρυτή του Fairvote και πρώην διευθυντή του New America Foundation, ο οποίος εξέδωσε πρόσφατα το βιβλίο  Europe's Promise (www.europespromise.org).
  
  Το βιβλίο του Steven Hill έχει λάβει εξαιρετικές κριτικές από διακεκριμένες προσωπικότητες και διεθνή ερευνητικά κέντρα και ΜΜΕ, καθώς προβάλλει τη σημασία και τον ρόλο της Ευρώπης και των Ευρωπαϊκών θεσμών για την Ευρώ-Ατλαντική και διεθνή συνεργασία αλλά και για μία Αμερική ισχυρά κοινωνικών αρχών. Η ομιλία του Steven Hill, είναι βέβαιο ότι θα αναδείξει σημαντικά πεδία γόνιμου προβληματισμού και θα θυμίσει την δυναμική της πράσινης οικονομίας, και τις αξίες της κοινωνικά υπεύθυνης πολιτείας.
  
  
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ Τα "Προσεχώς"... με μια Ματιά Το Πρόγραμμα Νοεμβρίου 2010 Συνοπτικά
  Το Πρόγραμμα του Νοεμβρίου 2010 του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης πάει σινεμά με ένα ποδήλατο, τιμά τα 100 χρόνια της Μεξικανικής επανάστασης με ξεχωριστές ταινίες, χορεύει με Ομάδες Σύγχρονου Χορού από Ελλάδα, Ισραήλ και Κορέα, παρακολουθεί από κοντά τη νέα δουλειά 10 θεατρικών θιάσων μαθαίνει και διασκεδάζει με Κουκλοθέατρο για μικρούς και μεγάλους. Με άλλα λόγια υπόσχεται ένα συναρπαστικό μήνα σε όλους, όσοι θα βρεθούν στους χώρους του Πολιτιστικού του Κέντρου για να απολαύσουν πλήθος δρώμενων με τη δημιουργική σφραγίδα νέων αλλά και διακεκριμένων καλλιτεχνών. Το έργο εκλεκτών εκπροσώπων της σύγχρονης ελληνικής αλλά και διεθνούς δημιουργίας αποκαλύπτεται, για να καλύψει ένα ευρύ φάσμα τεχνών και τρόπων έκφρασης ενώπιον του αθηναϊκού κοινού. Πάρτε μια ιδέα για το προσεχές πρόγραμμα εδώ, μάθετε λεπτομέρειες για τις επερχόμενες παραστάσεις στην ενότητα Πρόγραμμα και βρεθείτε στο επίκεντρο της πολιτιστικής κίνησης της πόλης.
  
  
  

  Το πρόγραμμα
  

  
  

  Κινηματογράφος
  

  
  Σάββατο 13 & Κυριακή 14 Νοεμβρίου
  Βicycle Film Festival - Προβολές στις 17:00, 19:00 & 21:00
  Πέμπτη 11 Νοεμβρίου- Έκθεση Εικαστικών
  
  
  Πέμπτη 18 έως Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2010
  Φεστιβάλ Κινηματογράφου - 100 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΞΙΚΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
  
  
  

  Θέατρο
  

  
  LOW BUDGET FESTIVAL
  10 Ελληνικές Θεατρικές Ομάδες παρουσιάζουν τη νέα τους παραγωγή
  Διάρκεια: 20 Νοεμβρίου -19 Δεκεμβρίου
  Μία παραγωγή της νέας πολιτιστικής ιστοσελίδας του Λάκη Λαζόπουλου www.tospirto.net στην οποία καλούνται να παρουσιάσουν τις νέες τους παραγωγές 10 θεατρικές ομάδες.
  
  
  

  Κουκλοθέατρο για μικρούς και μεγάλους - Ελληνικό Κέντρο της Διεθνούς Ένωσης Κουκλοθέατρου (UNIMA)
  

  
  Βραδιές Κουκλοθέατρου για Μεγάλους - Κάθε Πέμπτη στις 22:00
  
  Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010 - Κουκλοθίασος «Ο τρελός του βασιλιά» & Αλέξανδρος Μονοκάνδυλος: Παρουσίαση για το Ιαπωνικό Κουκλοθέατρο
  Παράσταση: «ο Κανείς και ο Τίποτα»
  
   
  Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2010 - Κουκλοθέατρο ParaMana
  Παράσταση: Το κορίτσι που ήθελε να αγγίξει το μισοφέγγαρο
  
  
  Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010 - Θέατρο Τέχνης  Νεύμα
  Παράσταση: Λεμονιά
  
  
  Κουκλοθέατρο για Μικρούς  - Κάθε Κυριακή στις 11:00  & στις 17:30
  
  Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2010 - Κουκλοθέατρο ParaMana
  Παράσταση: Το κορίτσι που ήθελε να αγγίξει το μισοφέγγαρο
  
  
  Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2010 - ομάδα κουκλοθέατρου και αφήγησης παραμυθιού φτουξελευτερία
  Παράσταση: Όταν η Κόκκινη Κλωστή χάθηκε στο Μεγάλο Δάσος
  
  
  Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2010 - Θέατρο Σκάλα
  Παράσταση: Το Μαγεμένο Πράσινο
  
  
  Κυριακή 28 Νοεμβρίου 2010 - Θέατρο Κούκλας Κοκου-Μουκλό
  Παράσταση: Η Φεγγαρόσουπα
  
  

  Χορός
  

  
  Τετάρτη 3, Πέμπτη 4 & Παρασκευή 5 Νοεμβρίου 2010, στις 21:00
  "Πάντα Κτήνη" - ομάδα χορού Ditto
  
  Την Πέμπτη 4 Νοεμβρίου την παράσταση χορού διαδέχεται μουσική συναυλία της EleKtroBalKana με ενιαίο εισιτήριο εισόδου
  
  
  Τετάρτη 17 έως Κυριακή 28 Νοεμβρίου 2010
  Τρεις Ομάδες, Τρεις Χορογραφίες,  Έξι Παραστάσεις Σύγχρονου Χορού από το Ισραήλ
  
  
  13, 14, 19, 20, 21, 26, 27, 28 Νοεμβρίου 2010, στις 21.30
  mind the map - fingersix - Yunjung Kim
  
  
  Τρίτη 30 Νοεμβρίου & Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου 2010, στις 21:30                                       
  Σταχτοπούτα - ΜΥΙΑ Ομάδα Σύγχρονου Χορού
  
  
  
  

  Σεμινάριο
  

  
  ΠΑΡΑ – ΜΥΘΕΟΜΑΙ
  Προφορική Αφήγηση και η Τέχνη του Λόγου - Με την ψυχοπαιδαγωγό – παραμυθού Σάσα Βούλγαρη
  
  Συνεχίζονται...
  
  

  Θέατρο
  

  
  "Μαύρα Γράμματα σε Άσπρο Φόντο" του Ρούμπεν Γαλιέγο  
  Έως 16 Νοεμβρίου, κάθε Δευτέρα & Τρίτη, στις 21:00
  
  
  

  Έκθεση
  

  
  «10+1»  - «Έντεκα νέοι εικαστικοί καλλιτέχνες σχολιάζουν το ελληνικό σινεμά της δεκαετίας του ’80»
   Έκθεση στο πλαίσιο του Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου - Έως 7 Νοεμβρίου 2010
  
  

  Θεατρική Παράσταση για τα Παιδιά
  

  
  "Το Τραγούδι της Γης"
  Έως τις  19 Δεκεμβρίου, κάθε Κυριακή στις 11:30
  
  

  • 
  • 
  • 
• ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010 Σε αναζήτηση της Αλήθειας… Η Κορίνα Χρυσάιδου και ο Γιώργος Χαρατζάς μιλούν στο www.mcf.gr Από τον Αχιλλέα Κούρια
  Στα λόγια τους, κανείς, διακρίνει πηγαία αγάπη και βαθειά γνώση για το θέατρο, χαρακτηριστικά που δεν κρατούν για τους εαυτούς τους, αλλά επιλέγουν να μεταδόσουν σε νέους, κυρίως συναδέλφους, κάνοντάς τους κοινωνούς της αλήθειας που οι ίδιοι έχουν ανακαλύψει στην τέχνη της υποκριτικής. Η Κορίνα Χρυσάιδου και ο Γιώργος Χαρατζάς μας μιλούν για την Πρακτική Αισθητική και το σεμινάριο που ήδη λαμβάνει χώρα στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.
  
  1.    Πως διαφοροποιείται η τεχνική της «Πρακτικής Αισθητικής» από άλλα μοντέλα υποκριτικής τέχνης;
  
  Γ. Χαρατζάς: Η Πρακτική Αισθητική βασίζεται στη διδασκαλία της τελευταίας περιόδου του Στανισλάφσκι (ο οποίος μιλούσε για ‘σωματικές δράσεις’), τη διδασκαλία του Αριστοτέλη, των Στωικών φιλοσόφων και του αμερικανού δασκάλου υποκριτικής Sanford Meisner. Η Πρακτική Αισθητική βάζει στο κέντρο της διδασκαλίας της υποκριτικής την έννοια της ‘σωματικής δράσης’, το τι δηλαδή κάνουμε επί σκηνής, στο εδώ και τώρα, στην προσπάθειά μας να πετύχουμε ένα στόχο. Αν και η έννοια της δράσης είναι κοινή σε όλα τα συστήματα υποκριτικής, πολλές άλλες διδασκαλίες επικεντρώνονται στο ‘συναίσθημα’ σαν κυρίαρχο εργαλείο ή στο ‘σώμα’ ή στη ‘φαντασία’ εκτρέποντας τη συνειδητότητα των ηθοποιών απο το γεγονός ότι τελικά καλούνται επί σκηνής να παίξουν ‘δράσεις’ και μέσα από τις δράσεις να αφηγηθούν μια ιστορία στο κοινό (κάτι που πρώτος όρισε ο Αριστοτέλης). Η Πρακτική Αισθητική εστιάζει επίσης στο πώς ο ηθοποιός, θα παραμένει σε απόλυτη επικοινωνία με τους παρτενέρ του επί σκηνής και ανά πάσα στιγμή θα δρα και θα αντιδρά στα ερεθίσματά τους χωρίς να προδικάζει τον τρόπο.
  
  2.    Θα την χαρακτηρίζατε ως ολοκληρωμένη και αποκλειστική μέθοδο προσέγγισης ενός ρόλου, ή θα μπορούσε ίσως να λειτουργήσει ακόμη και επικουρικά προς άλλες τεχνικές; Με άλλα λόγια, απαιτείται να απεκδυθεί κανείς άλλων τεχνικών και να κάνει την είσοδό του στον κόσμο του Μάμετ χωρίς έτοιμες συνταγές και λύσεις;
  
  Κ. Χρυσάιδου: Η Πρακτική Αισθητική είναι μια ολοκληρωμένη μέθοδος υποκριτικής αλλά αποκλειστικότητα δε νοείται σήμερα σε κανένα σύστημα ηθοποιίας. Όλα τα σύγχρονα δυτικά συστήματα έχουν ως βάση τον Στανισλάβσκι και άρα είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Θεωρούμε ότι η Πρακτική Αισθητική μπορεί να συνεργαστεί άριστα και με άλλες διδασκαλίες, ιδιαίτερα εκείνες που εξασκούν και διευρύνουν την εκφραστικότητα του σώματος. Ωστόσο για να εκπαιδευθεί κανείς στην Πρακτική Αισθητική χρειάζεται όντως να την προσεγγίσει με καθαρό νου, ελεύθερος από άλλες συνταγές και λύσεις ώστε να της δώσει την ευκαιρία να λειτουργήσει.
   
  3.    Η «Πρακτική Αισθητική» μοιάζει να υπόσχεται μια ολοκληρωμένη αντιμετώπιση των προβληματισμών, των ενδοιασμών αλλά και των φόβων από τους οποίους συχνά διακατέχονται οι ηθοποιοί. Με ποιον τρόπο επιτυγχάνεται αυτό;
  
  Γ.Χ.: Διαβάζοντας κανείς το εγχειρίδιο της Πρακτικής Αισθητικής, το ΕΝΑ ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΘΟΠΟΙΟ, που είναι γραμμένο από έξι μαθητές του Ντ. Μάμετ, διαπιστώνει ότι για πρώτη φορά μια τεχνική υποκριτικής αναλύει πλήρως τη λειτουργία του ηθοποιού, επισημαίνει όλα τα κομβικά της ζητήματα και προτείνει λύσεις συγκεκριμένες και κυρίως πρακτικά εφαρμόσιμες. Πιστεύουμε ότι είναι λυτρωτικό για κάθε ηθοποιό - όπως ισχύει και για κάθε ζωγράφο, μουσικό ακόμα και ξυλουργό – να γνωρίζει ποιά είναι τα εργαλεία του και πώς να τα χρησιμοποιεί. Να γνωρίζει επίσης πώς να δουλέψει όταν παίρνει για πρώτη φορά στα χέρια του ένα κείμενο πέρα από την καθοδήγηση δασκάλου ή σκηνοθέτη. Για πρώτη φορά μια τεχνική κωδικοποιεί τόσο ξεκάθαρα τη δουλειά του ηθοποιού γι’ αυτό και το ΕΝΑ ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΘΟΠΟΙΟ θεωρείται σήμερα ένα από τα καλύτερα βιβλία που κυκλοφορούν παγκοσμίως πάνω στην υποκριτική.
  
  4.    Σε άρθρο σας σημειώνετε πως η μέθοδος του Ντέϊβιντ Μάμετ ξεπερνά τα όρια της τεχνικής και αποκτά σφαιρικές διαστάσεις μιας φιλοσοφικής θεώρησης για την υποκριτική. Η «Πρακτική Αισθητική» μπορεί να αποκαλύψει μια διαφορετική και πιο ουσιαστική διάσταση του Θεάτρου; Αν ναι, αυτό συμβαίνει μόνο για τον ηθοποιό, ή μπορεί να αγγίξει και τον θεατή;
  
  Κ.Χ.: Μέσα σε μια ομαδική δημιουργική διαδικασία ο ηθοποιός αναγνωρίζει ότι, πολλές φορές ασυναίσθητα, το εγώ του περιχαρακώνεται, αμύνεται, παρατάσσεται και αντιδρά αρνητικά στις προσλαμβάνουσες με τις οποίες δεν ταυτίζεται. Όπως έλεγαν οι Στωικοί φιλόσοφοι «οι άνθρωποι ενοχλούνται όχι από τα πράγματα, αλλά από τις απόψεις που έχουν για τα πράγματα». Αυτό αναχαιτίζει τη δημιουργική διαδικασία διότι διακόπτει τη γόνιμη ανταλλαγή ιδεών και τη ροή της ενέργειας. Η Πρακτική Αισθητική, κατ’ αρχάς, διδάσκει τον ηθοποιό να συμπεριφέρεται στην επαγγελματική του δραστηριότητα με ταπεινότητα, γενναιοδωρία, τακτ και ευγένεια. Ο ηθοποιός μαθαίνει συνειδητά να παρατηρεί τα γεγονότα εντός της ομάδας, να μην τα παίρνει προσωπικά  και να τα αφομοιώνει τροφοδοτώντας δημιουργικά την ίδια τη δουλειά. Έτσι ο ηθοποιός της Πρακτικής Αισθητικής μαθαίνει να μην εμπλέκεται, διατηρώντας την προσωπική του ακεραιότητα ενώ ταυτόχρονα διατηρεί μια υψηλή διαθεσιμότητα, στοιχείο απαραίτητο σε κάθε ομαδική καλλιτεχνική διαδικασία. Αφετέρου δε, όταν μια παράσταση είναι το αποτέλεσμα μιας ομαδικής προσπάθειας ανθρώπων με αυτά τα χαρακτηριστικά τότε και οι θεατές, ως ευαίσθητοι δέκτες, εισπράττουν πίσω από τα τεκταινόμενα του έργου ένα μήνυμα πίστης και θετικής ενέργειας.
  
  
  5.    Για τους μη μυημένους η «αναζήτηση της αλήθειας» στην «τέχνη της υποκριτικής» ακούγεται ως σχήμα οξύμωρο. Μπορεί η «υποκριτική» να ενέχει ψήγματα «αλήθειας», κι αν ναι, πως ορίζονται αυτά στη σχέση που αναπτύσσει ο υποδυόμενος ηθοποιός με το ρόλο του αλλά και με το κοινό;
  
  Γ.Χ.: Ο όρος υποκριτική αντί της ‘ηθοποιίας’ μπορεί να δημιουργεί παρεξηγήσεις. ‘Υποκριτική’ δε σημαίνει ‘υποκρίνομαι’ με την τρέχουσα αρνητική σημασία της λέξης, δηλαδή ψεύδομαι, προσποιούμαι, παραπλανώ. Δεν ζητείται από τους ηθοποιούς να προσποιούνται κάτι ή να λειτουργούν περιγραφικά. Όταν το βλέπουμε αυτό στις παραστάσεις, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο μας προκαλεί τεράστια απώθηση. Αντιθέτως τους ζητείται να παίζουν με ‘αλήθεια’ δηλαδή να αντλούν τα στοιχεία της εκφραστικότητάς τους, τις δράσεις τους, από τον ίδιο τους τον εαυτό ώστε να μη φαίνονται προσποιητοί και ψεύτικοι. Τους ζητείται συνεπώς να χτίζουν τους ρόλους τους σκάβοντας μέσα τους, μέσα στο άπειρο υλικό του προσωπικού τους σύμπαντος πράγμα που τους κάνει ‘πειστικούς’ και ‘αληθινούς’ επί σκηνής. Αυτό όταν συμβαίνει συνεχώς σε κάθε στιγμή μιας παράστασης το κοινό μαγεύεται και φεύγει από το χώρο λυτρωμένο και ανανεωμένο – που είναι κι ο στόχος των παραστατικών τεχνών.
      
  6.    Ο Ντέϊβιντ Μάμετ μοιάζει να επιχειρεί να ξεγυμνώσει την ιδιότητα του ηθοποιού από υπερβατικά, θα έλεγε κανείς «θεόπνευστα», χαρακτηριστικά που της αποδίδονται, και να την επαναφέρει στις ρεαλιστικές διαστάσεις ενός επαγγέλματος. Διαπιστώνετε όντως μια στρεβλή πραγματικότητα στο χώρο του θεάτρου; Μπορεί η «Πρακτική Αισθητική» να προσγειώσει έναν ηθοποιό, να τον αποτρέψει από το να γίνει υπερφίαλος «σταρ» και να τον κάνει «υπηρέτη» του θεάτρου;
  
  Κ.Χ.: Κατά την άποψή μας η ελληνική θεατρική πραγματικότητα είναι δυσανάλογη. Ενώ υπάρχει οριζόντια ανάπτυξη του θεατρικής τέχνης με πρωτοφανή αριθμό νεανικών ομάδων οι οποίες παράγουν κάθε είδος θεάτρου (devised, σωματικό, δρόμου κλπ.) από την άλλη λείπει η κάθετη ανάπτυξη, αυτή που ερευνά τα βαθύτερα στοιχεία της και μπορεί να δημιουργήσει ρεύμα δηλαδή σχολή υποκριτικής. Ο θεατρικός χώρος είναι πολυδιασπασμένος, οι ομάδες δεν λειτουργούν σε βάθος χρόνου και κυρίως λείπει μια κοινή γλώσσα για το τι είναι θέατρο, τι είναι υποκριτική. Οι νέοι ηθοποιοί στοχεύουν στο να πετύχουν αναγνωρισιμότητα, γνωρίζοντας ότι αυτό θα τους βοηθήσει να επιβιώσουν σε ένα πολύ δύσκολο και σκληρό επαγγελματικό στίβο. Έτσι πολλοί καταφεύγουν στην τηλεόραση η οποία στη συνέχεια τους στραγγίζει και τους καταπίνει καλλιτεχνικά. Ο ηθοποιός της Πρακτικής Αισθητικής επειδή γνωρίζει ακριβώς ποιά είναι η δουλειά του δεν καταφεύγει στη δημιουργία μιας πλαστής εικόνας για τον εαυτό του που νομίζει ότι θα του επιτρέψει να επιβιώσει στο χώρο. Ταυτόχρονα, νωρίτερα εξηγήσαμε πώς, η Πρακτική Αισθητική βοηθάει τον κάθε ηθοποιό να διατηρεί γειωμένο και σεμνό τον εαυτό του και ακέραιο το καλλιτεχνικό του όραμα, το οποίο είναι ζήτημα σκληρού προσωπικού αγώνα.
  
  7.    Ποιό είναι το κοινό στο οποίο απευθύνεται το σεμινάριο υποκριτικής για την τεχνική του Ντέϊβιντ Μάμετ; Σίγουρα σε έναν νέο ηθοποιό, αλλά ίσως και σε κάποιον ήδη φτασμένο, ή ακόμη και σε έναν ερασιτέχνη;
  
  Γ.Χ.: Η τεχνική του Ντ. Μάμετ απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο που θα ήθελε να ασχοληθεί σοβαρά με την υποκριτική. Και λέμε ‘σοβαρά’ διότι απαιτεί συνέπεια και συνέχεια, πειθαρχία και την πλήρη αφοσίωση του μαθητευόμενου ηθοποιού. Το δικό μας σεμινάριο που έχει τη μορφή εργαστηρίου απευθύνεται κυρίως σε νέους ηθοποιούς οι οποίοι έχουν κατακτήσει τα βασικά στοιχεία της ηθοποιίας μέσα στις δραματικές σχολές ή μέσα από διαδικασίες σοβαρής ενασχόλησης με το θέατρο και θα’ θελαν να προχωρήσουν παρακάτω. Θα’ θελαν δηλαδή να κατακτήσουν μια συγκεκριμένη τεχνική, ξεκάθαρη και απόλυτα πρακτική, η οποία να τους δώσει τα εφόδια να λειτουργήσουν κάτω από οποιεσδήποτε επαγγελματικές συνθήκες. Για το λόγο αυτό θα τους ζητήσουμε να βάλουν στην άκρη προς στιγμήν ό,τι γνωρίζουν από άλλους δασκάλους, ό,τι ιδέες και απόψεις έχουν περί υποκριτικής και να αφεθούν tabula rasa (σα ‘λευκός πίνακας’) στη διδασκαλία της Πρακτικής Αισθητικής. Με την έννοια αυτή το σεμινάριό μας αφορά και σε ‘φτασμένους’ ηθοποιούς οι οποίοι θα είναι διαθέσιμοι να ακολουθήσουν αυτή τη διαδικασία.
  
  8.    Θα μπορούσατε να μας αναφέρετε κάποια στοιχεία από την προσωπική σας σχέση με την τεχνική Μάμετ, είτε ως ηθοποιοί είτε ως δάσκαλοι αλλά και τα οφέλη που αποκομίσατε εσείς προσωπικά;
  
  Κ.Χ.: Γνωρίζουμε πλέον τι να κάνουμε όταν παίρνουμε στα χέρια μας ένα κείμενο. Πώς να το επεξεργαστούμε. Πώς να μάθουμε τα λόγια μας (υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος εκμάθησης που μας βοηθά όταν παίζουμε). Γνωρίζουμε πώς να χτίσουμε ένα ρόλο, ένα  χαρακτήρα και τι να κάνουμε με τα συναισθήματά μας επί σκηνής όταν αυτά εκδηλώνονται. Ξέρουμε πού πρέπει να συγκεντρωθούμε επί σκηνής, τι μας απελευθερώνει, τι μας ενεργοποιεί και τι μας αγχώνει και μας μπλοκάρει. Έχουμε πια απόλυτη επίγνωση των εργαλείων της τέχνης μας. Ξέρουμε επίσης πολύ καλά πώς πρέπει να συμπεριφερθούμε μέσα σε μια ομάδα και πώς να σχετιστούμε με τους συναδέλφους μας ηθοποιούς. Μπορούμε τώρα να προσαρμοστούμε σε οποιαδήποτε επαγγελματική συνθήκη. Κι επειδή η Πρακτική Αισθητική είναι τόσο ξεκάθαρη και διαυγής, ως δάσκαλοι και σκηνοθέτες μας είναι απόλυτα ξεκάθαρο τι διδάσκουμε και ποιούς όρους, ποιά γλώσσα χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε για να κατευθύνουμε τους ηθοποιούς ώστε να τους είναι απόλυτα κατανοητοί οι στόχοι τους.
  
  
  

  Κορίνα Χρυσάιδου – Γιώργος Χαρατζάς  
  Ηθοποιοί – δάσκαλοι Πρακτικής Αισθητικής
  

  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
• ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010 Πριν η Μυστηριώδης Κυρία αποκτήσει φωνή... 1ο Φεστιβάλ Βωβού Κινηματογράφου - Αφιέρωμα στον Αμερικάνικο Κινηματογράφο
  
  Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης σε συνεργασία με το Μορφωτικό Τμήμα της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα διοργανώνουν το 1ο Φεστιβάλ Βωβού Κινηματογράφου - Αφιέρωμα στον Αμερικανικό Κινηματογράφο, από την Πέμπτη 30 Σεπτεμβρίου έως την Τρίτη 12 Οκτωβρίου 2010. Με την υποστήριξη του Studio, Παράλληλο Κύκλωμα, όπως και τού Προέδρου του Χρήστου Παπαδημητρίου.
  
  Ο Μιχάλης Κακογιάννης διάλεξε και προτείνει 19 από τις αγαπημένες του ταινίες, που γυρίστηκαν στις ΗΠΑ, στις απαρχές του κινηματογράφου. Εικόνες ασπρόμαυρες, έντονη υποκριτική, επεξηγηματικές καρτέλες που διακόπτουν τη δράση, παντελής έλλειψη ήχου αλλά με ζωντανή μουσική υπόκρουση, το αφιέρωμα θα μας θυμίσει τα αμέτρητα γκαγκ του Μπάστερ Κήτον, την απέραντη ευαισθησία του Τσάρλι Τσάπλιν, το άλυτο μυστήριο της "θείας" Γκρέτα Γκάρμπο, αλλά και τους άλλους μεγάλους πρωταγωνιστές της εποχής τον διοπτροφόρο κωμικό Χάρολντ Λόυντ, τον καρδιοκατακτητή Ρούντολφ Βαλεντίνο, τους ξεχωριστούς σκηνοθέτες Γκρίφιθ, Τζούλιαν, Νίμπλο, Μπράουν. Ταινίες με εικαστική ομορφιά και θαυμαστές για την εποχή τους τεχνικές, με εξαιρετικές μελοδραματικές ή κωμικές ερμηνείες, θρίλερ ή ρομαντικές κωμωδίες, τοιχογραφίες εποχής ή περιπέτειες θα μας ξεναγήσουν σε αυτή την αυτόνομη μορφή έκφρασης που αποτελεί ο βωβός κινηματογράφος, που άνθισε στις αρχές του 20ου αιώνα.
  
  Το αφιέρωμα θα ανοίξει στις 30/9, στις 20:00, με ομιλία του ο ειδικευμένος στον Βωβό κινηματογράφο, διακεκριμένος Αμερικανός καθηγητής Mark Garrett Cooper ο οποίος μετά την προβολή θα συζητήσει με το κοινό, ενώ την τελευταία προβολή στις 12 Οκτωβρίου θα προλογίσει ο Μιχάλης Κακογιάννης κλείνοντας το αφιέρωμα. Ακόμη, τις προβολές, όπως και τότε, θα συνοδεύουν ζωντανά νέοι μουσικοί με αυτοσχεδιασμούς ή και πρωτότυπες συνθέσεις τους.
  
  Σε όλες τις προβολές η Είσοδος είναι Ελεύθερη
  
  Επίσης, ειδικά για σχολεία, προγραμματίζονται 3 πρωινές εκπαιδευτικές προβολές (πληροφορίες ΙΜΚ: πρωινές ώρες τηλ. 210 34 18 584 )
  
  

  • 

  Πρόγραμμα

  • 1ο Φεστιβάλ Βωβού Κινηματογράφου - Αφιέρωμα στον Αμερικάνικο Κινηματογράφο - Αναλυτικό Πρόγραμμα Προβολών [αρχείο pdf, 2118,5 kb]
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010 Η θετική πλευρά της ζωής Προβολές & έκθεση etsi για το περιβάλλον
  
  

  Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης προχωρά σε συνεργασία με το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ρόδου - Ecofilms και την Καλλιτεχνική του Διευθύντρια, σκηνοθέτιδα Λουκία Ρικάκη και διοργανώνει την Τρίτη 14 και την Τετάρτη 15 Σεπτεμβρίου, στις 9:00 μ.μ., διήμερο αφιερωμένο στο Περιβάλλον. Θα προβληθούν σειρά ταινιών μικρού μήκους  οι οποίες όπως επισημαίνει η Λουκία Ρικάκη  « έχουν φιλοξενηθεί στο Ecofilms της Ρόδου  και αποτελούν τις προτάσεις ανεξάρτητων δημιουργών οι οποίοι φωτίζουν τη θετική πλευρά της ζωής, προτείνουν δημιουργικές λύσεις απεμπλοκής μας από την κρίση και υπογραμμίζουν τις πιο σημαντικές αξίες της ύπαρξής μας». Ταινίες που καταθέτουν την αγωνία των δημιουργών τους για το μέλλον του πλανήτη αλλά και των ανθρώπινων σχέσεων και τα θέματά τους καλύπτουν ένα πλατύ πεδίο οικολογικών και κοινωνικών προβλημάτων. 

  
  

  Περισσότερα για τις προβολές εδώ

  
  

  Οι  προβολές συνδυάζονται και συμπληρώνουν με το δικό τους τρόπο τη πρωτότυπη διπλή εικαστική έκθεση με τίτλο “etsi για το Περιβάλλον” της Ροδάνθης Σεντούκα με τη συμμετοχή και των  Harry Lambert,  Vasilia και  Χριστίνας Μόραλη, που διοργανώνει από τις 9 Σεπτεμβρίου στις 21:00, έως τις 10 Οκτωβρίου 2010, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Η έκθεση περιλαμβάνει έργα ζωγραφικής, σχέδια και χειροποίητα χρηστικά αντικείμενα από ανακυκλωμένα φιλικά προς το περιβάλλον υλικά, τα οποία εκτός από τη φυσική έκθεσή τους, θα προβάλλονται τόσο σε οθόνες όσο και σε τρισδιάστατα αιωρούμενα στο χώρο ολογράμματα, με στόχο την προώθηση ενός νέου τρόπου σκέψης αλλά και δράσης για την προστασία του περιβάλλοντος τόσο μέσω της χρήσης της τεχνολογίας ως οικολογικού μέσου στη δημιουργία και παρουσίαση έργων τέχνης, όσο και της αποτίμησης και απόδοσης του περιβαλλοντικού ισοδύναμου ακόμα και για τα καλλιτεχνικά έργα και τις εκθέσεις τους. 

  
  

  Περισσότερα για την έκθεση εδώ

  
  

  • 
• ΧΟΡΟΣ 7 Ιουλίου 2010 Catherine Diverres -Blowin’ στις 10, 11 & 12 Ιουλίου Έργο για 8 χορευτές και 2 μουσικούς
  Η Catherine Diverrès συστήνεται για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό με την παράσταση "Blowin’", έργο του 2007 με το οποίο αποκαλύπτει τις εκλεκτικές της συγγένειες με τον Κάννινγκχαμ γύρω από τη διαδικασία του τυχαίου, αλλά με άλλα σώματα, ευαισθησίες, τεχνικές, και τεχνογνωσίες λιγότερο φορμαλιστικές.
  
  Περισσότερες πληροφορίες στην ενότητα Πρόγραμμα
  

  • 
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ Τετάρτη, 30 Ιουνίου 2010 Γιώργος Κουμεντάκης & DissonArt Ensemble - Unknown dialects: 8 μουσικές διαλέξεις Γιώργος Κουμεντάκης & DissonArt Ensemble
  Πρόκειται για οκτώ μουσικά έργα, οκτώ μουσικές επιστολές, οκτώ θεατρικές performances, οκτώ μουσικές διαλέξεις. Σίγουρα μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προσέγγιση των DissonArt Ensemble στην νέα δουλειά του Γιώργου Κουμεντάκη. Μια παράσταση που υπόσχεται ότι θα μας επιτρέψει να γίνουμε αυτήκοοι μάρτυρες μιας ανοικτής συνομιλίας μεταξύ της ελληνικής μουσικής παράδοσης και του σήμερα… Με αφετηρία, λοιπόν, την νέα μουσική δημιουργία του Γιώργου Κουμεντάκη, μια ομάδα νέων καλλιτεχνών παρουσιάζει στο Θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, μια παράσταση μουσικού θεάτρου στην οποία οι μουσικοί του DissonArt Ensemble γίνονται ηθοποιοί, υπερβαίνοντας τα όρια που τους επιβάλλει η τέχνη τους, κάνοντας πράξη τον όρο «μετάπραξη» που πρώτος χρησιμοποίησε ο Γιάννης Χρήστου.
  
  Σε κείμενα του Γιάννη Σβώλου, σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ευκλείδη και κοστούμια - σκηνικά του Πέτρου Τουλούδη η παράσταση «Unknown dialects: 8 μουσικές διαλέξεις» εισάγει ένα νέο ιδίωμα ανάμεσα στην μουσική και το θέατρο, όπου η θεατρική πράξη, ερμηνευμένη από τους μουσικούς, επιχειρεί την αφήγηση και εξερεύνηση της ιστορίας που κρύβεται πίσω από κάθε μουσικό έργο.
  
  
  
  ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ "UNKNOWN DIALECTS: 8 ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ" ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
  
  Η συνομιλία με την παράδοση είναι σήμερα μια δύσκολη υπόθεση. Ο Γιώργος Κουμεντάκης την επιχείρησε σε μια σειρά από έργα του, προσπαθώντας να αναδείξει τη μουσική παράδοση ως υλικό τού σήμερα, ανιχνεύοντας στο μουσικό υλικό την οικουμενική του διάσταση, πέρα από οποιαδήποτε εθνική χρήση και κτήση. Οι διάφορες μουσικές διάλεκτοι της ελληνικής μουσικής παράδοσης συνομιλούν στα οκτώ μουσικά έργα που διαμορφώνουν τη ραχοκοκαλιά της παράστασης και που εμπεριέχουν διαφορετικές φόρμες και ιδιώματα.
  
  >Γιώργος Kουμεντάκης  // Unknown Dialects- 8 μουσικές διαλέξεις/ 8 lectures in music
  Τα τελευταία χρόνια, η ελληνική παραδοσιακή μουσική έχει γίνει η κινητήρια δύναμη του συνθετικού μου έργου. Επανεφευρίσκω, ανασυντάσσω και ανασυνθέτω παραδοσιακά μουσικά θέματα, διατηρώντας την ενέργεια και τη λεπτότητά τους, την αυθεντικότητα του αρχέγονου μοντέλου τους, τον παλμό και την ψυχή τους, ακολουθώντας τα χνάρια των «ανωνύμων» που έφτιαχναν τα δημοτικά τραγούδια. Των κάθε λογής «ανωνύμων» και χωρίς σύνορα συνθετών, έξω από κάθε φυλετικό αυτοθαυμασμό. Καθώς το υλικό αυτό στροβιλίζεται στα χέρια μου, παίρνει αναγκαστικά κάτι από την προσωπικότητά μου (τη δόση την καθορίζει το ίδιο το υλικό και η διάθεση που διαμορφώνεται από τις αμέτρητες ακροάσεις της μουσικής, καθώς ο ήχος σχηματοποιείται βήμα βήμα στο χαρτί). Αυτές οι μεγάλες ή μικρές δόσεις προσωπικής έκφρασης δεν αφήνουν κανένα περιθώριο επιστροφής στα κεκτημένα. Ο κύκλος των έργων με τον γενικό τίτλο Unknown Dialects - 8 μουσικές διαλέξεις επιχειρεί να αποκρυπτογραφήσει μουσικά γράμματα που στέλνονται σε διαφορετικούς παραλήπτες. Το κάθε έργο δίνει κάτι από τον κόσμο του στο επόμενο, και έτσι υπάρχει μια συνέχεια που η αρχή της χάνεται στην παράδοση μέσα στους αιώνες. Το παρόν της δεν είναι στατικό και το μέλλον προσβλέπει στην υπεροχή της εξέλιξης. Η ιδέα των γραμμάτων προς διαφορετικούς παραλήπτες δημιουργεί έναν δραματουργικό άξονα, που επιτρέπει τη δόμηση των οκτώ (8) έργων σε μια οπερατική - θεατρική λογική.
  
  
  >Αλέξανδρος Ευκλείδης // Unknown dialects: 8 μουσικές διαλέξεις / 8 lectures in music
  Στο μουσικό θέατρο τίθεται διαρκώς η ίδια ερώτηση: περισσότερο μουσική ή θέατρο, καθαρή μορφή ή νόημα, ήχος ή λόγος; Το Unknown dialects είναι ένα εγχείρημα στο πεδίο του μουσικού θεάτρου, με αφετηρία οκτώ καθαρά μουσικά, μη αφηγηματικά έργα του Γιώργου Κουμεντάκη που ερμηνεύονται από δώδεκα μουσικούς. Οι ίδιοι οι μουσικοί αναλαμβάνουν, εκτός από τη μουσική, και τη σκηνική ερμηνεία. Η σκηνική, η μουσική, η επιστημονική, η εικαστική, η δημοσιογραφική διάλεκτος αναπτύσσονται παράλληλα, σε μια παρατακτική δομή που δεν ευνοεί τον μεταξύ τους ανταγωνισμό. Στο επίκεντρο της σκηνικής πραγμάτευσης, που προεκτείνει την εμπειρία του ακούσματος των μουσικών έργων, βρίσκονται τα ζητήματα της παράδοσης και των χρήσεών της, της μορφής του ανώνυμου δημιουργού, της μουσικής γλώσσας και των διαλέκτων της, που την απομακρύνουν από τον στερεοτυπικό χαρακτηρισμό της ως «παγκόσμιας γλώσσας». Οι performers μεταμορφώνονται σε ιστορικά πρόσωπα, συμμετέχουν σε φανταστικές διαλέξεις και συνέδρια, πραγματοποιούν αυτοσχέδιες τελετές, συμμετέχουν στον εικαστικό σχολιασμό των μουσικών έργων που οι ίδιοι ερμηνεύουν. Στην παράσταση αυτή, το μουσικό θέατρο νοείται ως ένα πεδίο δημοκρατικού διαλόγου των επιμέρους μέσων και τεχνών, των διαλέκτων της τέχνης. Σε μια στιγμή που οι επικλήσεις της παράδοσης γίνονται ολοένα και πιο ύποπτες, η παράσταση αυτή επιχειρεί να θέσει επί σκηνής ορισμένα δύσκολα ερωτήματα που παραδοσιακά τις συνοδεύουν, μέσα από τη μεικτή γλώσσα του μουσικού θεάτρου.
  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010 Ημερίδα με Θέμα: Υδατικοί Πόροι - Υποχρέωση για Διατήρηση και Προστασία
  ΥΔΑΤΙΚΟΙ ΠΟΡΟΙ : ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΓΙΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ
  Τρίτη 29 Ιουνίου 2010, 9.30- 13.45
  «Ίδρυμα ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ»
  
  

  
  Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (ΙΜΚ) σε συνεργασία με τον Εθελοντικό Οργανισμό για το Αστικό Περιβάλλον ECOCITY και επικεντρώνοντας στο αδιαμφισβήτητα νευραλγικό τομέα διατήρησης, προστασίας και διαχείρισης των υδατικών πόρων, διοργανώνουν Ημερίδα με θέμα: Υδατικοί Πόροι: Υποχρέωση για Διατήρηση και Προστασία, την Τρίτη 29 Ιουνίου 2010, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, από τις 9.30 έως τις 13.45.
  
  Στόχος της Ημερίδας είναι η σύνθεση και επικαιροποίηση διαφόρων απόψεων και θέσεων για το τρόπο Διαχείρισης και Προστασίας του «Νερού», τομείς, που βρίσκονται σε κρίση και αποτελούν, σήμερα, έναν από τους πιο απαιτητικούς και ζωτικούς τομείς του ανθρώπινου πολιτισμού. Οι συνδιοργανωτές απευθύνουν ανοικτή πρόσκληση προς όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς και επιστήμονες αλλά και στο πλατύ κοινό να συμμετέχουν στο προβληματισμό αλλά και στη αναζήτηση λύσεων και προτάσεων για δράσεις και πρωτοβουλίες. Στην Ημερίδα συμμετέχουν έγκριτοι εξειδικευμένοι επιστήμονες στην πλειοψηφία τους Καθηγητές των Ανώτατων Ιδρυμάτων της χώρας.
  
  

  Συνδιοργάνωση: ECOCITY ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, ΙΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ
  
  Επιβεβαιώσεις συμμετοχής και κρατήσεις θέσεων θα γίνονται καθημερινά από Δευτέρα έως και Παρασκευή, από τις 10:00 έως τις 14:00, στο τηλέφωνο 210 3418579 ή στην ηλεκτρονική διεύθυνση info@mcf.gr
  
  

  
  

  ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
  

  09:30 EΓΓΡΑΦΕΣ
  
  10:00 ΥΠΟΔΟΧΗ - ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ
  
  Εκ μέρους του Μεσογειακού Σκέλους της Παγκόσμιας Σύμπραξης για το Νερό (Global Water Partnership Mediterranean) θα απευθύνει χαιρετισμό η κ. Κωνσταντίνα Τόλη.
                 
  1η ΕΝΟΤΗΤΑ
  Συντονιστής: Γιάννης Κουμαντάκης, Μέλος Επιστημονικής Επιτροπής ECOCITY, Ομότιμος Καθηγητής ΕΜΠ
  
  10:15 Στόχοι και Σχεδιασμός της Πολιτείας για τη διατήρηση και Προστασία των Υδατικών Πόρων, Α. Ανδρεαδάκης, Ειδ. Γραμματέας Υδατικών Πόρων ΥΠΕΚΑ, Καθηγητής Ε.Μ Πολυτεχνείου
  
  10:30 Ο Μεγάλος προμηθευτής νερού ύδρευσης και οι υποχρεώσεις του για τους σημερινούς και μελλοντικούς καταναλωτές, Θ. Λέκκας, Πρόεδρος ΕΥΔΑΠ, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου, πρώην Πρύτανης
  
  10:45 Τα υπόγεια νερά στην Ελλάδα. Το σήμερα και οι προοπτικές για το μέλλον, Π. Σαμπατακάκης, Πρόεδρος Συλλόγου Επιστημόνων ΙΓΜΕ, Δρ Υδρογεωλογίας.
  
  11:00 Κύπρος-Αποθέματα, Εμπλουτισμός και Διαχείριση Υδατικών Πόρων, Ε. Γαλιούνα, Πολιτικός Μηχανικός, Μεταπτυχιακή Φοιτήτρια Ε.Μ.Π
  
  11:15 Ερωτήσεις - Διάλογος
  
  Διακοπή - Καφές
  
  2η ΕΝΟΤΗΤΑ 
  Συντονιστής: Σίσκος Παναγιώτης, Καθηγητής Χημείας Περιβάλλοντος Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
  
  12:15 Ελληνικά ποτάμια και λίμνες. Σημερινή κατάσταση. Μέτρα Προστασίας, Ν. Σκουλικίδης, Δ/ντης Ερευνών Ινστιτούτου Εσωτερικών Υδάτων ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε
  
  12:30 Αξιοποίηση υποβαθμισμένων νερών με έμφαση στα λύματα, Δ. Μαμάης, Επικ. Καθηγητής Ε.Μ Πολυτεχνείου, Εργ. Υγειονομικής Τεχνολογίας.
  
  12:45 Αρχαία Ελλάδα και νερό, Η. Μαριολάκος, Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, (Γεωλογικό Τμήμα), Μέλος Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου.
  
  13:00 Ερωτήσεις – Διάλογος
  
  13:30 Συμπεράσματα
  
  13:45 Τέλος Ημερίδας
  
  

  • 

  Πρόγραμμα

  • Ημερίδα με Θέμα: Υδατικοί Πόροι: Υποχρέωση για Διατήρηση και Προστασία [αρχείο pdf, 565,8 kb]
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010 Στο 921931 Bar, στο νέο, καλλιτεχνικό στέκι της πόλης!
  Το πάζλ των ευχάριστων εκπλήξεων από το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης μοιάζει να συμπληρώνεται, καθώς το Πολιτιστικό Κέντρο στην οδό Πειραιώς 206 απέκτησε το 921931 Bar, στον 3ο όροφο του πολυχώρου.
  

  
  Οι επιλεγμένες κινηματογραφικές μουσικές υπόσχονται να μας κρατήσουν συντροφιά με μνήμες που ξεπηδούν από το λευκό πανί της σκοτεινής αίθουσας και μας παίρνουν από το χέρι για να γνωρίσουμε ήρωες που λατρέψαμε, να θυμηθούμε στιγμές που μας σημάδεψαν και να αναπολήσουμε σκέψεις που μας συνεπήραν…
  
  Άλλωστε ο μύθος ενός φιλμ ενέπνευσε ακόμη και το όνομα του υπέροχου χώρου. Το «γούρικο» λαχείο με τον αριθμό 921931 που έχασε η Έλλη Λαμπέτη στο Κυριακάτικο Ξύπνημα του 1954 και στάθηκε η αφορμή για να γνωρίσει το Δημήτρη Χορν, καλείται να ξαναζωντανέψει τα συναισθήματα που οι κινηματογραφικές μπομπίνες αλλοτινών εποχών γεννούσαν αλλά και τα σάουντρακ του σήμερα δημιουργούν.
  
  Στο 921931 Bar, στο νέο καλλιτεχνικό στέκι της πόλης μπορεί κανείς να ζωγραφίσει μια παύση ανάμεσα στους ρυθμούς της καθημερινότητας, να εμπνευσθεί το δικό του προσωπικό σάουντρακ κάνοντας τις νύχτες τόσο ενδιαφέρουσες, όσο η καλή παρέα και οι όμορφες συζητήσεις μετά από κάθε παράσταση, μετά από κάθε δρώμενο που λαμβάνει χώρα στο Πολιτικό Κέντρο του Ιδρύματος. Εκεί, με το βλέμμα να χάνεται στην αγκαλιά της πόλης, στη θέα του τοπίου που δεν παραλείπει να μας θυμίζει ότι όλα στην Αθήνα ξεκίνησαν κάπου εκεί, γύρω από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης που δεσπόζει στ’ αριστερά, αλλά εξελίχθηκαν για να μεταμορφωθούν σε ένα άκρως σύγχρονο, αστικό και βιομηχανικό κέντρο, όπως είναι η καρδιά της Αθήνας που απλώνεται μπροστά, και την οποία διατρέχει η οδός Πειραιώς, εκεί η παύση του κάθε ένα από εμάς, μοιάζει να είναι ανεκτίμητη. Στην καρδιά λοιπόν της πρωτεύουσας, το 921931 Bar αναλαμβάνει να γίνει αφετηρία και συνάμα προορισμός για ένα ταξίδι γεμάτο από χαλάρωση και διασκέδαση…
  
  Ο επισκέπτης του 921931 Bar μπορεί να απολαύσει το ποτό ή το cocktail του, συνοδευόμενο από ποιοτικό finger food και φρέσκες και δροσερές σαλάτες σε χαμηλές τιμές, πάντοτε σε συνδυασμό με ένα περιβάλλον υψηλής αισθητικής και minimal κομψότητας. Πρωταγωνιστής της ατμόσφαιρας που δημιουργείται κάθε βράδυ στο 921931 Bar, ο φωτισμός, που αναλαμβάνει να αναδείξει τις αρχιτεκτονικές φόρμες του κτιρίου και να τις σμίξει με την εικόνα του interior design. Μπορεί κανείς να επιλέξει για την παρέα του κάποιον από τους αναπαυτικούς καναπέδες που περιστοιχίζουν το χώρο, ή να βρεθεί στο κέντρο της «δράσης», στο αποσπώμενο και μετακινούμενο μπαρ, το οποίο για τους καλοκαιρινούς μήνες «έξυπνα» έχει μεταφερθεί στη βεράντα για να δέσει αρμονικά με την κατάφωτη Αθήνα. Τέλος το έμπειρο προσωπικό βρίσκεται εκεί για να σας εξυπηρετήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και να καλύψει τις επιθυμίες σας στο έπακρο.

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010 Η ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΩΝ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ 2010 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ 2 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010
  Την Τετάρτη 2 Ιουνίου και ώρα 20:30, θα διοργανωθεί η Τελετή για την Απονομή των Βραβείων Περιβαλλοντικής Ευαισθησίας ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ 2010, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, που βρίσκεται στην Πειραιώς 206, στην Αθήνα.
  

  
  Μια βραδιά γεμάτη διακρίσεις για Επιστήμονες, Επιστημονικούς Φορείς, Δήμους, Επιχειρήσεις, Οργανισμούς και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, που παρουσίασαν σημαντικό έργο στη διάρκεια του 2009, για την προστασία του Περιβάλλοντος. Η εκδήλωση, που προετοιμάζεται από τον Σκηνοθέτη Νίκο Κροντηρά και μια αξιόλογη ομάδα συνεργατών, θα γίνει στο αμφιθέατρο του Ιδρύματος.
  
  Η Επιτροπή Αξιολόγησης των Βραβείων ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ 2010, στην οποία συμμετέχουν προσωπικότητες από τον ακαδημαϊκό, περιβαλλοντικό, επικοινωνιακό, εικαστικό και επιχειρηματικό χώρο, θα ολοκληρώσει τον Κύκλο Αξιολόγησης και τις τελικές επιλογές την τελευταία ημέρα του Μαϊου.
  
  Το αγαλματίδιο της φετινής απονομής, δημιουργείται από ανακυκλωμένο γυαλί που εμπνεύσθηκε και σχεδίασε ο καλλιτέχνης Χρήστος Μιχαήλ Παπανδρόπουλος.
  
  Ο θεσμός των Βραβείων ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ, υλοποιείται για 6η συνεχόμενη χρονιά, από τον Εθελοντικό Περιβαλλοντικό Οργανισμό ECOCITY και επιβραβεύει το περιβαλλοντικό έργο και τη συνεισφορά, με σκοπό να  δημιουργηθούν οι συνθήκες για μια βιώσιμη κοινωνία όπου οι κυρίαρχες αξίες είναι ο σεβασμός προς το Περιβάλλον και την Ποιότητα της Ζωής.
  
  Την διοργάνωση της Τελετής των Βραβείων ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ 2010, υποστηρίζουν το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης και οι εταιρίες ΑVAKON και ΑVITRON. Χορηγοί Επικοινωνίας  είναι ο ραδιοφωνικός σταθμός FLASH 96, η εφημερίδα ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ και τα περιοδικά AD BUSINESS, REVIEW CSR και  ECOTEC.
  
  Το ECOCITY είναι εθελοντικός οργανισμός που στοχεύει στην αναβάθμιση του αστικού περιβάλλοντος και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής στις πόλεις. Σκοπός του είναι η ευαισθητοποίηση των κατοίκων των αστικών κέντρων για τα περιβαλλοντικά προβλήματα, καθώς και η υιοθέτηση συμπεριφορών φιλικών προς το περιβάλλον.
  
  Τα Βραβεία ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ ενισχύουν με ηθικά κίνητρα όσους συνειδητοποιούν το χρέος, συμβάλλουν, προάγουν, καλλιεργούν την συλλογική ευθύνη και έμπρακτα επιδεικνύουν  περιβαλλοντική ευαισθησία.
  
  

  Πληροφορίες: Δημήτρης Μπόκαρης,
  τηλ. 210 6196757, κιν. 6974 476855,
  info@ecocity.gr
  ECOCITY, Κεφαλληνίας 9 – 15126 -
  Παράδεισος Αμαρουσίου,  Αθήνα
  

  
  
  

  • 
• Κυριακή 13 & Δευτέρα 14 Ιουνίου 2010 Αthens Metropolitan College, BA in Performing Arts
  Το Αthens Metropolitan College (μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου ΑΚΜΗ)
  σε συνεργασία με το Queen Margaret University που εδρεύει στο Εδιμβούργο,
  παρουσιάζουν τη θεατρική παράσταση των τελειοφοίτων του BA in Performing Arts
  Μήδεια του Ευριπίδη. Η παράσταση-αξιολόγηση πραγματοποιείται την Κυριακή 13 και Δευτέρα 14 Ιουνίου στις 21.00, στο ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206, Ταύρος.
  Είσοδος ελεύθερη.
  
  

  • 
• ΧΟΡΟΣ Τρίτη 25 & Τετάρτη 26 Μαΐου 2010 Αthens Metropolitan College, BA (Hons) in Dance Performance
  Το Αthens Metropolitan College (μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου ΑΚΜΗ) σε συνεργασία με το Roehampton University που εδρεύει στο Λονδίνο, παρουσιάζουν σκηνές από το καλλιτεχνικό έργο των τελειοφοίτων της φετινής, πρώτης ακαδημαϊκής χρονιάς υλοποίησης του προγράμματος BA (Hons) in Dance Performance, υπό τον ενιαίο τίτλο First Footings. Η παράσταση-αξιολόγηση των τελειοφοίτων πραγματοποιείται την Τρίτη 25 & Τετάρτη 26 Μαϊου στις 21.00, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206, Ταύρος. Είσοδος ελεύθερη.
  
  

  • 
• ΔΙΑΒΑΣΤΕ 28 Απριλίου 2010 Σημαντικές πρεμιέρες στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης όλο τον Μάιο
  Η παρουσία του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης στην πολιτιστική ζωή της πόλης αναμένεται εμφανώς ανανεωμένη, καθώς νέες παραστάσεις εντάσσονται στο πρόγραμμα του Μαΐου. Λίγο πριν το Καλοκαίρι του 2010, το Ίδρυμα θα φιλοξενήσει σημαντικές πρεμιέρες. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει Θέατρο, Σύγχρονο Χορό και Χοροθέατρο, Μάθημα Θεάτρου, Μουσική αλλά και Κινηματογράφο, ενώ έκθεση φωτογραφίας από το Σπίτι της Κύπρου, αφιερωμένη στον Μιχάλη Κακογιάννη, μετά από παράταση, θα εξακολουθήσει να είναι ανοιχτή για το κοινό. Παράλληλα θα συνεχίζονται οι παραστάσεις της επιτυχημένης παραγωγής της Fresh Target Theatre. Πρόκειται για μία site specific performance υπό τον τίτλο «Η Νέα Τάξη Πραγμάτων» σε τρία μονόπρακτα του Harold Pinter και σε σκηνοθεσία του Πάρι Ερωτοκρίτου.
  
  Πρεμιέρες…
  
  •   "Χαμένο Κορμί"   
  Το ενδιαφέρον και πλούσιο πρόγραμμα ξεκινά στις 30/04, 01 & 02/05 με την πρώτη πανελλήνια προβολή της αποκατεστημένης κόπιας, μιας αρχειακής ταινίας, παραγωγής 1961, του Μιχάλη Κακογιάννη υπό τον τίτλο «Χαμένο Κορμί» και με την Έλλη Λαμπέτη στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
  
  

  «Χαμένο Κορμί» - Δείτε περισσότερα
  

  
  
  •   "Μουσική για την σκηνή" 
  Στις 3 Μαΐου το ΙΜΚ παρουσιάζει συναυλία με τίτλο «Μουσική για την σκηνή» από τον Σταύρο Γασπαράτο και το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Πάτρας. Η συναυλία αυτή αρθρωμένη σε δύο ενότητες, έχει ως αφετηρία θέματα που συνέθεσε ο συνθέτης για το Θέατρο, το Χορό και το Σινεμά και ενορχηστρώθηκαν εκ νέου, ειδικά για αυτή τη σειρά συναυλιών, που ξεκίνησε στις 21 Απριλίου στο Θέατρο «Απόλλων» στην  Πάτρα, σε συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ Πατρών. Στο πρώτο μέρος θα παρουσιαστεί ζωντανά υλικό από το άλμπουμ «Rehearsals» (επιλογή από συνθέσεις για θέατρο και χορό), και στο δεύτερο μια σειρά νέων ακυκλοφόρητων συνθέσεων του Σταύρου Γασπαράτου.
  
  

  «Μουσική για την σκηνή» - Δείτε περισσότερα
  

  
  
  •    "Ιστορίες Τρόμου και Μυστηρίου"
  Τη σκυτάλη παραλαμβάνει στις 06/05 η θεατρική ομάδα Buzz Productions Theater παρουσιάζοντας το έργο - έρευνα πάνω στην Αφήγηση «Ιστορίες Τρόμου και Μυστηρίου» βασισμένο σε διηγήματα των Ριονοσούκε Ακουταγκάβα και Λευκάδιου Χέρν σε σκηνοθεσία Φίλιππου Φιλίππου. Η ιαπωνική κουλτούρα, τα πνεύματα, ο τρόμος, το μυστήριο και το ήθος τους, κέντρισαν το ενδιαφέρον της ομάδας Buzz Productions Theater, που προετοίμασε μετά από ένα σεμινάριο με θέμα "την αφήγηση στο θέατρο με αφορμή ιστορίες τρόμου και μυστηρίου", μία παράσταση χρησιμοποιώντας τα διηγήματα: Ριονοσούκε Ακουταγκάβα: Ρασομόν, Σ’ ένα σύδεντρο, Η ιστορία της Κέσα και του Μορίτο, Η πίστη του Ουέι - Σενγκ  (Ρασομόν και άλλα διηγήματα) και Λευκάδιου Χέρν:  Πεθαμένης Μυστικό και  Μουζίνα, Ροκούρο Κούμπι (Καϊνταν, Ιαπωνικές ιστορίες για παράδοξα πράγματα).
  
  

  «Ιστορίες Τρόμου και Μυστηρίου» - Δείτε περισσότερα
  

  
  
  •   With2Feet - 5 Παραστάσεις σύγχρονου χορού και χοροθεάτρου
  Στις αρχές Μαΐου επίσης, από τις 05/05 έως τις 09/05, οι αίθουσες του ΙΜΚ θα υποδεχτούν τη διοργάνωση With2Feet -  5 Παραστάσεις σύγχρονου χορού και χοροθεάτρου, σε 2 ενότητες, από τους Ted Stoffer, Γιάννη Καρούνη, Jozsef Csaba Hajzer, Αθανασία Κανελλοπούλου και την ομάδα Paracoon σε παραγωγή της Van Dog Event Group, υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια των Αιμιλία Κορφιά και Γιάννη Καρούνη σε συνεργασία με την ομάδα Paracoon και υπό τη διεύθυνση παραγωγής του Georges Perot.
  Πρόκειται για ένα σόλο του Γιάννη Καρούνη (Orbital), ένα ντουέτο του Ted Stoffer  (in a landscape), ένα τρίο του Jozsef Csaba Hajzer (S.K.I.N.S.) , μια χορογραφία με 8 χορεύτριες της Αθανασίας Κανελλοπούλου (Σκιές του Τίποτα) και μία χοροθεατρική παράσταση της ομάδας Paracoon (H Νύχτα), που ενώνονται με τέτοιο τρόπο ώστε να προβάλουν μία ευρεία εικόνα της τέχνης του σύγχρονου χορού.
  
  Οι παραστάσεις χωρίζονται σε 2 ενότητες.  Το πρώτο διήμερο, 5 και 6 Μαΐου, στις 20:30,  το With2Feet παρουσιάζει την παράσταση με τίτλο «Η Νύχτα», ενώ στις 7, 8 και 9 Μαΐου, στις 21:30 παρουσιάζεται η δεύτερη ενότητα, που περιλαμβάνει τις σύγχρονες  χορογραφίες του Αμερικάνου Ted Stoffer,  του Ούγγρου Jozsef Csaba Hajzer, της Ελληνίδας Αθανασίας Κανελλοπούλου, η οποία ζει και εργάζεται στο εξωτερικό, και του Γιάννη Καρούνη. Τα τέσσερα αυτά έργα επιδιώκουν την συνύπαρξη διαφορετικών σχολών και τεχνικών χορού, αναδεικνύοντας διαφορετικούς χορογράφους με πρότυπα και βιώματα από διαφορετικές χώρες.
  
  

  With2Feet - 5 Παραστάσεις σύγχρονου χορού και χοροθεάτρου – Δείτε Περισσότερα
  

  
  
  •   Shakespeare's Villains   
  Στις 18, 19 και 20 Μαΐου η Αττική Πολιτιστική Εταιρεία συνεχίζοντας το «Θέατρο Πέρα από τα Όρια» παρουσιάζει στο Θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης τον Steven Berkoff σε ένα Μάθημα Θεάτρου υπό τον τίτλο Shakespeare’s Villains (Οι κακοί του Σαίξπηρ).
  Ο διάσημος και βραβευμένος συγγραφέας, ηθοποιός και σκηνοθέτης για πρώτη φορά στην Αθήνα μεταφέρει την προσωπική του επιτυχία από την Λονδρέζικη και διεθνή σκηνή. Οι μοχθηροί χαρακτήρες του Σαίξπηρ μέσα από τα πρωτότυπα κείμενα του συγγραφέα ερμηνεύονται και σχολιάζονται από τον Steven Berkoff ενώ μετά από κάθε παράσταση ο Steven Berkoff θα απαντά στις ερωτήσεις του κοινού.
  
  

  Shakespeare’s Villains – Δείτε περισσότερα
  

  
  
  Συνεχίζονται…
  
  
  

  •   "Η Νέα Τάξη Πραγμάτων"  
  

  «Η Νέα Τάξη Πραγμάτων», μια ανατρεπτική site specific παράσταση, παρουσιάζεται και τον Μάιο από τους Fresh Target Theatre Ensemble στο ειδικά διαμορφωμένο Υπόγειο Γκαράζ του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης. Στον ίδιο χώρο και για την ίδια περίοδο φιλοξενούνται και έργα σημαντικών ελλήνων και ξένων εικαστικών από τη συλλογή του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ και της Μαρικίτας Μανωλοπούλου, ως οργανικό κομμάτι της παράστασης.
  
  Πρόκειται για την συρραφή τριών μονόπρακτων του Χάρολντ Πίντερ («Νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων» «Ένα ακόμα και φύγαμε», «Συνέντευξη Τύπου») σε μετάφραση του Ερρίκου Μπελιέ και σκηνοθεσία του Πάρι Ερωτοκρίτου. Και τα τρία έργα χαρακτηρίζονται για την κριτική τους διάσταση απέναντι στην κρατική βία, πνευματική και σωματική, που ασκείται από τα φαινομενικά «δημοκρατικά», ολοκληρωτικά/αυταρχικά καθεστώτα.
  
  

  «Η Νέα Τάξη Πραγμάτων» - Δείτε περισσότερα
  

  
  
  •    Έκθεση Αφιέρωμα στον Μιχάλη Κακογιάννη
  Παρατείνεται και τον Μάιο η Έκθεση - Αφιέρωμα στον Μιχάλη Κακογιάννη από το Σπίτι της Κύπρου.
  Η έκθεση περιλαμβάνει φωτογραφικά πορτρέτα του Μιχάλη Κακογιάννη και φωτογραφίες από τη σκηνοθετική του πορεία.
  
  

  Έκθεση - Αφιέρωμα στον Μιχάλη Κακογιάννη - Δείτε περισσότερα
  

  
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ 20 Απριλίου 2010 Συνέντευξη της Αναστασίας Παράβα στο www.mcf.gr Η Σκηνοθέτις της παράστασης κουκλοθεάτρου "Το κορίτσι που ήθελε να αγγίξει το μισοφέγγαρο" μιλά στην Αφροδίτη Ερμίδη
  Ποια είναι η ιστορία του  “Κοριτσιού που ήθελε να αγγίξει το μισοφέγγαρο”;
  
  Το κορίτσι που ήθελε να αγγίξει το μισοφέγγαρο είναι μια ιστορία δανεισμένη από την λαϊκή προφορική παράδοση της Ιαπωνίας, που η κειμενογράφος μας Μάγκη Πούπλη διασκεύασε ειδικά για τις ανάγκες της παράστασης. Μέσα από αυτήν την ιστορία μιλάμε για τις καταστρεπτικές συνέπειες του πολέμου και για το ταξίδι ενός μικρού κοριτσιού για να σώσει την ψυχή του στρατιώτη πατέρα του. Μέσα από πρωτότυπες τεχνικές του θεάτρου σκιών, την αμεσότητα της ζωντανής ηλεκτρονικής μουσικής και της αφήγησης, θελήσαμε να ταξιδέψουμε μαζί σας μέσα στον χρόνο, και να μοιραστούμε τις σκέψεις και τα συναισθήματα μας σχετικά με την εποχή στην οποία ζούμε.
  
  
  Σε ποιους απευθύνεται η παράσταση;
  
  Η παράστασή μας απευθύνεται σε ενήλικο κοινό. Η θεματική, τα μηνύματα, η ατμόσφαιρα, η αφήγηση, η ηλεκτρονική μουσική συνθέτουν μια κουκλοθεατρική δουλειά για ενήλικες βασισμένη στο θέατρο σκιών και στην τεχνική της απεικόνισης της τρισδιάστατης σκιάς.
  
   
  Από την εμπειρία σας, πώς δέχονται οι ενήλικες τα παραμύθια και το κουκλοθέατρο, μια τέχνη που έχουμε συνδυάσει με τα παιδικά μας χρόνια;
  
  Το σημαντικό είναι να καταφέρεις να προσελκύσεις το ενήλικο κοινό στο κουκλοθέατρο. Διότι το κουκλοθέατρο και το θέατρο σκιών στην Ελλάδα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με το παιδικό κοινό και αυτό δεν είναι απαραίτητο. Εμείς κάνουμε κουκλοθεατρικές παραστάσεις για ενήλικες από το 2003 και νομίζω πως χρειάζεται χρόνος ώστε ο κόσμος να έρθει σε επαφή με αυτήν την τέχνη, να γνωρίσει την ύπαρξη της πρώτα και μετά είμαι σίγουρη πως θα την αγαπήσει. Το κουκλοθέατρο είναι μαγικό, διότι όταν μια κούκλα, μια φιγούρα, ή ένα άψυχο αντικείμενο παίρνουν ζωή, κίνηση και ξαφνικά αναπνέουν και υπάρχουν επί σκηνής, δημιουργείται μια τόσο δυνατή ψευδαίσθηση που σε συνδυασμό με μια δυνατή θεματική και ιστορία καταφέρνεις να κάνεις το κοινό σου να ξεχαστεί στον χώρο και τον χρόνο, να αφεθεί, να πιστέψει, να ονειρευτεί, να συγκινηθεί, να προβληματιστεί. Όσοι ασχολούμαστε με το κουκλοθέατρο μιλάμε για έναν ‘ιό’ τον γνωστό ιό του κουκλοθεάτρου που έτσι και σε χτυπήσει, πάει, σε συνοδεύει για το υπόλοιπο της ζωής σου!
  
  Το έργο σας αναφέρεται στις καταστροφικές συνέπειες του πολέμου στον άνθρωπο. Υπήρχε η πρόθεση να είναι αντιπολεμικό το μήνυμα σας, εκτός των άλλων;
  
  Η παράσταση διαδραματίζεται στον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο, γνωστός και ως ο πόλεμος που θα τελείωνε όλους τους πολέμους. Σήμερα όμως πόλεμος υπάρχει παντού στον κόσμο. Και είναι τόσο παράλογο που αν και η Ζωή είναι το μεγαλύτερο αγαθό που μπορεί κανείς να έχει, οι άνθρωποι να εξακολουθούν να κατατάσσονται οικειοθελώς για να τιμήσουν τον θάνατο σε μια γιορτή σφαγής, πόνου και καταστροφής. Βέβαια υπάρχει αντιπολεμικό μήνυμα αλλά στόχος μας ήταν να επεκταθούμε και πέρα από τους πολέμους μεταξύ χωρών και να ξεχωρίσουμε τους καθημερινούς ‘πολέμους’ που υφιστάμεθα στις πόλεις που ζούμε και στην καθημερινότητά μας.
  
  Με ποια αίσθηση θέλετε να φύγουν οι θεατές από τη παράσταση;
  
  Για μας θα ήταν ιδανικό να πλησιάσουμε την αίσθηση της Κάθαρσης όπως αυτή καθορίζεται και βιώνεται μέσα από τις αρχαίες τραγωδίες.
  
  

  ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ "ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ"
  

  
  

  Από την Αφροδίτη Ερμίδη
  

  • 
  • 
  • 
  • 
• ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ 16 Απριλίου 2010 Συνέντευξη του Φίλιππου Φιλίππου στο www.mcf.gr Ο Σκηνοθέτης της παράστασης "Ιστορίες Τρόμου και Μυστηρίου από την Ιαπωνία" μιλά στον Αχιλλέα Κούρια
  Το όνομα “Buzz” μοιάζει να μας προλαβαίνει δηλώνοντας ότι η δραστηριότητα της ομάδας προκαλεί θόρυβο, «αναταράξεις σε λιμνάζοντα ύδατα» θα έλεγε κανείς. Πρόκειται για μια προσπάθεια ανατροπής παραδεδομένων θεατρικών σχημάτων και δομών; Αν ναι, πώς στοχεύει η εν λόγω παράσταση να συμβάλει σε αυτή τη διαδικασία; 
  
  Δεν αντέχω πια, δεν μπορώ πια να βλέπω αυτό το παραδοσιακό θέατρο, το οποίο έχει επικρατήσει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Το ότι υπάρχει ο μεγαλο-σκηνοθέτης, ο μεγαλο-ηθοποιός, ο μεγαλο-κινησιολόγος (με την κακή έννοια), που προσπαθούν όλοι αυτοί να φτιάξουν μια παράσταση. Υπάρχουν φυσικά σκηνοθέτες και άνθρωποι της τέχνης, οι οποίοι με το χαρακτήρα τους, το έργο τους και κυρίως το ήθος τους, έδωσαν στις παραστατικές τέχνες και γενικότερα στην τέχνη, έργα ασύλληπτης ομορφιάς και έμπνευσης για τους επόμενους. Βλέπεις, λοιπόν, μια δομή τουλάχιστον από τότε που θυμάμαι εγώ, από το 1997 που άρχισα να βλέπω θέατρο, να είναι ίδια, δεν έχει αλλάξει τίποτα από αυτό το πράγμα. Είναι πάντοτε αυτό, βγαίνεις και τα λες, έρχεται η συμπρωταγωνίστριά σου, βγαίνει και τα λέτε μαζί, βγαίνουν τα δυο μπαλέτα, και αυτό ήταν, μας χειροκροτείτε στο τέλος και φύγαμε. Αυτό το πράγμα εμένα δεν με ενδιαφέρει, το λέω και για να προστατέψω(φυλακίσω) και τον εαυτό μου πάνω σε αυτό, δεν θα ήθελα ποτέ να κάνω τέτοιου είδους θέατρο. Αν το θέατρο δεν αποτελεί έρευνα, δεν είναι θέατρο. Χρειάζεται να ερευνάς, να βρίσκεις καινούργιες φόρμες, καινούργιους τρόπους, καινούργιες εικόνες, για να τα πεις στο θεατή. Από εκεί και πέρα βρίσκεις άλλα πράγματα, ποιος είναι ο λόγος που το κάνεις κτλ…
  
  Πολλοί υποστηρίζουν ότι υπάρχει ένα θεσμοποιημένο σύστημα, σαν την Ακαδημία του Νεοκλασικισμού, η οποία θέτει νόρμες και σχήματα στην καλλιτεχνική δημιουργία. Εσύ έχεις αισθανθεί κάτι ανάλογο;
  
  Και βέβαια. Αυτό ξεκινά και από τη σχολή. Ξεκινά από τους ανειδίκευτους δασκάλους. Έχω ξεκινήσει ως ηθοποιός, παρά το γεγονός ότι με ενδιέφερε πολύ περισσότερο η σκηνοθεσία γιατί ακριβώς ήθελα να γνωρίσω πως λειτουργεί ένας ηθοποιός πάνω στη σκηνή και μετά να ασχοληθώ με τη σκηνοθεσία. Παρεμπιπτόντως, δεν υπάρχει καμία σχολή σκηνοθεσίας θεάτρου στην Ελλάδα, στη χώρα που λέμε ότι έχει γεννήσει το θέατρο και θέλεις να «πυροβοληθείς»… Δεν υπάρχει μια Ακαδημία θεάτρου, δεν υπάρχουν κάποιοι κανόνες σε αυτό το πράγμα, είμαστε χύμα στο κύμα. Βγαίνουν χιλιάδες ηθοποιοί το χρόνο και οι καημένοι δεν ξέρουν τι να κάνουν, έχουμε καθηγητές στις σχολές, οι οποίοι είναι εμπειρικοί και τίποτε άλλο, που σου κάνουν τον τροχονόμο ουσιαστικά: «Ανεβαίνεις εδώ, λες α-β-γ-δ, μετά κάνεις λίγο το χεράκι σου έτσι από εδώ….» Δείξε μου μια μέθοδο, αυτό ζητάω, δεν υπάρχει πουθενά καμία μέθοδος, δεν είναι τρομερό αυτό το πράγμα; Και όχι μόνο στο θέατρο, παντού στη ζωή μας.
  
  Μιλάς ίσως για έναν ερασιτεχνισμό;
  
  Όχι δεν είναι ακριβώς ερασιτεχνισμός, γιατί ο ερασιτεχνισμός κρύβει από πίσω μια αγάπη και ένα πάθος για αυτό που κάνεις, είναι μάλλον η άγνοια.
  
  Τι θα μπορούσε το κοινό να περιμένει από το θέαμα που θα παρακολουθήσει;
  
  Παρατηρώντας την Ευρώπη από τις πληροφορίες που συλλέγω από το διαδίκτυο αλλά και φίλους που ζούνε στο εξωτερικό, αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη, η αφήγηση έχει εισχωρήσει παντού. Τα πάντα είναι αφήγηση. Αυτό προσπαθούμε κι εμείς να κάνουμε με την παράσταση. Πήραμε το αφηγηματικό θέατρο, που το έχει κάνει ο peter Brooke και τόσοι μεγάλοι και προσπαθούμε σιγά σιγά να το φέρουμε και στην Ελλάδα, να μεταφέρουμε την εικόνα στο θεατή μέσω του λόγου μας.
  
  Εσύ θεωρείς ότι ο πειραματισμός και η καινοτομία βρίσκουν εύκολα χώρο έκφρασης στα πολιτιστικά δρώμενα της χώρας μας;
  
  Είναι πολύ δύσκολο λόγω έλλειψης χρημάτων. Στην Ελλάδα, οι περισσότεροι θεωρούν ότι το να κάνεις θέατρο σημαίνει ότι κάνεις το χόμπι σου, ενώ είναι η δουλειά μας. Έτσι θέλουμε να μας αντιμετωπίζουν. Είναι η δουλειά μας, από αυτό ζούμε, από αυτό πληρώνω το νοίκι μου, από αυτό θέλω να πληρώνω τους λογαριασμούς μου, από αυτό θέλω να ζω. Γιατί πρέπει να είναι μια ιδέα το θέατρο και γενικότερα η τέχνη για τον υπόλοιπο κόσμο; Μπορεί, κάποιος, να με πει γραφικό με αυτό που θα πω, αλλά όπως ο σκουπιδιάρης είναι επάγγελμα και ο ηθοποιός είναι επάγγελμα. Ο σκηνοθέτης είναι επίσης επάγγελμα, όπως και ο γραφίστας είναι επάγγελμα και ο μπογιατζής είναι επάγγελμα, είναι ένα βιοποριστικό επάγγελμα, στο οποίο, δυστυχώς, στην Ελλάδα έχει επικρατήσει να μην πληρώνεσαι, να μη σου βάζουν τα ένσημά σου, να μην μπορείς να βρεις χορηγία αν δεν έχεις μέσα τα γυμνά σου, τους διάσημους… και άλλα πολλά.
  
  Αρνείται ο χώρος την καινοτομία όταν ίσως αυτή αντιβαίνει στην εμπορικότητα;
  
  Βέβαια, κάποια στιγμή αναγκάζεσαι να κάνεις πράγματα που δεν τα γουστάρεις για να βγάλεις απλά και μόνο 800€, είναι απίστευτο. Και βλέπεις όλους αυτούς τους χοντρούς πολιτικούς που κάθονται σε μια καρέκλα, που περνάνε καλά, πότε στη Μύκονο, πότε στη Σαντορίνη, που πάνε και λίγο στην Ευρώπη να τα πούνε με κανένα ομόλογό τους… Αν αυτό λέγεται ορθή πολιτική, τότε εγώ είμαι αστροναύτης. Πάντως όπως βλέπεις, παρά την κινδυνολογία μου, είναι πολλά παιδιά αυτή τη στιγμή που προσπαθούν. Σκέψου ότι κάθε χρόνο ανεβαίνουν 450 παραστάσεις μόνο στην Αθήνα, που αναλογικά έχουμε τα περισσότερα θεατρικά έργα στον κόσμο, η Νέα Υόρκη δεν έχει τόσα το χρόνο. Βλέπεις νέα παιδιά που το προσπαθούνε, το πολεμούνε. Το ζήτημα είναι πολλές φορές, αντί να προσπαθείς να φτιάξεις κάτι καινοτομικό, μια καινούργια φόρμα, μια καινούργια πρόταση, μέσα σε όλο αυτό το χάος της πληροφόρησης και της τέχνης, να προσπαθείς να φτιάξεις κάτι να σε δούνε, για να πας κι εσύ να γίνεις σταρ κάποια στιγμή, να γίνεις το πρώτο όνομα. Πιστεύω ότι τα πάντα πρέπει να ξεκινούν από ομάδες ανθρώπων. Ναι, την τελική απόφαση θα την παίρνει ένας, το δέχομαι αυτό, αλλά δεν μπορείς να είσαι γνώστης των πάντων, δεν μπορείς να τα ξέρεις όλα, χρειάζεσαι ανθρώπους γύρω σου, όπως σε χρειάζονται κι αυτοί, πρόκειται για μια συνδιαλλαγή, μια ανταλλαγή απόψεων για να καταλήξεις σε μία άποψη καθαρή και αμετακίνητη.
  
  Αν επιχειρούσαμε να αποτυπώσουμε την ταυτότητα της ομάδας “Buzz Theater”, ποια θα ήταν εκείνα τα χαρακτηριστικά στα οποία θα άξιζε τον κόπο να εστιάσουμε;
   
  Αυτή τη φορά επιλέξαμε να δουλέψουμε με έναν αφηγηματικό τρόπο τα κείμενα αυτά, δια μέσου της μάσκας. Είναι γύρω στους δεκατέσσερις ρόλους και έχουμε τρεις ηθοποιούς, από επιλογή αλλά και λόγω οικονομικής δυσχέρειας. Άλλωστε ξεκινάς μέσα από τη δυσκολία σου και γίνεσαι καινοτόμος, έτσι βρίσκεις και εφευρίσκεις πράγματα. Για να μην παρεξηγηθώ, δε θεωρώ ότι είναι καινοτόμο αυτό που κάνουμε εμείς τώρα. Έχει συμβεί και θα ξανασυμβεί σε όλο τον κόσμο αλλά και στην Ελλάδα. Το έχουν πραγματοποιήσει αρκετές ομάδες στην Ελλάδα και με επιτυχία, όπως ο Σίμος Κατάλας με την ομάδα Χώρος, που έχει δουλέψει το αφηγηματικό θέατρο  με τη μάσκα κάνοντας τρομερές δουλειές. Αυτή τη στιγμή έχουμε βρει ένα μοντέλο όλοι μαζί όπου: Εγώ ως σκηνοθέτης δεν γνωρίζω καλά την αφήγηση, τη μάσκα ή την κίνηση και την τεχνική της φωνής. Δεν μπορώ να είμαι παντογνώστης. Οπότε έχει έρθει η Αθηνά Τρέβλια και μας δουλεύει τη φωνή, ο Θοδωρής Οικονομίδης δουλεύει τη μάσκα, η Μάνια Μαράτου διδάσκει την αφήγηση, ενώ ο Μάριος Μεττής δουλεύει την κίνηση. Εγώ ως σκηνοθέτης οφείλω να πάρω όλες αυτές τις πληροφορίες που έχουν δοθεί στα παιδιά και να κάνω το μοντάζ. Είναι σαν να έχεις μια σεκάνς μπροστά σου, σε ένα πρόγραμμα μοντάζ, και συνθέτεις τις εικόνες σε ένα φιλμ ουσιαστικά. Είναι η πρώτη φορά που δουλεύουμε έτσι, δουλέψαμε έως τώρα τρεις εβδομάδες σεμιναριακά, όπου ήρθαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι για να μας δείξουν τεχνικές κι εμείς σαν σφουγγάρια πήραμε όλη αυτή την πληροφορία και επιχειρούμε να κάνουμε μια σύνθεση γύρω από αυτό. Είναι ένα μοντέλο που διαπιστώσαμε ότι λειτουργεί και θέλουμε να το προτείνουμε, να πούμε παιδιά αυτός είναι για εμάς ένας τρόπος σωστός, πάρτε τον, δουλέψτε πάνω σε αυτόν, εξελίξτε τον, κάντε τον κάτι άλλο ή απορρίψτε τον. Είναι αυτό πιστεύω που λείπει από την Ελλάδα.
  
  Ο θεατής θα έχει τη δυνατότητα να αντιληφθεί την προσέγγιση που επιχειρείτε στην αφηγηματική τεχνοτροπία απογυμνωμένη επάνω στη σκηνή; Με άλλα λόγια είναι η τεχνική και η μέθοδος που τοποθετούνται σε πρώτο πλάνο σε σχέση με το όλον του θεάματος;
  
  Ουσιαστικά τον θεατή δεν τον ενδιαφέρει η τεχνική του ηθοποιού. Είναι σαν να ακούω έναν τραγουδιστή και να βλέπω τις νότες πάνω από το κεφάλι του, δεν με ενδιαφέρει και δεν μ’ ενδιαφέρει αν ο ηθοποιός παίζει στη σκηνή με το συναίσθημά του ή με το έτσι του ή το αλλιώς του. Το ζήτημα για μένα είναι να μεταφέρει την εικόνα του λόγου του στο μυαλό του θεατή. Όπως μας λέει και η Μάνια Μαράτου «που είναι η ιστορία παιδιά;» Η ιστορία είναι σε σένα τον ηθοποιό, ή στο θεατή, ενώ η ιστορία είναι κάπου στη μέση. Είναι σαν να κρατάνε και ο ηθοποιός και ο θεατής μια κλωστή η οποία πρέπει να είναι ίσια και να μην κοπεί ποτέ, ώστε η πληροφορία να κυλά ομαλά. Οπότε δεν υπάρχει κάτι ξέχωρο στην παράσταση, π.χ. τώρα είναι η τεχνική, τώρα το συναίσθημα του ηθοποιού, τώρα παίζω με τη μάσκα. Είναι ένα ανάμικτο πράγμα, μια σύνθεση εικόνων. Η διαφοροποίηση από μια κλασική θεατρική παράσταση έγκειται στη φόρμα που χρησιμοποιούμε, τη μάσκα και την αφήγηση. Για παράδειγμα, όταν αφηγείσαι μια ιστορία ή ένα ανέκδοτο, εκείνο που καταφέρνεις είναι να μεταφέρεις την εικόνα στο μυαλό του ακροατή σου, δεν έχεις κανένα σκηνικό αντικείμενο, καμιά σκηνή, τίποτα. Η εικόνα είναι που μας ενδιαφέρει στην αφήγηση. Από εκεί και πέρα, βάζοντας τη μάσκα, ο ηθοποιός παίζει μα τη φόρμα, γιατί με τη μάσκα δεν μπορείς να είσαι φυσιολογικός άνθρωπος, γίνεσαι ας πούμε ένα «καρτούν», κάνεις το σχήμα των πραγμάτων. Συνεπώς έχουμε αφήγηση, φόρμα, μάσκα. Τρία διαφορετικά πράγματα μαζί. Ο ηθοποιός με τη μάσκα αποστασιοποιείται από άλλα εκφραστικά μέσα και παίζει με το σώμα και το λόγο του. Με ένα συνδυασμό πραγμάτων καθώς το σώμα υποβάλει πολλές φορές το τι θα ειπωθεί. Δεν μπορεί να υπάρχει μόνο ένα πράγμα, για παράδειγμα η εικόνα ενός τύπου που απλά κινείται πάνω στη σκηνή. Εν τέλει η τεχνική είναι κάτι που δεν αφορά κανένα. Δεν σε αφορά αν εγώ έχω κάνει 60 χρόνια κιθάρα και τώρα σου παίζω μια ωραία μπλουζιά… Εσύ το αποτέλεσμα θες, τίποτε περισσότερο, η διαφοροποίηση έγκειται στην προσέγγιση των κειμένων.
  
  Η Μάνια Μαράτου κάνει λόγο για μια «μαγεία της αφήγησης», εσύ πως ορίζεις αυτό το στοιχείο;
  
  Αν ψάξεις προφορικές αφηγήσεις από τα κείμενα του Ομήρου έως σήμερα, δεν έχουν καταφέρει να φθάσουν σε εμάς ούτε στο ένα εκατοστό τους και παρά ταύτα έχουν καταφέρει να μεταφέρουν ολόκληρα ιστορικά γεγονότα από τα βάθη του χρόνου…, κατάφεραν να έρθουν σε εμάς. Βρίσκεις εκεί μέσα τις αλήθειες του πράγματος. Φυσικά εννοείται ότι το γεγονός μεταφέρεται μέσα από μια μυθοπλασία. Τώρα που είναι η αλήθεια και που ο μύθος, εμένα δεν με αφορά. Μου αρκεί που έχει φθάσει σε μένα αυτή η όμορφη πληροφορία.
  
  Η παράσταση «Ιστορίες τρόμου και μυστηρίου» εφόσον ως δραματουργική πρόταση αποτελεί μια συνεχή έρευνα πάνω στην αφήγηση, διαφοροποιείται από μια κλασική θεατρική παράσταση;
  
  Έρχεται πολύς κόσμος και μας ρωτά τη διάρκεια της παράστασης. Εγώ απαντώ ότι δεν τη γνωρίζω. Ενώ έχουμε δηλώσει ότι θα είναι μία ώρα και 30 λεπτά, θεωρώ ότι μπορεί να είναι περισσότερο ή ακόμη και λιγότερο. Έχουμε συνηθίσει τους θεατές σε παραγωγές γρήγορες, προσπαθούμε να κάνουμε τα πράγματα γρήγορα γιατί όλα τρέχουν γύρω μας, ενώ δεν κατανοούμε, ότι, αν σταθώ για λίγο όρθιος και μείνω για λίγη ώρα ήρεμος, αναπνέοντας μόνο, πόσα πράγματα θα έχω να ρουφήξω από τη φύση και από τους γύρω μου, να ακούσω αυτό που μου λέει ο άλλος. Ουσιαστικά προτείνω, αυτό που έχω κάνει εδώ και κάποια χρόνια. Έχω κλείσει την τηλεόρασή μου, δεν ακούω τίποτα, εθελοτυφλώ. Έχουν πέσει όλοι οι παραγωγοί στην παγίδα που λέει ότι ο θεατής έρχεται με το τηλεκοντρόλ και είναι έτοιμος να αλλάξει κανάλι στη θεατρική παράσταση. Αυτό είναι η καταστροφή του θεάτρου. Αυτός ο θεατής δεν μας ενδιαφέρει. Πρέπει κανείς να πηγαίνει σε μια παράσταση ανοιχτός. Να είσαι έτοιμος να πάρεις πράγματα και όχι να αδειάσεις, να ξεχάσεις ενδεχομένως τα προβλήματά σου. Γι’ αυτό βλέπουμε σήμερα παραστάσεις στις οποίες το κοινό επιβάλει στον σκηνοθέτη, στον παραγωγό, στον ηθοποιό, τι θα δει, ενώ πρέπει να συμβαίνει το αντίθετο. Ο Χατζιδάκις έχει πει: «δε θα μου πείτε εσείς τι θα ακούσετε, εγώ θα σας πω». Αν δε θέλεις μην έρθεις, κάτσε στο σπίτι σου, κάτσε να σου λέει η γκόμενα από την τηλεόραση τι να κάνεις. Για παράδειγμα σου λένε! Βρέχει, μείνε στο σπίτι! Αφού είναι Χειμώνας, δε θα βρέξει; Και αυτό αποτελεί είδηση.
  Δεν με ενδιαφέρει αυτού του είδους η συνδιαλλαγή με το θεατή. Με ενδιαφέρει να έρθεις ανοιχτός να ακούσεις, να δεις να ενδιαφερθείς, να γυρίσεις στο σπίτι σου και την επόμενη ή ακόμη και τη μεθεπόμενη μέρα να το σκέφτεσαι αυτό το πράγμα, κάτι να έχει αλλάξει μέσα σου, κάτι να έχει σπάσει. Θα ήθελα ο θεατής να έρθει με τις καλύτερες προθέσεις, να μην έρθει να αδειάσει τη σκέψη του, θεωρώ πως είναι λάθος αυτό. Η παράσταση θα έπρεπε να σε γεμίζει δύναμη για την επόμενη μέρα, κι έχουμε την ευλογία να ζούμε σε μια χώρα στην οποία ξέρουμε ότι κάθε μέρα ξημερώνει, δε ζούμε στα βόρεια που κάνεις έξι μήνες να δεις τον ήλιο. Απαιτούμε τη συμμετοχή του θεατή και με το πνεύμα του και με το σώμα του. Να είναι εκεί. Φυσικά αν έρθει να δει μια παράσταση πατάτα, δε θα είναι εκεί, δε θα τον πείσεις με αυτό που κάνεις. Χρειάζεται διαθεσιμότητα και του πομπού(ηθοποιού) και του δέκτη(θεατή) σε αυτή την επικοινωνία, να μην έχει ο καθένας το δικό του κωδικό κινούμενος σε μονόδρομο, όπου θα βρίσκει ο καθένας τοίχο. Είτε σε ένα ανέκδοτό είτε σε ένα ομηρικό έπος, η μεταφορά της εικόνας είναι αυτό που μας απασχολεί.
  
  
  Θα μπορούσες να μας αναπτύξεις το λόγο για τον οποίο οι ιστορίες τρόμου και μυστηρίου που έχουν καταβολές στην Ιαπωνική κουλτούρα αποτέλεσαν πρόσφορο έδαφος για την έρευνά σας;
  
  Ξεκίνησα παρακολουθώντας ένα σεμινάριο με τη Μάνια Μαράτου το 2007 και αντιλήφτηκα ότι, παρόλο που είμαι ηθοποιός, είχα μια συστολή στο να αφηγηθώ μια ιστορία, να μεταφέρω μια εικόνα. Να περιγράψω κάτι ακόμη και εκτός θεατρικού πλαισίου. Ξεκίνησα να διαβάζω και να συνδιαλέγομαι με διάφορους ανθρώπους που κάνουν αφήγηση, όπως η Μάνια Μαράτου και ξαφνικά βρέθηκα στα κείμενα του Edgar Allan Poe, του Σάκι (Hector Hugh Munro ), του Ριονοσούκε Ακουταγκάβα και του Λευκάδιου Χέρν. Έβλεπα για κάποιο λόγο ότι η έρευνά μου οδηγούνταν προς τα ιαπωνικά κείμενα, μου είναι ανεξήγητο το πώς κατευθύνθηκα εκεί. Ίσως αυτή η μινιμαλιστική φιλοσοφία που φέρουν, όπως επίσης οι εμμονές που έχουν στην κουλτούρα τους και η ηθική που είναι τόσο βαθιά ριζωμένη μέσα τους. Σκέψου ότι οι Ιάπωνες ακόμη κάνουν χαρακίρι για θέματα τιμής. Ίσως αυτό με έκανε να παθιαστώ περισσότερο με αυτά τα κείμενα. Ξυπνάω και κοιμάμαι με αυτά τα κείμενα εδώ και δύο χρόνια. Είναι ένας κόσμος που βρίσκεται στο άκρο αντίθετο σε σχέση με την Ελλάδα. Σέβονται την εργασία τόσο πολύ, που θεωρείται τιμή στην οικογένεια να πεθάνεις ενώ δουλεύεις. Όχι από ατύχημα, αλλά από εξάντληση. Αυτή η διαφορετικότητα της κουλτούρας είναι που μου κέντρισε το ενδιαφέρον, ακόμη και αν εμείς που προερχόμαστε από διαφορετικό πολιτισμικό περιβάλλον, ίσως δεν την αντιλαμβανόμαστε.
  
  Η διαδρομή από το «Δράμα» στην «Κωμωδία» και το αντίθετο τι εξυπηρετεί;
  
  Πόσες φορές έχεις δει κάτι που είναι δράμα, τρομακτικό ας πούμε και αμέσως με μια άλλη σκέψη μπορείς να το κάνεις κωμικό μέσα στο μυαλό σου; Αυτό εξερευνούμε μέσα από αυτή την παράσταση. Το πώς περνάει κανείς από το ένα άκρο, τον τρόμο, χωρίς να σταματά στο ενδιάμεσο, στο ρεαλιστικό, στο άλλο, στην κωμωδία. Είναι και τα δύο στην απόλυτη υπερβολή τους, γι’ αυτό μπορεί να σου φανεί το δραματικό κωμικό και το αντίθετο. Κατ’ ουσία παίζουμε με τον τρόμο, και είναι μια παράμετρος που είναι ενδιαφέρον να την εξελίξεις.
  
  Ήταν η ιδιότητα του ηθοποιού ή του σκηνοθέτη που «προκλήθηκε» περισσότερο ώστε να ασχοληθείς με την Αφήγηση σε αυτό το συνεχές ερευνητικό επίπεδο;
  
  Νομίζω ότι συμβαίνουν και τα δύο. Μου λείπει πάρα πολύ το να παίξω ως ηθοποιός. Έχω σταματήσει όμως να πηγαίνω σε ακροάσεις γιατί από όλα όσα γίνονται γύρω μου δεν με ενδιαφέρει τίποτε. Δε θέλω να γίνω μέρος του συστήματος που δεν κάνει τίποτε άλλο από το να παράγει, να παράγει και να έχει απέναντί του κάποιον που απλά καταναλώνει, καταναλώνει… Γι’ αυτό αποφάσισα να παρακολουθήσω σεμινάρια και να διαβάσω ώστε να πάω προς τη σκηνοθεσία. Έχει ξεκινήσει και από το σκηνοθέτη και από τον ηθοποιό. Τι θα ήθελα εγώ ως ηθοποιός να παίξω; Αυτό! Πως θα ήθελα να είναι ο σκηνοθέτης μου; Έτσι! Αυτό προσπαθώ να κάνω. Να ορίσουμε ξανά τα πράγματα, μπορούμε; Μπορούμε να συναντηθούμε τρεις χιλιάδες άτομα και να ξαναβάλουμε τα πράγματα κάτω, να δημιουργήσουμε ένα καινούργιο πλαίσιο, δουλεύοντας ο καθένας στο δικό του αντικείμενο; Αυτή είναι η προσπάθεια στο πλαίσιο της παράστασης, στο δικό της χώρο και χρόνο. Βλέπω πάρα πολύ κόσμο που αρχίζει να αντιστέκεται. Για μένα αντίσταση είναι έστω το να κάνω ανακύκλωση στο σπίτι μου, αυτή είναι η αλλαγή που πρέπει να έρθει για μένα, να αλλάξω τον μικρό μου τον κόσμο, ώστε να αλλάξει και ο κόσμος γύρω μου.
  
  Έχεις βρει συμπαραστάτες στην προσπάθειά σου;
  
  Χαίρομαι πάρα πολύ που καταφέραμε να μαζευτούμε παιδιά με τα ίδια ενδιαφέροντα και με τον ίδιο ζήλο. Όλα τα παιδιά έχουν μπει μέσα σ’ αυτό, και οι ηθοποιοί και οι συνεργάτες, από το μηδέν, κι ενώ αρχικά είχαν ανασφάλειες, επειδή τους προτείνονταν κάτι διαφορετικό ενώ είχαν μάθει αλλιώς και θεωρούσα ότι θα τους χάσω, ξαφνικά τους βλέπεις όλους, από τη Ρίτα Ζηκίδου, τη σκηνογράφο, την Ελισάβετ Αντάπασση που μας κάνει τις μάσκες, τον Θοδωρή Οικονομίδη που μας κάνει τεχνική της μάσκας, τη Μάνια Μαράτου που διδάσκει αφήγηση, την Τάνια Γιαννούλη που ντύνει την παράσταση μουσικά, τον Μάριο Μεττή που επιμελείται την κίνηση, την Αθηνά Τρέβλια που μας διδάσκει φωνητική, την Ελένη Μολέσκη και τη Μαρίνα Δημάκη που με βοηθούν στη σκηνοθεσία, την Ελίζα Αλεξανδροπούλου που επιμελείται τους φωτισμούς, τους Γιώργο Στυλιανόπουλο, Λεονάνδρο Σφοντούρη και Χρήστο Τανταλάκη που ερμηνεύουν… και όλους όσοι βοήθησαν, να έχουν έρθει όλοι αμισθί να δουλέψουν γι’ αυτό το πράγμα. Για να βρούμε κάτι καινούργιο και από το μηδέν, να δουλέψουμε ως ομάδα! Αυτό με τιμά και τους τιμά ιδιαίτερα.
  
  Να σου πω και πως βρέθηκα στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Μιλούσα με ένα φίλο ο οποίος μου είπε ότι θα κάνει παράσταση στο ΙΜΚ και την ίδια μέρα απορρίπτουν την πρότασή μου από ένα άλλο χώρο. Όταν λοιπόν έχω ένα πρόβλημα, παίρνω τους δρόμους, ακούω μουσική και περπατάω. Λέω, θα τη βρω τη λύση. Βρίσκομαι λοιπόν στο 206 της Πειραιώς. Δεν παίρνεις ένα τηλέφωνο λέω; Παίρνω, κλείνω ένα ραντεβού, έρχομαι, και σε λίγες μέρες η πρόταση μου έγινε δεκτή. Ήταν και η συγκυρία που ο κ. Κακογιάννης είναι Κύπριος και θέλει να βοηθήσει πολύ τους νέους Κύπριους Καλλιτέχνες. Επίσης θα ήθελα να πω ότι το Ίδρυμα έχει χαμογελαστούς ανθρώπους, είναι όλοι ένας κι ένας, κι αυτό είναι τρομερό. Από τη ρεσεψιόν μέχρι το διευθυντή, όλοι θα σου πουν καλημέρα και θα προστρέξουν να σε βοηθήσουν. Είναι σημαντικό το γεγονός ότι ένα Ίδρυμα προσπαθεί να βοηθήσει τους νέους. Αν δεν είναι οι νέοι το μέλλον, τότε ποια είναι η ελπίδα σε αυτή τη χώρα; Ο εξηντάρης, το χούφταλο που μου έχει μεταδώσει το μήνυμα ότι πρέπει να μπεις στο δημόσιο παιδί μου για να σωθείς; Θα ήταν φρίκη αυτό το πράγμα. Κάποιος ποιητής λέει, «να φοβάσαι αυτόν που έχει βρει ένα σπιτάκι πάνω από το κεφάλι του», εγώ αυτούς τους ανθρώπους τους φοβάμαι, που έχουν κλείσει τα αυτιά τους και τα μάτια τους και περπατάνε…
  
  Θα ήθελες να μας πεις δυο λόγια για το σεμινάριο που θα προηγηθεί της παράστασης;
  
  Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν ασχοληθεί με την αφήγηση χρόνια τώρα. O Έκτορας Λυγίζος, ένα πολύ νέο πνεύμα, θα λέγαμε, στο χώρο, ο Ακύλλας Καραζήσης που βοηθά πολύ τους νέους ανθρώπους καθώς βλέπεις στις παραστάσεις του μόνο νέους ανθρώπους κι έχει ασχοληθεί αρκετά με την αφήγηση, η Μάνια Μαράτου που αυτό κάνει, ανοίγεις για παράδειγμα βιβλίο για την αφήγηση και βλέπεις Μάνια Μαράτου, ενώ στην Ελλάδα την αγνοούμε, δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο, και η ομάδα Blitz, που μέσα από τη δική τους διαδικασία έχουν φτιάξει το δικό τους αφηγηματικό θέατρο, το οποίο είναι τρομερό. Προσφέρουμε λοιπόν στον κόσμο ένα σεμινάριο με το χαμηλότερο δυνατό κόστος, γιατί ξέρουμε ότι αυτή τη στιγμή δεν έχει μία πάνω του, ώστε να έρθει να γνωρίσει μια καινούργια μέθοδο. Σκεφτόμαστε μέσα από το σεμινάριο να ανοίξουμε και τις πρόβες μας, να δουν όλη τη διαδικασία… Καλούμε τους ανθρώπους να έρθουν να γνωρίσουν κάτι καινούριο, να δουν ένα καινούργιο εργαλείο για να μπορέσουν να δουλέψουν. Δεν αφορά βέβαια μόνο ηθοποιούς, αφορά και ανθρώπους που τους ενδιαφέρει το θέατρο, που μπορεί να έχουν μια δυσκολία στο να μιλήσουν σε ένα άλλο άνθρωπο, που δυσκολεύονται να μεταδώσουν μια εικόνα, μπορεί να είναι ερασιτέχνες. Έχω γνωρίσει ένα ζωγράφο, που είναι ίσως ο καλύτερος ηθοποιός στην Ελλάδα, είναι απίστευτο το πώς μπαίνει μέσα στη σκηνή, μέσα στα σκατά να τον βάλεις θα μπει. Είναι τρομερό. Από την άλλη, βλέπεις ηθοποιούς που έχουν την άποψη τους, ότι «εγώ έτσι έχω μάθει, κι αυτό θα κάνω, και δε με νοιάζει ρε σκηνοθέτη τι λες…» Μην έρθεις να παίξεις στην παράστασή μου! Δες τηλεόραση, άσε με! Πρόσεξε τώρα τι συμβαίνει. Οι περισσότεροι πάνε σε ένα σεμινάριο, κάποιου ενεργού σκηνοθέτη, μήπως και βρούνε δουλειά σε κάποια παραγωγή, λογικό, γιατί αυτή τη στιγμή υποφέρουμε όλοι από αυτό, κι επίσης πάνε στο σεμινάριο για να δείξουνε τι ξέρουνε. Αυτό είναι λάθος. Πρέπει να πας σε ένα σεμινάριο να μάθεις τι ξέρει ο άλλος, να πας ανοιχτός, επιμένω σε αυτό. Να δεχτείς πράγματα, να τα δουλέψεις μετά μόνος σου, να δεις τι σε ενδιαφέρει από όλο αυτό. Δούλεψέ το, βρες μια νέα μέθοδο που σου ταιριάζει κι αν όχι, απόρριψέ τη τελικά, ή εξέλιξέ τη, ή φτιάξε κάτι δικό σου και δοκίμασέ τη. Γι’ αυτό το λόγο κάνουμε το σεμινάριο. Δεν είναι θεωρητικό, είναι από την αρχή ως το τέλος του πρακτικό, ακόμη και η δουλειά της Μάνιας που ίσως ακούγεται πιο θεωρητική, είναι πέρα ως πέρα πρακτική. Όπως για παράδειγμα πάνω στη δομή του κειμένου, με τρόπους αφήγησης, ασκήσεις, αυτοσχεδιασμούς πάνω σε αυτό. Ο κάθε σκηνοθέτης έχει την ελευθερία να φέρει όποιο κείμενο θέλει και θα υπάρχουν και στοιχεία από την επερχόμενη παράσταση χωρίς βέβαια να την προδίδουμε.
  
  

  Από τον Αχιλλέα Κούρια
  
  

  Δείτε περισσότερα για την παράσταση "Ιστορίες Τρόμου και Μυστηρίου από την Ιαπωνία" στην ενότητα "Πρόγραμμα"
  

  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
• ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ 26 Μαρτίου 2010 Συνέντευξη του Πάρι Ερωτοκρίτου στο www.mcf.gr Ο δημιουργός της "site specific" παράστασης "Η Νέα Τάξη Πραγμάτων" μιλά στην Αφροδίτη Ερμίδη
  Το υπόγειο του Πολιτιστικού Κέντρου του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης μετατρέπεται σε θεατρική σκηνή και υποδέχεται την παράσταση “Η Νέα Τάξη Πραγμάτων”. Η ομάδα “Fresh Target Theatre” παρουσιάζει μια ανατρεπτική, site specific παράσταση και τρία κείμενα του Χάρολντ Πίντερ, συνυπάρχουν με εικαστικά έργα σημαντικών Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών!
  
  

  Ο σκηνοθέτης Πάρις Ερωτοκρίτου μας μιλά για την έμπνευσή του, για τον Πίντερ, αλλά και για το πώς αντιλαμβάνεται τη σημερινή “τάξη πραγμάτων”.
  
  

  •    Τί το διαφορετικό θα βιώσουν οι θεατές σε αυτή τη «site specific» παράσταση;
  
  Καταρχήν το ωραίο είναι ότι ένα γκαράζ μεταμορφώθηκε σε θέατρο! Μου αρέσει να εκμεταλλεύομαι χώρους που δεν είναι αμιγώς θεατρικοί γιατί και ο ίδιος ο χώρος σε καθοδηγεί πολλές φορές. Κατά συνέπεια, οι θεατές δεν κάθονται απλά στα καθίσματα του θεάτρου, αλλά συμμετέχουν με όλες τους τις αισθήσεις, βρίσκονται μαζί με τους ηθοποιούς, και συνεπώς βιώνουν μια κοινή εμπειρία. Υπάρχει επαφή μεταξύ ηθοποιών και θεατών, αλλά και μεταξύ των ίδιων των θεατών.
        Ουσιαστικά οι θεατές παίζουν και αυτοί ένα ρόλο ηθοποιού. Από τη στιγμή που βρίσκονται μέσα στο χώρο που γίνεται η δράση, αυτόματα υπάρχει λόγος που βρίσκονται εκεί. Στη παράσταση μας το θέλουμε αυτό. Μόνο όμως στο τέλος, θα καταλάβουν οι θεατές ποιος είναι ο πραγματικός τους ρόλος.
  
  •    Πώς συνδυάζεται το θεατρικό κομμάτι της παράστασης με το εικαστικό;
  
  Η αφορμή είναι το έργο του Πίντερ «Συνέντευξη Τύπου» όπου ένας Υπουργός Πολιτισμού, (ο οποίος διετέλεσε πρώην αρχηγός της Μυστικής Υπηρεσίας) απαντά σε ερωτήσεις δημοσιογράφων. Το Υπουργείο διοργανώνει ένα event για να παρουσιάσει τη μεθοδολογία του. Στα πλαίσια αυτά, παρουσιάζει και μια έκθεση τέχνης, με σκοπό να τονίσει τη ¨θετική¨ πλευρά της ζωής.
        Επίσης, κάποιες αναφορές μέσα στο έργο συνδυάζονται με τα έργα της έκθεσης μ’ ένα τρόπο που θα φανεί μέσα από την ίδια την παράσταση.
  
  
  •    Γιατί επιλέξατε κείμενα του Χάρολντ Πίντερ;
  
  Μου αρέσει πολύ ο τρόπος γραφής του. Αφήνει υπονοούμενα, πράγματα που δε λέγονται με λόγια, παραγλωσσικά, που κρύβονται κάτω από τις λέξεις. Επιπλέον, χρησιμοποιεί τη γλώσσα σαν όπλο, είναι ωμός, βίαιος -όχι όμως με το συμβατικό τρόπο της βίας. Έχει οργή.     Το κείμενο της παράστασης αποτελείται από 3 πολιτικά κείμενα. Αφορμή στάθηκε το έργο «Ένα ακόμα και φύγαμε», το οποίο είναι το κεντρικό κείμενο. Είναι ένα μικρό δείγμα της αριστοτεχνικής θεατρικής γραφής του Χάρολντ Πίντερ.
  
  •    Τί σας ώθησε στην επιλογή πολιτικών κειμένων;
  
  Με ενδιαφέρει η πολιτική και επειδή κατάγομαι από την Κύπρο, η πολιτική (με την στενή έννοια του όρου) είναι μέσα στη ζωή μου, καλώς ή κακώς.  Από σχετικά μικρή ηλικία διάβαζα εφημερίδες όμως με ενδιαφέρουν και κάποιες αισθητικές παράμετροι των πολιτικών γενικά. Πώς μιλάει ο κάθε πολιτικός, οι χειρονομίες του - της, τι φοράει, κτλ.     Ωστόσο, πριν από 1-2 χρόνια βρήκα τον εαυτό μου, να νιώθει ότι είναι μέρος ενός περίεργου συστήματος. Χωρίς όμως να ξέρω ποιο είναι ακριβώς. Και αντιλήφθηκα ότι δεν ελέγχω απόλυτα την ζωή μου.
  
  •     Υπάρχει δηλαδή μια κριτική διάθεση ως προς τη γενικότερη κατάσταση την οποία ζούμε σήμερα; Ως προς τη «Νέ